Cie­ka­wość to pierw­szy sto­pień do pie­kła”. Bab­cia mi tak kie­dyś powie­dzia­ła. To głu­pie. Prze­cież w pie­kle nie ma scho­dów.

Tatuś mówi mi: „Ruby, wszy­scy po­trze­bu­jemy odro­biny pry­wat­no­ści. Po to wła­śnie masz swój pa­mięt­nik”.

Wszyscy mamy sekrety.

Nie je­stem głu­pia, tylko inna. Tatuś za­wsze mi mówi: „Bycie innym to nic złego, Ruby. In­ność jest OK”. Ale cza­sami nie czuję się OK. W szko­le nie uwa­żają, że od­mien­ność jest w po­rząd­ku. Resz­ta dzie­ci też tak myśli.

Wszy­scy potrze­bu­jemy jakie­goś spo­sobu, by wyrów­nać rachunki ze wszech­świa­tem, by jakoś zrów­no­wa­żyć ciem­ność.

Ma w sobie pewną lek­kość, roz­ta­cza świe­tli­stą aurę, która jest osza­ła­mia­jąca i intry­gu­jąca zara­zem. Może kiedy tak długo ota­cza kogoś ciem­ność, jej prze­ci­wień­stwa zwy­czaj­nie nie da się zigno­ro­wać.

Drogi pamięt­niczku,

wygląda na to, że wszystko powoli zmie­rza ku dobremu. Do tego stop­nia, że mam ochotę wyma­zać korek­to­rem cały mrok z ostat­nich kilku wpi­sów. Ale nie mogę. Nie zro­bię tego, bo wiem, że mrok jest czę­ścią mojej histo­rii.

Czasem po prostu się zmieniamy. Przestajemy czuć to co kiedyś. Przestajemy kochać, a niekiedy nawet lubić to, co kiedyś kochaliśmy. Niezależnie od tego, jak mocno walczymy ze zmianami, jak kurczowo trzymamy się starego. Zmiany są trudne, ale bywają nieuniknione.

[...] kiedy był w garażu, znowu nawa­lił.

Tym razem nie prze­oczył szmaty, pamięt­niczku. O nie! To był but.

But! Jak mógł być taki nie­zdarny i bez­myślny? Czarna szpilka. I to gdzie? Na skraju lasu! Szkoda, że nie od razu czer­wona flara. Rów­nie dobrze mógł zro­bić bru­ko­waną, żółtą ścieżkę pro­wa­dzącą na polanę, czyli do tatu­sio­wej obłą­ka­nej wer­sji kra­iny Oz.