Płynie w tobie kozacka krew, czuję to przez twoją skórę, niespokojna, żądna wolności. Nie zaznasz spokoju już nigdy, zawsze gdy wiatr z syberyjskich stepów, wiatr ze wschodu powieje, gdziekolwiek będziesz, poczujesz, że musisz ruszać w drogę. Nigdy nie zaznasz spokoju w jednym miejscu, jak Kozak po stepach na koniu będziesz gnać przez życie...

Paszoł won w pizdu, sabaka.

Staszek patrzył na swoich towarzyszy i nie mógł uwierzyć, że w takich ciałach, które wyglądają, jakby były już od dawna martwe, może jeszcze tlić się życie. Co podtrzymuje to życie? Nadzieja? Wola? Bóg? Spojrzał jeszcze raz. Wszyscy wyglądali tak samo. Różnili się tylko wzrostem.