Płacz nie jest oznaką słabości (...). Wręcz przeciwnie, jest wyrazem szacunku dla osoby, za którą płaczemy.

(...) z ważnymi decyzjami w życiu nie warto czekać w nieskończoność, bo wystarczy jedna chwila i... więcej czasu już nie ma.

Nie po raz pierwszy czuła, że jej życie to pasmo upokorzeń, które w większości zawdzięczała wyłącznie sobie. Jej życie przypominało okrutną komedię, w której każdy ma się śmiać z głównej bohaterki.

Wszyscy zdawali się mieć do Marka żal o to, że nie ustąpił. Nagle to on stał się problemem, choć siedział spokojnie, nie miotał się po całym garażu, nie ciskał przekleństwami na prawo i lewo, nie uderzał pięścią w ściany i w perkusję – w przeciwieństwie do Jakuba. Stał się problemem, bo ośmielił się zawalczyć o swoją pozycję w zespole.

Szkoda, że nie można cofnąć czasu, pomyślała Zuza. Nawet nie po to, by coś zmienić, ale po to, by sprawdzić, jak mogłoby być inaczej.

Niespodziewanie stanęła jej przed oczami sytuacja, która wydała jej się teraz w jakiś sposób podobna: kiedy na szkolnym korytarzu próbowała nadążyć za Kaśką i Jakubem. Pamiętała, że w końcu dała wtedy za wygraną i szła swoim tempem, parę kroków za nimi.
Przyszło jej do głowy, że może dlatego nie powiedziała Kaśce prawdy: bo gdyby to zrobiła, tak byłoby już zawsze. Oni we dwoje z przodu, a ona za ich plecami, wpatrzona w nich, kochająca jedno i drugie, pozostawiona sama sobie.

Każdy popełnia błędy, to cię nie przekreśla. To nie znaczy, że nie będę cię lubić.

Sądzę, że życie byłoby bardzo niesprawiedliwe, gdybyśmy bez końca musieli ponosić konsekwencje swoich błędów.

Właśnie to najbardziej lubię w muzyce (...). Różne osoby mogą dzięki niej poczuć to samo.

(...) nie wszyscy są źli. Nawet jeśli niektórzy są. No i nie każdy zasługuje na kolejną szansę, ale z niektórymi... warto przynajmniej spróbować jeszcze raz.

Każdy moment jest dobry! (...) Czekanie na dobry moment nie ma sensu (...), trzeba wziąć ten moment, który mamy, i sprawić, by stał się najlepszy dla nas.

Nie lubię, gdy jest tylko jedno wyjście z sytuacji. Czasami może się zdarzyć, że nie będzie żadnej drabinki. Co wtedy?

Czasami wystarczy komuś pokazać, że nie jest sam, że są ludzie, którzy się o niego troszczą. A czasami to nic nie daje. Nie wiem, od czego to zależy, chyba nie od siły, może od szczęścia... I na pewno nie jest to niczyja wina.

Kiedy byłam mała, chciałam być popularna, żeby nigdy nie czuć się samotnie. Teraz czuję się samotna dlatego, że jestem popularna.

Kiedy poparzyłam sobie rękę, wszyscy pytali mnie, czy boli. Ale zanim to zrobiłam, też bolało, tylko inaczej, w innym miejscu. Wtedy nikt niczego nie widział. Nie dziwi mnie to... Tylko trochę smuci.

Czasami to, czego się boisz, wcale nie jest takie złe.

Trudny uczeń przestaje być trudnym, gdy zaczniesz mówić jego językiem.

Bo ja wiem? Może każdy potrzebuje czasami usłyszeć głos rozsądku z zewnątrz.

Nie sztuką jest umieć ze sobą rozmawiać. Sztuką jest umieć razem milczeć.

Ja nie mam domu. (...) Ściany i sufit to nie dom.

Bez względu na to, jakie świństwo zrobi ci najlepsza przyjaciółka, i tak jej to w końcu wybaczysz. Bo jest, kim jest.

Chciałem, żebyś nawet w pochmurną noc miała nad głową niebo pełne gwiazd.

W prostocie jest często największa siła.

Najmądrzejsze myśli często przychodzą do głowy zupełnie niespodziewanie.

- Skąd ty bierzesz te wszystkie pomysły? […]
- Nad czym tu myśleć? Znam zdolnych ludzi, którzy potrafią robić fantastyczne rzeczy. Pokazuje innym ludziom, jacy są świetni, to proste - tłumaczyła.

Mogło być nieźle, ale sytuacja zmieniła się mniej więcej po pierwszym sprawdzianie. Wtedy chyba dotarło do nich, że w jednej klasie nie może być dwudziestu kilku prymusów, że na tle innych, równie ambitnych osób nie są już tak wyjątkowymi jednostkami […].

- Kiedyś znajdzie się ta jedyna, która doceni twoje wnętrze - wygłosił bez większego przekonania.
- Wnętrze? Oby nie chciała handlować organami - zakpił Żulek. - Jestem do nich raczej przywiązany.