Trzeba się nauczyć obdarzać nieobecnością tych, którzy nie zrozumieli znaczenia naszej obecności.

Gdyby za każdym razem, kiedy o Tobie myślę, wyrastał kwiat, ziemia byłaby jednym wielkim ogrodem.

Księga życia to najważniejsza księga, której nie można ani zamknąć, ani otworzyć, kiedy się chce; chciałoby się wrócić do ulubionych fragmentów, a tu pod palcami już pojawia się strona, na której przychodzi śmierć".

Tylko egoiści drżą ze strachu przed własną śmiercią. Inni drżą z obawy o tych, których zostawiają.

To luksus być właścicielem swojego czasu. Sądzę, że to jeden z największych luksusów, jakie człowiek może sobie zafundować.

Życie to samotność, a jeśli cudem trafi się na bratnią duszę, trzeba to traktować jak prezent od losu.

Ludzi nigdy nie spotyka się przez przypadek. Pisane im było, żeby drogi ich przecięły się z jakiegoś powodu.

... przeszłość zatruwa teraźniejszość. Ciągłe wracanie do niej prowadzi powoli do śmierci.

Nie ma Cię już tam gdzie byłaś, ale jesteś wszędzie tam gdzie ja jestem.

Nie ma nic gorszego, niż stracić kogoś, kto nie umarł, kto żyje, ale przestał być sobą.

...kiedy stary człowiek umiera, jest tak, jakby spaliła się cała biblioteka, robię co mogę, żeby ocalić coś z popiołu.

Wie pani, jeśli się utraciło osobę, którą kochało się najbardziej na świecie, to ona umiera codziennie. (73).

Stajemy się tacy, jakimi czynią nas inni, stajemy się tacy, jakimi zgadzamy się być. (365).

Wspomnienia to zaułki, w które nieustannie się zapuszczamy.

... życia nigdy nie da się ułożyć na nowo. Proszę wziąć kawałek papieru i go porwać, próżno by sklejać każdy że skrawków, zawsze będzie widać rozdarcia, zagięcia i taśmę".

Okrutnych ludzi często porównuje się do zwierząt. Mówi się: „Postępują jak zwierzęta". Ale nigdy żadne zwierzę nie dorówna ludziom w okrucieństwie.

Im dłużej się żyje, tym dłużej się traci wszystko to, co się kocha. (str. 463).

Śmierć matki to pierwszy smutek, który się opłakuje bez niej. (str. 310).

Dlaczego człowieka ciągnie do książek, tak jak go ciągnie do ludzi? Dlaczego lubimy okładki, tak jak lubimy czyjeś spojrzenie, głos, który wydaje nam się znajomy, już słyszany, głos, który sprawia, że zbaczamy z obranej drogi, że podnosimy oczy, który przykuwa naszą uwagę i być może zmieni bieg naszego życia?

Gdy samotność jest twoją najlepszą przyjaciółką, nie jest ani smutna, ani ciężka do zniesienia, jest wynikiem twojej decyzji. (466).

Ludzie nie rozmawiają ze sobą, nie zauważają się, nie witają. Spojrzenia mają zwrócone ku ogromnemu wnętrzu, ku labiryntowi samotności. Smutek przylgnął im do podeszew butów. (261).

Nie wybiera się obiektu miłości. To byłoby zbyt proste.

Słyszę Twój głos w każdym dźwięku tego świata.

Śmierć jest jak ten pałętający się nam ciągle pod nogami pies, którego obecność dostrzegamy, dopiero kiedy nas ugryzie. Albo, gorzej, ugryzie kogoś nam bliskiego".

Zawsze trzeba myśleć o tych, którzy przyjdą po tobie, niezależnie od tego, gdzie jesteś. Jeśli wszyscy tak robią, Ziemia kręci się, jak trzeba.

Kładąc się, myślałam, że nie chciałabym umrzeć w połowie lektury powieści, która mi się podoba.

Miłość jest wtedy, kiedy spotyka się kogoś, kto sprawia, że wszystko jest nowe.

Babcia bardzo wcześnie mnie nauczyła zbierać gwiazdy: nocą wystarczy postawić pośrodku podwórka miskę z wodą, żeby je mieć u swoich nóg.

Gdyby tak robić tylko to, co należy, życie byłoby smutne. (str. 119).

Tak to już bywa po śmierci. Im odleglejsza w czasie, tym mniej obchodzi żyjących. Czas pozbawia życie blasku. Czas pozbawia blasku śmierć. (str. 18).