- To musi być niezwykłe, kochać kogoś tak bardzo.

(...) nagle zrozumiał, że niewiele trzeba, by przeżyć chwilę szczęścia w sytuacji, gdy nic już nie jest oczywiste i nic nie jest dane raz na zawsze.

Dusz­ko, nigdy nie wiemy, co kryje się głę­bo­ko w sercu ko­bie­ty. Jakie ta­jem­ni­ce skry­wa i jakie dra­ma­ty pró­bu­je ukryć przed świa­tem. Ro­bi­my to, bo emo­cje to coś, co nas dys­kwa­li­fi­ku­je w oczach męż­czyzn. Co po­zwa­la im okre­ślać nas płacz­li­wy­mi i hi­ste­rycz­ny­mi, a przez to zu­peł­nie nie­przy­dat­ny­mi.

Nieraz o pewne sprawy lepiej nie pytać, tylko zostawić je takimi, jakie są. Na niektóre rzeczy nikt z nas nie ma wpływu.

Wojna zmieniła zasady, usunęła zakazy moralne i kazała ludziom żyć chwilą. To, co niegdyś uważano za niedopuszczalne, teraz, w świecie niepewności o jutro,
nie miało już znaczenia. Podczas wojny ludzie tak samo szybko kochali, jak zabijali, i to przyzwyczajenie wciąż w nich tkwiło.

Drażniła ją dwulicowość mężczyzn, ta ich pogarda dla upadku moralnego kobiet, choć sami byli jej sprawcami i wykorzystywali kobiety bez cienia zażenowania.

- Oboje jesteśmy straceni. Ty i ja...

Była jego lekiem na wszystko, antidotum na zło, które go otaczało.

Czło­wiek głod­ny to czło­wiek zły.

Jeśli masz wątpliwości, to wiedz, że żadna miłość nie jest tak głupia i szalona jak ... miłość do ojczyzny.

Nikt wcześniej nie obdarzył jej taką bliskością. Nikt nie był tak czuły. Nikt nie patrzył na nią w ten sposób.

Czas zawsze jest naszym wrogiem. Nie potrafimy go zatrzymać, nie potrafimy też spożytkować go właściwie, a później przychodzi kres i pozostaje jedynie żal, że mogliśmy tyle zrobić, tyle powiedzieć i tyle zobaczyć, ale brakowało nam czasu.

Samotność była jej jedynym i najlepszym życiowym towarzyszem.

Ta blizna to pani doświadczenie... I siła. Kobiety mają w sobie ogromną siłę i pani o tym wie, Rosalie. Jest pani twarda jak skała, która wprawdzie ma swoje rysy i pęknięcia, ale to dodaje jej uroku. (str. 241).

Czas zawsze jest naszym wrogiem. Nie potrafimy go zatrzymać, nie potrafimy też spożytkować go właściwie, a później przychodzi kres i pozostaje w nas jedynie żal, że mogliśmy tyle zrobić, tyle powiedzieć i tyle zobaczyć, ale brakowało nam czasu.

Amor tol­lit ti­mo­rem.
Miłość usuwa strach.

Ludziom ciągle się wydaje, że świat jest czarno-biały. Że coś jest albo dobre, albo złe i nie ma nic pośrodku. A ten środek istnieje i stanowi esencję wszystkiego. To nie dobro ani zło determinują nasze działania, ale wychowanie, przyuczenie, rozkaz, strach i wola przetrwania. I jeszcze miłość, droga pani Ewo. Miłość zmienia wszystko.

Otaczała mnie ciemność. Mrok. Strach. To wszystko tkwiło we mnie, osaczało. Nie było już panny z dobrego domu. Pozostała tylko złamana istota.

Już nie byli Polką i Niemcem - śmiertelnymi wrogami rzuconymi na dwie przeciwne strony barykady - teraz byli kobietą i mężczyzną, pieszczącymi się bez końca z czułością i oddaniem, jakich wcześniej u siebie nie znali. Los podarował im tylko ten czas, tę jedną chwilę i korzystali z niej, nie myśląc, co będzie później. Ta bliskość była ich najcenniejszym darem od losu.

Ludz­ka na­tu­ra rzą­dzi się swo­imi pra­wa­mi, a sztyw­ne za­sa­dy wpa­ja­ne nam od dziec­ka tylko po­tę­gu­ją ludz­kie ułomności.

Nieraz trzeba zrobić coś niewłaściwego, aby kogoś ochronić.

- Lepiej martw się o siebie, żeby przypadkiem ślepa miłość nie zamknęła ci oczu na to, co ważne. Nigdy nie zapominaj, kim jesteś i skąd pochodzisz.

Rozpacz przestała ją męczyć, a złość minęła. Pozostał smutek, bezgraniczna tęsknota i bunt, który rozrywał jej serce.

Teraz czuła się jak martwa. Dzień za dniem płynął, a ona nie miała w sobie nic oprócz paraliżującej obojętności.

Miała trzydzieści cztery lata, a czuła się jak stara kobieta bez przyszłości. Bo przeszłość zabrała jej wszystko.

Draż­ni­ła ją dwu­li­co­wość męż­czyzn, ta ich po­gar­da dla upad­ku mo­ral­ne­go ko­biet, choć sami byli jej spraw­ca­mi i wy­ko­rzy­sty­wa­li ko­bie­ty bez cie­nia za­że­no­wa­nia.

Nawet czas nie był w stanie uleczyć ran i tęsknoty za ukochanym.

Mój przyjaciel Jean Cocteau powtarza, że "w sztuce geniusz polega na tym, żeby wiedzieć, jak daleko można się posunąć za daleko". (str. 300).

- Jeśli przeżyjesz... Spróbuję ci wybaczyć. Obiecuję. Tylko przeżyj, proszę...

Tamte czasy były bestialskie, tamta wojna była straszna …. I obyśmy już nigdy nie doświadczyli powtórki.