W taj­nym ko­dzie „rzu­cić okiem na dom” ozna­cza­ło po­za­pa­lać świa­tła wie­czo­rem i zga­sić je rano. Dziw­na tak­ty­ka na od­stra­sze­nie zło­dziei. Je­śli się nad tym do­brze za­sta­no­wić, to naj­gor­szy sy­gnał, jaki mo­żesz wy­słać świa­tu. Jak­byś mó­wił „Hej! Spójrz­cie! Tu­taj! Na ten dom, w któ­rym pali się świa­tło przez całą noc! Wchodź­cie! Nie tyl­ko znaj­dzie­cie w nim cen­ne przed­mio­ty, któ­rych nikt nie pil­nu­je, ale w do­dat­ku nie wpad­nie­cie po ciem­ku na me­ble!”.

Nie spodziewałem się wtedy takiego zakończenia. Wierzyłem, że moja żona wróci do domu jak gdyby nigdy nic i uraczy mnie jakąś historyjką, która wyjaśni powody jej dziwnego zniknięcia. Że skończy się na jakiejś nieprawdopodobnej opowieści, kolejnej do kolekcji.

Rzuciłem się na kanapę w salonie naszego nic niewartego okazałego domu i próbowałem pozbierać myśli. Przez cienkie firanki przenikało poranne światło. Zakryłem oczy dłonią. Nagle usłyszałem głośne stukanie do drzwi.