Żadna ko­bie­ta nie chce przy­znać, że jej mał­żeń­stwo się roz­pa­dło. Pra­gnie­my ko­chać osobę, którą nie­gdyś po­ko­cha­ły­śmy. Chce­my żyć nie­re­al­ny­mi ma­rze­nia­mi. Długo i szczę­śli­wie, jak w bajce. Odej­ście jest rów­no­znacz­ne z przy­zna­niem się do po­raż­ki.

Powiedzenie o czymś na głos nie sprawi, że to się stanie.

To się dzieje kilkanaście razy dziennie, takie awantury przy każdej najmniejszej okazji, z powodu tak naprawdę niczego.

Jak to możliwe? Jak to jest, że tęsknię za nimi całymi dniami, wyobrażając sobie ich urocze buzie, ich słodkie uśmiechy, to, jak mnie przytulają, a potem spędzam z nimi dziesięć minut w samochodzie i odliczam sekundy do tego, aż pójdą spać?

Bez Willa nasze małżeńskie łoże rozrosło się do wielkości oceanu, połyka mnie swoją pustką.

Oto co potrafi zrobić śmierć. Wymusza intymność, a jednocześnie ją zabiera.

Negocjuję z Bogiem, w którego nie do końca wierzę: oddaj mi Willa, a ja nawet nie spytam gdzie on był.

Dopiero mamy kwiecień, a marzec jeszcze nie poluzował swych mroźnych szponów.

Jej opiekuńczość i waleczność są tak instynktowne jak oddychanie. Coś niesamowitego. Nie każdy rodzic ma to w sobie.".