Los wie czasem dobrze kogo z kim zetknąć
choćby po to żeby to spotkanie stało się dla nas olśnieniem

Dobrze jest tak siedzieć w obcym miejscu wśród nieznajomych ludzi
Nikt nie zapyta cię o to co jest ci drogie.

Być wszędzie w tej samej niemal chwili
nie ruszając się z miejsca
Kto w mojej głowie przewraca kartki dawno
przeczytanych książek?
Kto cofa czas moich własnych wydarzeń?.

Mieć nadzieję kiedy już nie ma nadziei
przebaczać to co niewybaczalne.

Ale tyle jest uwodzicielskiej mocy w samej urodzie świata
taka nasza niepewność co ułudą a co prawdą
że wciąż wpadamy w pułapkę uczuć i doznań
i nie chcemy pozbawić się żadnej radości
nawet wiedząc jak niewiele są warte i krótkotrwałe.

Ale kim jest ten siedzący na kłodzie starzec
i co zapisuje z takim zapamiętaniem
jakby nie dostrzegał niczego co go otacza
a co mnie pochłania bez reszty.

Bo nie wątpię, że poezja Wata pachnie siarką
Kocham tę stromość ducha
i drżę patrząc na wściekłe kąsania miejskich szatanów
które miał odwagę ukazać

Dlaczego mówił: Nie istniejemy tam gdzie jesteśmy
istniejemy tam gdzie nas nie ma?.

Nie zapominaj o przyjaciołach
przecież kiedyś cię kochali.

A wydawało się że własnie starość
przyniesie wiedzę która z tobą zamieszka do końca
Daj spokój czego nie dowiedziałeś się dotąd
już się nie dowiesz
Ostatnie pytanie zadane będzie właśnie tobie.