The Chronicles of Castellane

Je­stem tar­czą księ­cia. Je­stem jego nie­znisz­czal­ną zbro­ją. Krwa­wię, żeby on nie krwa­wił. Cier­pię, żeby on nie mu­siał cier­pieć. Umrę, żeby on mógł żyć wiecz­nie.

Je­stem tar­czą księ­cia. Je­stem jego nie­znisz­czal­ną zbro­ją. Krwa­wię, żeby on nie krwa­wił. Cier­pię, żeby on nie mu­siał cier­pieć. U...

Książę złożył ręce pod głową. Pewnego dnia, pomyślał Kel, on i Conor będą mogli znów to zrobić - leżeć obok siebie i obserwować gwiazdy, które znali od dzieciństwa - bez tego dystansu między nimi, którego nie potrafił zdefiniować ani nazwać.
- Czuję się jak żeglarz, który długo przebywa na morzu i w końcu widzi cel podróży - odparł Conor.
Jego oczy były nieobecne, jakby w ogóle nie patrzył w niebo, ale gdzieś dalej, na coś innego.
- Znalazłeś to, czego szukałeś w bibliotece? - spytał Kel.
- Wiesz, że tak. Naprawdę tak sądzę.

Książę złożył ręce pod głową. Pewnego dnia, pomyślał Kel, on i Conor będą mogli znów to zrobić - leżeć obok siebie i obserwować gwiazdy, któ...

- Ale to ja cię w to wszystko wciągnąłem. - Pokonał kilka dzielących ich kroków i ujął w dłonie jej twarz. Musnął kciukiem jej policzek i rzekł szorstko: - Kiedy znalazłem cię na podłodze, myślałem, że nie żyjesz. I zdałem sobie sprawę, co by to oznaczało. Gdybyś była ranna, czy choćby tylko zadrapana, z powodu czegoś, o co cię poprosiłem.. - Zamknął oczy, jakby nie mógł znieść tego obrazu. - Cofam rozkaz, Lin. I na litość boską, jeśli kiedyś poproszę cię o coś, co uznasz za głupie i niebezpieczne, powiedz mi „nie”. Odmów, tak jak lubisz to robić.

- Ale to ja cię w to wszystko wciągnąłem. - Pokonał kilka dzielących ich kroków i ujął w dłonie jej twarz. Musnął kciukiem jej policzek i rz...