Priorytetem działań terapeutycznych jest ich racjonalność, dlatego tak ważne jest zapewnienie dostępu do odpowiednio przygotowanych programó...
Priorytetem działań terapeutycznych jest ich racjonalność, dlatego tak ważne jest zapewnienie dostępu do odpowiednio przygotowanych programów terapeutycznych osobom niepełnosprawnym, które znajdują się w mniej korzystnym położeniu w porównaniu ze swoimi rówieśnikami. Mają mniejsze szanse udziału w wielu sferach rozwoju osobistego, budowania swojej pozycji osobistej i zawodowej, integracji w społeczeństwie, a także większe trudności w dostępie do edukacji. Problematyka terapii zajęciowej ma od zawsze swoje miejsce w budowaniu systemów wspierania osób niepełnosprawnych. Okazuje się niezwykle przydatna w procesach szeroko pojętej rehabilitacji i to nie tylko osób niepełnosprawnych. Terapie zajęciowe zyskały wielką popularność w licznych ośrodkach rehabilitacji oraz instytucjach pomocowych. Niezwykle ważna jest rola racjonalnie zaplanowanej i konsekwentnie realizowanej terapii. Pewnie również dlatego widać tak duże zainteresowanie tym zagadnieniem u wielu przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych, a zwłaszcza pedagogów, psychologów czy socjologów. Pierwsza część szesnastego tomu serii „Problemy Edukacji, Rehabilitacji i Socjalizacji Osób Niepełnosprawnych”, zatytułowana Sytuacja społeczna osób niepełnosprawnych, podejmuje problemy szczególnej sytuacji tej grupy osób. Ciągle jeszcze pokutują stygmatyzacja i dyskryminacja niepełnosprawnych jako ludzi „na przemiał”, używając terminologii Zygmunta Baumana. Znajdziemy w tej części również bardzo ciekawe rozwiązania i opis mechanizmów konstruowania rzeczywistości społecznej, w tym (jak twierdzi autor artykułu) wytwarzanie przestrzeni, w której dużą rolę odgrywają procesy powstawania podziałów i barier społecznych stygmatyzujące osoby niepełnosprawne. Określona została także rola komunikacji i samorealizacji w kontekście osób niepełnosprawnych.
