Paul Scarron

Bohaterowie tej siedemnastowiecznej powieści łotrzykowskiej głównie piorą się po gębach i adorują nadobne białogłowy. Skutki tej adoracji podane są, jak trzeba się domyślać, w najdelikatniejszej przenośni; inaczej ród ludzki musiałby wyginąć. Scarron nie jest mistrzem kompozycji czy konsekwencji; dzięki temu jednak trzecia księga dzieła, dopisana już po jego śmierci, nie odstaje za bardzo. Przedni translatorski trud Juliana Rogozińskiego czyni zaś lekturę niekłamaną przyjemnością.