Władysław Sikorski

Ciekawa, choć fragmentami zbyt zawiła publikacja, podejmująca tematykę strategii w prognozowanej w latach trzydziestych XX wieku kolejnej wielkiej wojny. Jest to książka raczej dla pasjonatów, zawierająca wiele terminów stricte wojskowych, które mogą być dość trudne do zrozumienia dla osób bez bazowej wiedzy o tych zagadnieniach. Ogólne zarysy II wojny światowej zostały już dość dokładnie opracowane w początkach i w połowie lat 30-tych i to nie tylko przez zagranicznych teoretyków wojskowych, ale naszych rodzimych do których zalicza się Władysław Sikorski. Jest to o tyle istotne, że często powtarzane tezy, że blitzkrieg był zaskoczeniem, że masowe bombardowania skierowane przeciw ludności cywilnej były szokiem, że nikt nie spodziewał się takiego barbarzyństwa w prowadzonej wojnie, są nieprawdziwe. Wartością tej książki jest to, że można ją zestawić z rokiem 1939 i porównać założenia Sikorskiego z planem zatwierdzonym przez Edwarda Śmigłego-Rydza, który przyniósł porażkę Polsce, choćby w sztandarowej kwestii bitwy granicznej, wprowadzania maksymalnych sił w pierwszych dniach wojny i rozciągnięcia oddziałów, bez zachowania operacyjnych rezerw strategicznych oraz oparciu się na sojusznikach, jako gwarancie wygranej(przed tymi kwestiami Sikorski ostrzegał w swojej publikacji wydanej w roku 1934). Zorientowany w temacie II wojny światowej czytelnik, zapewne odnajdzie w tej książce o wiele więcej interesujących zagadnień, pozwalających na inne spojrzenie na tamten trudny okres historii.