cytaty z książek autora "Ałbena Grabowska"
Pewne myśli i działania są łatwe, wygodne... jak droga na skróty. Może wrócisz do domu szybciej, ale po drodze ubrudzisz się błotem.
Jeśli ktoś tobie coś ofiaruje, miłość, przyjaźń, ba, nawet pieniądze... Bierz... Nie umiesz wziąć - nie umiesz dać...
(...) - A nasz dom, tam, gdzie nasze szczęście. Jeśli ktoś urodził się w stodole, to wcale nie znaczy, że jest koniem...
Pamiętaj moja droga. (...) Można wbić komuś nóż w serce. Można, trzeba czasami nawet... Nigdy jednak nie wbijaj noża komuś w plecy, bo ci nie wybaczy.
Ten, który wątpi, musi bardzo wierzyć.
(...) Pan Bóg dary rozdziela(...) sypie garściami z góry bez ładu i składu, tam sypnie, tu sypnie, a potem ludzie nieszczęśliwi po ziemi się tułają. Niektórzy ze zdolnościami, ale bez możliwości, ograniczeni biedą lub pochodzeniem, inni z możliwościami, ale bez zdolności. A jak kto i dar ma, i wszelkie sposobności ku czemuś, to mu serce wystarczy złamać i zaraz po człowieku.
Kto siebie nie kocha, nie pokocha drugiego człowieka, podobnie jak ten, kto siebie kocha za bardzo.
Jeśli ktoś szczęścia dla siebie nie pragnie, rozsiewa wokoło smutek i rozgoryczenie.
Najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa.
Miłość jest najważniejsza(...) Wierzyłam w życiu w wiele spraw. W walkę, wolność, słuszność swoich wyborów. I równie często wątpiłam. Nigdy jednak nie przestałam wierzyć w miłość. Dlatego przetrwałam.
(...)należy być wdzięcznym losowi za to, co daje, i za to, co pozostawia, a nie mieć żalu, że coś zabiera czy też nie ofiarowuje większych przywilejów.
(...) jak wyjaśnić przyjacielowi, że czasem tak jest, że ktoś zabiera Ci duszę, robi sobie z niej zabawkę, a potem wyrzuca pod płotem. Tyle, że nie zabija cię, bo miłości nie można zabić, można tylko ją wyczerpać (...).
Dobra śmierć to taka, która nie boli.
Zakochali się w sobie i zdradzili swoich bliskich, na co nie ma ani wytłumaczenia, ani przebaczenia. Powiedział to tamtemu księdzu podczas powstania. A on wtedy mówił, że wybaczenie od Boga łatwo dostać, trudniej jest wybaczyć sobie samemu.
- Pamiętajcie - powtarzał. - Jeśli ktoś szczęścia dla siebie nie pragnie, rozsiewa wokoło siebie smutek i rozgoryczenie. Miłość - tego chce od nas Bóg... Miłości... I kochajcie siebie. Kto siebie nie kocha, nie pokocha drugiego człowieka, podobnie jak ten, kto siebie kocha za bardzo...
Wojna przemawia do ludzi wieloma językami, ale zawsze jest to głos bestii.
Mężczyzna, który nie wielbi kobiety wykształconej, jest głupcem.
Miłość jest wszystkim, tylko nie tym, co mamy. Miłość jest wszędzie, gdzie nas nie ma. Miłość umarła zanim się narodziła. Nie było jej w drogich sukniach ani bucikach szytych na miarę. Była jedynie w słowach, ale te gasły na naszych ustach.
Śmierci to ja się nie boję, tylko bólu bliskich...
Jeśli ktoś szczęścia dla siebie nie pragnie, rozsiewa wokoło siebie smutek i rozgoryczenie.
Każda z nas nad grobem będzie to czuła(...)że było wiele książek, których nie zdążyło się poznać.
Raje są po to, aby je utracić, a wygnani – aby już nigdy nie oglądać Boga.
W owych czasach, gdy byłam mała, istniało jeszcze coś takiego jak długie zimowe wieczory. Zdarzały się głównie jesienią i zimą i polegały na tym, że czas się dłużył. W obecnych czasach już ich nie ma. Zniknęły z kalendarza w czarnych dziurach portali społecznościowych. Obawiam się, że bezpowrotnie.
Trzeba żywych ratować(..)Martwi należą do Boga.
Zakochanie to stan oderwany od rzeczywistości. Chcemy tylko być z tą drugą osobą, spędzać z nią przyjemnie czas, sypiać, rozmawiać. Przeważnie nie snujemy planów, bo wszystko jest tu i teraz. Są niepokoje, porywy serca, kłótnie i godzenie...
(...) Jezus nie chciał mieszać się do polityki, to jego wmieszano.
-Mówią, że wojna będzie...
-Przecież tamta wojna była taka straszna, kto by chciał znów piekło na ziemi przeżywać?
-Ludzie są głupi, Aniu, szybko zapominają... Gdyby dłużej pamiętali, mniej nieszczęść by było...
(…) szczęście jest czymś kruchym i niedostępnym, tak dla zwykłych śmiertelników, jak i dla istot bajkowych.
Ludzie pragną wolności, ale nie umieją o nią walczyć.
Kto walczył, kto tchórzył... Musiał z tym żyć. Często nie było nagrody, a ofiara trafiała w próżnię. Często byliśmy winni, popełnialiśmy błędy, ale wierzyliśmy, że tak trzeba...