Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
1991
1989
1988
1987
1985
1985
1985
1985
1985
1984
1983
1983
1982
1981
1981
1979
1976
1971
1969
1969
Pułkownik Beck Olgierd Terlecki 
„Pułkownik Beck” Ryszarda Terleckiego to ciekawa monografia poświęcona osobie ostatniego polskiego przedwojennego ministra spraw zagranicznych oraz całej polskiej dyplomacji lat trzydziestych. Poszczególne posunięcia dyplomatyczne, traktaty, wyjazdy i interwencje zostały przedstawione dość szczegółowo. Mimo iż praca powstała w czasach poprzedniego ustroju, jej spojrzenie na sanację, stosunki z ZSRR i tym podobne sprawy nie jest wypaczone. W ogóle Terlecki jest dość obiektywny, choć – taka jest akurat jego opinia – wszyscy ważniejsi politycy polscy i zagraniczni lat trzydziestych zasługują jego zdaniem na niską ocenę przez wzgląd na swoje błędy, które doprowadziły Hitlera do władzy, a następnie do ekspansji w Europie. Krytyka to jednak słuszna, gdyż przyglądając się polityce dwudziestolecia można się tylko łapać za głowę nad nieudolnością zatrzymania państw totalitarnych. Hitlera można było powstrzymać jeszcze jesienią roku 1939... Narracja Terleckiego jest interesująca, umie on przykuć uwagę czytelnika. Rzucają się jednak w oczy dwie kwestie: zbyt częste cytaty z różnego rodzaju literatury pamiętnikarskiej oraz pewna skłonność do nietypowych porównań i metafor. Operuje Autor naprawdę zaskakującymi figurami, które dziś wydają się po prostu dziwaczne i lektury nie ułatwiają. Co do samej treści książki, to szkoda, że Terlecki nie przedstawił szerzej spraw mniej znanych, takich jak młodość Becka oraz czas jego rumuńskiego internowania – zagadnienia te są w pracy zmarginalizowane, a myślę, że wniosły by sporo do charakterystyki tytułowego bohatera.
Tomasz Babnis
Pułkownik Beck Olgierd Terlecki
Wbrew tytułowi nie jest to biografia ministra spraw zagranicznych II Rzeczypospolitej (kwestie biograficzne praktycznie nie są w książce poruszane) lecz monografia polskiej polityki zagranicznej jako takiej w latach 1932-1939. Pozycja ta powstała w latach 80-ych XX w., co wykluczało rzetelne przedstawienie rzeczywistej roli Związku Radzieckiego w przyczynieniu się do wybuchu II wojny światowej. Pewne kwestie nie były wówczas ujawnione, o innych pod rządami komunistycznymi po prostu nie można było pisać. Autor dość zręcznie wybrnął z powyższego dylematu, omawianie udziału ZSRR w wydarzeniech poprzedzających wojnę ograniczając do minimum i unikając w ten sposób powielania kłamstw ówczesnej propagandy. Skoro nie mógł napisać prawdy, przynajmniej milczał. Oczywiście, obraz wypadków pozostaje tym samym niepełny, ale trudno winić o to O. Trerleckiego.
Pozostałe kwestie związane z polską i ogólnoeuropejską dyplomacją tej doby przedstawia rzetelnie i drobiazgowo, dając przy tym własne, często bardzo zdecydowane opinie. Wbrew nadziejom Autora, wyrażonym we wstępie, za zabieg niekoniecznie udany uważam natomiast nadmierne obciążenie tekstu obszernymi cytatami ze źródeł (raportów, notatek słuzbowych, pamiętników). Kilka takich wstawek dałoby możliwość poznania stylu i języka tychże źródeł (często nader zawiłych),ale kilkustronicowe niejednokrotnie fragmenty, z rzadka opatrywane krótkimi kometarzami O. Terleckiego, czynią lekturę nużącą. Zresztą język monografii sam w sobie również wydaje się zawiły. Utrudnia to przyswojenie bogactwa zaprezentowanych informacji, stanowiących z kolei główną zaletę książki.
