Wojciech Piotrowicz

Dwa eseje o Mickiewiczu, dwóch autorów, więc i dwie oceny. Zacznę od pozytywnej. „Adam Mickiewicz a kobiety” Piotrowicza całkiem ciekawy. Autor zadał sobie trud i usystematyzował chronologicznie wszystkie znane i możliwe do publikacji partnerki wieszcza. Było to o tyle odkrywcze dla mnie, że z czasów szkolnych kojarzyłem tylko Marylę Wereszczakównę i Celinę, żonę poety. Sam autor jednak wskazuje na cenzurę, jaka miała miejsce na przestrzeni lat. Obyczajowość, konwenanse, pewien rodzaj dyskrecji i szacunku do pewnych postaci i sytuacji zatarł wiele śladów, więc nie o wszystkim wiemy i już się nie dowiemy. Mam też wrażenie, że Piotrowicz sam sobie narzucił tę konwencję i obchodził się z Mickiewiczem jak z jajkiem. Tak pisał, żeby nikogo nie urazić ani nie wywołać burzy. Bardzo to zachowawcze i ostrożne. Gorzej niestety było u Šalny. „Adam Mickiewicz w Wilnie” to taka marna trawestacja Wikipedii. Autor wziął na warsztat jakiś wycinek życia poety, który i tak w wielu fragmentach powtarza w swym eseju Piotrowicz, i w zasadzie powtórzył pewne banały, które były wałkowane już miliardy razy. Do tego niestety nie używa poprawnej polszczyzny (wschodnia składnia),a nikt w wydawnictwie nie pokusił się o korektę jego tekstu. Mamy więc takie cudaczne zdania, jak „Adam pospieszył spełnić złożoną dla matki obietnicę”, „Gubernator i jego instytucje zajmowały były pałac biskupi”, „Po śmierci Celiny Zofia podarowała portret dla służącej”, „W pokoju wisiał portret okrągłego księżuli z tabakierą pod pachą a chustką w ręku”, „Przyczyną opuszczenia mieszkania profesora posłużyło to, że poeta chciał uniknąć podejrzeń”, „Dzięki konieczności dziejowej w owym czasie Uniwersytet przeżywał okres rozkwitu”, „Dla niektórych pozwolono święta spędzić w mieście”. Poza tym w obu tekstach aż roi się od literówek, połkniętych literach w wyrazach i braków spacji między datą a skrótem roku. Mamy więc mnóstwo takich tworów, jak „1823r.”. Nie lubię też książek wydanych na papierze kredowym, jeśli nie ma to uzasadnienia (albumy, reprodukcje dzieł sztuki wyglądają dobrze na kredówce).