Megha Majumdar

Spoko dystopia klimatyczna, w której doprowadzeni do desperacji ludzie muszą walczyć o przetrwanie, testując i naginając swoje zasady moralne. Mamy tu Indie niszczone upałem, niedobory wody, klęskę głodu i coraz więcej osób zapadających na malarię. Gdzieś w tle jeszcze się krząta bilionerka, która po środku tego wszystkiego mieszka na luksusowej sztucznej wyspie i wyprawia gigantyczne wesele dla córki. A to wszystko opowiedziane z perspektywy jednej, a w zasadzie dwóch, rodzin. Mam wrażenie, że cokolwiek powiem o tej książce, będzie spoilerem, więc na wszelki wypadek reszty nie czytajcie przed lekturą książki. Podobało mi się testowanie empatii czytelnika, bo przy lekturze równocześnie trochę oceniasz bohaterów, próbujesz ich usprawiedliwiać, a równocześnie nie chcesz sobie wyobrażać siebie i swoich decyzji na ich miejscu. Autorka trochę za mocno pojechała z motywem zbrodni i kary i ostatecznie wyszło trochę za bardzo moralizatorsko. Za to osobiście zawsze lubię książki, w których żaden z bohaterów nie jest bezpieczny, bez względu na ich rolę w historii, więc mam z tym mieszane uczucia. Podobało mi się też jak autorka wymachuje nadzieją bohaterów (i może do pewnego stopnia czytelnika) jak chorągiewką raz ich jej pozbawiając, potem oddając, żeby zaraz znowu zabrać. Wydaje mi się, że było tu trochę dziur i niedokończonych wątków (np. alergia Mishti na orzechy, potem zjada orzechy na uczcie, wraca do domu i ją swędzi, ale nic więcej się z tym nie dzieje) i osobiście chciałabym się więcej dowiedzieć o bilionerce, ale rozumiem, że to nie była historia o niej. Generalnie spoko, nie jest to jakaś wybitna dystopia, ale też absolutnie nie jest zła.