Alba Cardalda

To książka o tym, jak zacząć rozmawiać ze sobą trochę łagodniej i z większą czułością. Zwłaszcza wtedy, gdy życie rzuca kłody pod nogi. Autorka przypomina prostą, ale ważną rzecz: traktuj siebie tak, jak traktujesz najlepszych przyjaciół. Z życzliwością, wsparciem i bez ciągłego oceniania, bo relacja z samym sobą też wymaga troski. Książka napisana jest bardzo przystępnym językiem, bez zbędnego psychologicznego żargonu. Są tu ćwiczenia, krótkie refleksje i zachęta do spojrzenia na siebie z większym współczuciem. To nie jest najgłębsza książka, po jaką sięgnęłam, ale znalazłam w niej kilka naprawdę trafnych myśli, które zostały ze mną na dłużej. Jedne rozdziały wciągają bardziej, inne mniej, ale całość daje sporo prostych wskazówek, które można spokojnie wprowadzać na co dzień. Łatwo się ją czyta, nie tylko dzięki prostemu językowe, ale też jest czytelnie podzielona na rozdziały i sama w sobie nie jest długa. Medytacje, ćwiczenia i odrobina humoru pomagają wyciszyć głowę i złapać więcej równowagi. Przykłady, które podaje Alba, są bardzo życiowe. Że każdy znajdzie to są, co pasuje do jego życia i właśnie dlatego łatwo zauważyć momenty, w których sami podkładamy sobie nogę negatywnymi myślami. Podobała mi się, choć nie była książką, która przewróciła mój świat do góry nogami. To raczej przyjemna, solidna lektura z kilkoma naprawdę dobrymi momentami. Spełniła jednak swoje zadanie: skłoniła mnie do refleksji i do przyjrzenia się temu, jak często sama bywam dla siebie największym krytykiem.