Damian Wiśniewski

Mam dla was dobry debiut, który udało mi się odnaleźć w mrocznym gatunku, który przenosi nas w teren, gdzie cisza nigdy nie jest tylko ciszą, a las wie i pamięta więcej, niż powinien. „Forsterówka” Damiana Wiśniewskiego to książka, po którą sięgnęłam z ogromnej ciekawości i nie żałuję ani jednej przeczytanej strony. Dlaczego zdecydowałam się właśnie na tę historię? W szczególności do tej książki skłonił mnie opis, który od razu obiecywał coś więcej niż klasyczny thriller. Zniknięcie dziecka, ojciec uwięziony w obsesji przez dziesięć lat, podcast kryminalny, tajemnicza wyspa i przedwojenna willa z mroczną przeszłością… To był dokładnie ten rodzaj historii, który lubię: niepokojący, gęsty od tajemnic i oparty na klimacie miejsca, które samo w sobie staje się bohaterem. Na moment zatrzymam się przy okładce, bo ona naprawdę robi robotę. Jest surowa, mroczna, niepokojąca od pierwszego spojrzenia sugeruje, że to nie będzie lekka lektura do poduszki. Idealnie oddaje klimat książki i świetnie współgra z tym, co czeka nas w środku. Z opisu wiemy, że punktem wyjścia jest zaginięcie osiemnastoletniej Julii. Dziesięć lat później jej ojciec, Wiktor, nadal nie potrafi pogodzić się z niewiedzą. Żyje na granicy obsesji i rozpaczy. Pojawia się Monika, autorka podcastów kryminalnych i to właśnie jej determinacja sprawia, że sprawa wraca na powierzchnię. Trop prowadzi na Wyspę Sobieszewską, do miejsca, w którym czas jakby się zatrzymał, a przeszłość wciąż oddycha pod warstwą mchu i wilgoci. Forsterówka, to stara willa z nazistowską historią oraz otaczający ją las stają się przestrzenią, w której teraźniejszość miesza się z dawnymi zbrodniami. Najciekawsze momenty tej książki to dla mnie te, w których autor gra atmosferą. Nie potrzebuje ciągłej akcji, by budować napięcie. Wystarczy opis lasu, opuszczonych miejsc, rozmów, w których więcej jest niedopowiedzeń niż słów. Bardzo mocne są fragmenty związane z Wiktorem i jego rozpadem psychicznym, bólem, który nie daje się uleczyć czasem. Intrygujące są też odkrywane kawałek po kawałku tajemnice wyspy i ludzi, którzy „nigdy jej nie opuścili”… Dlaczego niektórzy zostają? Co tak naprawdę wydarzyło się przed laty? Czy prawda zawsze przynosi ulgę, czy czasem niszczy jeszcze bardziej? Podczas lektury towarzyszył mi niepokój, smutek, narastające napięcie, momentami wręcz duszna atmosfera. Czułam żal, bezsilność, ale też ciekawość, która nie pozwalała mi odłożyć książki. Autor serwuje emocje powoli, konsekwentnie, bez tanich trików i to bardzo działa. Co spodobało mi się najbardziej? Klimat miejsca i sposób, w jaki Wyspa Sobieszewska została wpleciona w fabułę. Do tego psychologiczna głębia postaci i motyw obsesji, który został poprowadzony wiarygodnie i bez przesady. Jak na debiut, naprawdę bardzo solidna, dojrzała historia. Z czystym sumieniem polecam „Forsterówkę” czytelnikom, którzy lubią thrillery psychologiczne, mroczne tajemnice, historie oparte na emocjach i atmosferze, a nie tylko na szybkiej akcji. Jeśli cenicie książki, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony, to zdecydowanie tytuł dla was.