Marika Grądkowska

Ta książka skojarzyła mi się z dłuuugim opowiadaniem. I można byłoby ją skrócić, a jednocześnie wszystko co w niej zawarte wydawało się potrzebne dla pełnego obrazu życia bohaterki. Do czasu… Spodziewałam się historii kobiety, która w dzieciństwie borykała się z brakiem miłości, mieszkając pod jednym dachem z matką fanatyczką religijną, która strzegła ją przed grzechem, a jednocześnie obarczała winą za grzech, nawet ten nie popełniony. Historii kobiety, która została terapeutką i pomagała innym pokonywać problemy, wplątując się w ich życie ponad miarę. I niby to dostałam, ale… Co mnie nie przekonało, to: -książka napisana została jak zbiór opowiadań o kolejnych pacjentach, trochę sucho i z minimalną ilością dialogów, zabrakło w tym spójności; -do tego autorka wprowadziła hokusy pokusy, czary mary i zrobiła z tego coś w rodzaju fantasy. Ja jednak wolę racjonalne historie, bez udziwnień i fantazjowania. Jedynie ostatnia historia zrobiła na mnie wrażenie i przykuła moją uwagę. I gdyby autorka darowała sobie te wszystkie pozostałe opowiastki, a skupiła się tylko na tym jednym wątku pokaleczonego małżeństwa, rozbudowała go, dodała więcej dialogów, zbudowała napięcie i poszarpała naszymi emocjami, to miało to szansę zostać naprawdę świetnym thrillerem. I nawet w tym przypadku ten hokus pokus byłby bardziej akceptowalny, bo dałby nam vibbe jak w książce Sarah Pinborough “Co kryją jej oczy”. Myślę, że gdyby autorka poszła w tym kierunku, to książka mogłaby wnieść jakąś świeżość i zrobić furorę na polskim rynku wydawniczym. A tak rozmyło się wszystko w skupisku nijakich historii.