Dariusz Radziejewski

Jedno, co budzi moje wątpliwości, co mnie wciąż niepokoi i dręczy, to jakby celowy brak precyzji w sonecie „Samogłoski”, czy może wręcz świa...

Jedno, co budzi moje wątpliwości, co mnie wciąż niepokoi i dręczy, to jakby celowy brak precyzji w sonecie „Samogłoski”, czy może wręcz świadoma dezynwoltura i czająca się w tym arcydziele dywersja, w perfidny sposób podważająca moją teorię, bo mam podstawy podejrzewać, że Rimbaud w nosie miał to, czy A jest czarne, czy białe.

Artur miał sześć lat, kiedy opuściłem rodzinę. Z powodu moich rzadkich pobytów w domu nie wywiązała się między nami mocna więź. Raz na jakiś...

Artur miał sześć lat, kiedy opuściłem rodzinę. Z powodu moich rzadkich pobytów w domu nie wywiązała się między nami mocna więź. Raz na jakiś czas tęskniłem do straconego ojcostwa. Czy on tęsknił do utraconego dzieciństwa? Nie zdążyłem mu opowiedzieć o morzu, w którym pływają gwiazdy. O czerwonych, płomiennych wschodach i zachodach słońca, i o burzy, która miota statkiem jak łupiną orzecha, o stadach mew krzykliwych, ławicach ryb i malowniczych wysepkach. O życiu na pustyni pragnąłem snuć opowieść, o gorącym piasku, który parzy stopy, i o wirującym od żaru powietrzu, które tworzy przedziwne miraże. O dzikich, miłujących wolność ludziach, przedziwnych zwyczajach i egzotycznych bestiach. Pamiętam go bawiącego się w kałuży o zmierzchu.