Magdalena Łoniewska

Sam pomysł na fabułę oraz osadzenie tego we Wrocławiu jest okey, narracja i styl też jest poprawny, ale na tym plusy się kończą. Ta książka to była istna tortura. Gdyby nie to, że słuchałam jej w audiobooku to pewnie nie wytrwałabym do końca. Zacznijmy od tego, że to nie jest kryminał ani książka boys love, jest to średnia książka obyczajowa, ze słabym wątkiem romantycznym i mierną imitacją śledztwa w tle. Wszystkie postacie są mdłe i napisane na jedno kopyto. Ich przemyślenia cały czas są o tym samym, a w same autorki jak ognia unikały słów takich jak "gej" czy "homoseksualizm". Jeśli nie czuły się dobrze pisząc takie wątki, mogły po prostu tego nie robić, a nie dodatkowo męczyć też czytelnika. Intryga i motywacje antagonisty dziecinne. Współautorka sama pochwaliła się, że pomysł narodził się jeszcze w szkole, niektóre pomysły jednak powinny pozostać w sferze marzeń. A te zakończenie? Kompletnie nie wzbudzające emocji. Akcja kończy się godzinę przed końcem audiobooka, reszta to ślamazarne zamykanie wątków chyba tylko po to aby dobić do określonej liczby znaków. Scena z konferencji prasowej? Totalna groteska. Na domiar złego po tym jest jeszcze epilog, czułam się jakbym słuchała jednego długiego trwającego w nieskończoność kazania. Naprawdę nie polecam.