Cytat dnia
Im dłużej o tym myślała, tym bardziej gniew, niczym lawa, rozprzestrzeniał się po jej ciele. Paliły ją uszy, oczy, szyja...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Milczenie Szeherezady Defne Suman 
Trzy linie czasowe, trzy kobiety i jeden konflikt grecko-turecki.
W „Milczeniu Szeherezady” ciszy jest mało, jest bardzo głośno gdy Smyrna, miasto, w którym dzieje się akcja powieści przestaje istnieć.
Dafne Suman uczy nas historii wplatając kobiety w fabule, które nie spodziewają się zbliżającego niebezpieczeństwa. Żyją, marzą, kochają i dorastają. Moja ulubiona Edith rodzi dziecko i trwa w ogromnej nieświadomości, poznaje Avinasha, próbują żyć ze sobą i z skonfliktowaną rodziną bohaterki.
Pełna pozorów historia Panagioty zabiera nas w młodość dorastającej dziewczyny, zakochanej w chłopcu idącym na wojnę i chronionej ponad wszystko przez swoich rodziców.
A Szeherezada? Niemymi ustami dokłada dużo od siebie w historię, którą z czasem rozumiemy.
Powieść historyczna, która na początku mnie nie porwała. Książka jest pięknie wydana, ma większe gabaryty, ale początkowe zamieszanie między datami i bohaterkami wytrącało mnie z czytania. Jednak gdy w końcu poświęciłam całe swoje skupienie, to opis dawnego Izmiru przywiódł mnie do siebie, czułam na ustach słony smak bryzy, który przeistoczył się w łzy w scenach drastycznego pożaru.
Pouczająca powieść, bardzo się cieszę, że przeczytałam do końca mimo iż autorka już na pierwszych stronach daje nam znać co będzie się działo dalej, to i tak pewna scena i tajemnica zaskoczyły mnie bardzo, chociaż ten plot twist był tak oczywisty.
Fikcja historyczna, która zostanie ze mną bardzo długo. Dobrze wiedzieć. Polecam
Milczenie Szeherezady Defne Suman
📖🐲
Dla mnie nużąca, więc w dużej mierze ją przekartkowałam. Fabuła jest prosta, tym bardziej, że już na początku jedna z tajemnic staje się oczywista i autorka sama spojleruje, co będzie dalej, a ja wyjątkowo nie lubię, jak w książkach ktoś opowiada, że dowiemy się czegoś za dwadzieścia lat albo i pięćdziesiąt, a po drodze są nudne, niewnoszące niczego nowego opisy życia na przełomie wieków i zmian obyczajowych w pierwszych dwóch-trzech dekadach XX wieku.
Niestety nie wciągnęły mnie opowieści bohaterów, a zawirowania polityczne opisane są w nieangażujący sposób w formie wykładów encyklopedycznych włożonych w usta postaci albo tak poszatkowane, że nagle kilkadziesiąt stron później znów nie wiedzieć czemu wracamy na chwilę do naprawdę ważnych wydarzeń, o których ja na przykład chciałabym się dowiedzieć więcej. Moim zdaniem dobrze byłoby porządnie opisać chociażby te bataliony pracy i to kto tam trafiał, czy ktoś wrócił i jakie były szanse przeżycia. A tak sama doczytałam, że to przedsmak Holokaustu, a tutaj przedstawia się to jakoś bez ikry, bo jako porównanie do Zagłady, która nastąpiła przecież później. Jakby rzeź Ormian nie miała prawa być osobnym zdarzeniem historycznym ze swoją własną ziejącą okrucieństwem, bolesną prawą. No i proszę Was. Szpieg, o którym wszyscy plotkują? Na serio?
A szkoda, bo liczyłam na coś więcej, niż tylko sztuczne dialogi między bohaterami albo ciągnąca się przez całe strony opowieść o tym, co powiedział kiedyś ktoś inny. Być może jest to celowe nawiązanie do Opowieści z tysiąca i jednej nocy, może taki styl jest typowy dla tureckiej kultury opowieści, ale dla mnie jest męczący i zwyczajnie nudny. Dla mnie rozczarowująca obyczajówka łamane na romansidło z wielką historią w tle i tylko w tle.
