Maja Drozd

Zapach lasu jest cichym szeptem o miłości, delikatnym czułym muśnięciem dłoni, subtelnym drogowskazem prowadzącym do domu. Autorka w lekki i naturalny sposób przenosi nas w historie pełną zawirowań. Ciekawe opisy i dojrzałość bohaterów pokazuje jak wiele jest w tej książce życiowej mądrości, refleksji i wiary w lepsze czasy, wolną Polskę. Miłość do Ojczyzny, tęsknota za domem i pragnienie szczęścia przeplata się z trudami codziennego życia. Otulająca przepełniona niezapomnianym zapachem wspomnień, ciepłem domowego ogniska, sielanką codzienności, która odeszła wraz z pierwszą częścią tej powieści. Teraz jest tylko tęsknotą za zapachem lasu, który zawsze był tym jedynym miejscem na ziemi. W tej części skrywane marzenia, porywy serca i miłosne podszepty są ciągle tłumione przez rozum, trudy życia w latach XX wieku pełnych krępujących zasad, wymagających poświęceń, trudnych decyzji i odwagi, by żyć w zgodzie z własnymi wartościami i czystym sumieniem. Ewa opuściła Zalesie wierząc, że uda jej się zacząć żyć od nowa, odnaleźć szczęście po utracie męża. Ale czy tylko dlatego? Może to raczej ucieczka przed uczuciem, którego tak bardzo się obawia. Jedzie do Grodna tam poznaje Mildę Wysocką, która pokazuje jej inny świat, wprowadza na salony i przewodniczy w arystokratycznym wymagającym świecie. Anton tymczasem też wyrusza w swoją podróż do przemysłowej Łodzi, gdzie pracuje, a kiedy chce wyjechać na drodze stają mu ludzie obok których nie może przejść obojętnie. Podejmuje decyzje, która kolejny raz oddali go od ukochanej. Jego tułaczka ma swój cel, jest nim uciec od przeznaczenia. Tylko czy miłość poczeka, czy wzajemne niedomówienia okażą się rozłąką, kiedy wspólna ścieżka już tak blisko? Czy czas nie zatrze zapachu lasu w ich sercach, nie zobojętnieją na wspólne wspomnienia? Porywy serca mogą przygasnąć tłumione obojętnością. Ewa i Anton na wsi w lesie zostawili część siebie, o której nigdy nie zapomną do której zawsze będą tęsknić, ale w trudnych czasach każdy dzień wymaga od nich konkretnych decyzji i zachowań, swoje uczucia spychają na bok kierowani wyższym dobrem kosztem własnego szczęścia. Ich decyzje to swego rodzaju etapy by zrozumieć siebie i swoje uczucia dojrzeć swoje pragnienia, zatęsknić za marzeniami, zapragnąć własnego szczęścia. Czekam na trzecią część pozostawiona w zawieszeniu zastanawiam się co jeszcze czeka Ewę i Antona ile jeszcze muszą doświadczyć ile krętych ścieżek pokonać by znowu odnaleźć wspólną drogę.