Ciasnym ściegiem i grubą nitką szyłam swoją narrację życia. Dbałam o to, żeby nie rozlazła się na boki i nie wionęła nagle niechcianą dziurą. Ale jak na złość w okolicach czterdziestki tkane ciasno szwy zaczęły się rozłazić, a opowieść niebezpiecznie strzępić.