Jeśli Bóg nas wy­słu­cha, to mój wnuk wróci cały i zdro­wy…
– Bóg nie żyje.
– Słu­cham?
– Nie żyje. Nic go ta spra­wa już nie ob­cho­dzi. Umarł.

W rzadkich momentach, w których czuł to dziwne swędzenie w miejscu, którego nie był w stanie podrapać, a które nazywał swoim sumieniem, starał się pouczać podopiecznych, co robić, żeby zachować twarz. Nie pokazać innym, że coś Cię rusza- tylko tak można było tu przetrwać. Nieważne, czy byłeś więźniem, czy strażnikiem.

Choć pierw­szy raz zda­rzy­ło się, żeby ktoś go za­ata­ko­wał, to nie mógł po­zwo­lić sobie na roz­krę­ce­nie afery. Nigdy nie pro­wo­ko­wał walki, gdy nie był fa­wo­ry­tem.

Jak zacząć coś nowego, gdy ma się wrażenie, że stare się nie skończyło.

Nosa nie oszu­kasz tak łatwo jak oczu.

Gdy ob­ser­wu­jesz kogoś przez szkło wy­star­cza­ją­co długo, jak zwie­rzę w ter­ra­rium, nie sły­sząc jego głosu, za­czy­nasz sły­szeć mowę jego ciała. A ono nigdy nie kła­mie.

Bez snu nie sta­wiasz krop­ki na końcu zda­nia, przez co twój dzień wy­da­je się pełen prze­cin­ków, dy­gre­sji, wy­nu­rzeń.

Nie roz­po­zna­wał sie­bie. Nie znał czło­wie­ka, na któ­re­go pa­trzył. Czuł wstręt.

Choć nie był księ­dzem, za­wsze chcie­li się mu spo­wia­dać.

Lu­dzie mają bez­sen­sow­ny zwy­czaj py­ta­nia o rze­czy z kur­tu­azji, gdy widzą, że roz­mów­ca może tego ocze­ki­wać, mimo że nie in­te­re­su­je ich od­po­wiedź.

Czasem, gdy puka przeszłość, lepiej po prostu udawać, że nas nie ma.

Cenił sobie czy­stość, ale nie chciał po­świę­cać w domu za dużo czasu na sprzą­ta­nie. Gdy pra­cu­jesz w Maku, nie przy­rzą­dzasz sobie bur­ge­rów na ko­la­cję w domu. Nie ina­czej było ze sprzą­ta­cza­mi.

Ktoś umarł i trze­ba było po­sprzą­tać. To się stało.

Zo­stał sam na sam z pust­ką w gło­wie, na pu­stej jezd­ni.

Jestem w stanie zrozumieć to wszystko, gdy jesteś jeszcze młody i wierzysz w każdą bujdę, jaką usłyszysz od rodziców. Wiesz, kiedyś się naprawdę bałem, że jakiś koleś na górze obserwuję wszystko, co robię, czy nie przeklinam i nie wale konia. Ale wtedy wierzyłem też, że prezenty pod choinkę przynosi grubas w czerwonym stroju, a jakaś niezidentyfikowana bliżej wróżka zabiera mi zęby spod poduszki i zostawia kasę. Tylko, że teraz mam już czterdzieści lat, nie wierzę już we wróżkę zębuszke.

Zmą­co­ny spo­kój i po­czu­cie, że nie ma dokąd uciec.

Nie­waż­ne, czy je­steś z War­sza­wy, Kra­ko­wa, Wro­cła­wia, czy Olsz­ty­na, sta­ty­sty­ka jest bez­li­to­sna dla wszyst­kich jed­na­ko­wo. Bę­dzie­my umie­rać sa­mot­nie.

Jesteśmy aniołami, które wiedzą, że na końcu lotu czeka nas jedynie twarde lądowanie. Więc po co latać?

Chciał czuć. Bo najgorsze w starzeniu się jest to stopniowe blaknięcie wszystkich emocji.

Nic tak nie utwierdza ludzi w tym, że tworzą wyjątkowy związek, jak widok małżeństwa, które się nie dogaduje.

Bez strachu przed śmiercią cała wasza wiara posypałaby się jak domek z kart. Służy tylko temu, żeby pomóc z tym strachem żyć.

Dzieciak wzruszył ramionami, jakby „obiecuję w ustach dorosłego znaczyło tyle, co nic.

Każdy ma swoją otchłań, detektywie. Czarną dziurę ukrytą gdzieś w myślach. Dziurę, która rośnie, pochłaniając wszystko wokół... Aż nie zostanie nic poza nią. Wtedy bardzo łatwo jest po prostu do niej... wejść. Poddać się.

Nie ma dziewczyny...
Może gdyby został z nią dłużej... Wykupił kolejną godzinę... Może nie musiałaby iść na imprezę. Bo nie chciała tu iść. Może...".

Wpatrywali się w siebie przez dłuższą chwilę. Zdziwiło go, jak „,dorosłe" może być spojrzenie dziecka. Jakby rozumieli się bez słów.

Zresztą ten minimalizm był częścią systemu. Zbioru zasad zapewniających anonimowość i bezpieczeństwo.
Po pierwsze: płacić tylko gotówką, gotówka ma krótką pamięć.
Po drugie: nikomu nie podawać prawdziwego imienia, ludzie wbrew pozorom mają dobrą pamięć.
Po trzecie: zmieniać mieszkanie co dwa miesiące, nigdzie nie zagrzewać na dłużej miejsca.
Po czwarte: wiedzieć o sasiadach wszystko, ale im nie pozwolić dowiedzieć się o sobie czegokolwiek. Sprawdzenie, czy za ścianą nie ma gliniarza, a pod nim nie mieszka wisząca cały dzień w oknie starucha mogąca zapamiętać o nim zbyt wiele szczegółów, było kluczowe.
Jeśli okolica byłaby niesprzyjająca, lepiej wyprowadzić się wcześniej, niż ryzykować".

Znał to doskonale, bo w domu miał to samo. Nienawidził tych facetów odwiedzających matkę, gdy ojciec już się wyniósł. Tych ich sztucznych, zakłopotanych uśmiechów, chłodnego i zdystansowanego czochrania go po włosach. Tego, jak niektórzy wychodzili, gdy tylko z narąbaną w sztorc matką przekraczali próg drzwi i natrafiali na spojrzenie dziecka w korytarzu.

Usłyszał głos Sandry dochodzący z sąsiedniego balkonu. Otworzył oczy. Widok betonowego chodnika majaczący w dole uderzył go niemal tak mocno, jak on sam planował uderzyć w niego. Odepchnął się gwałtownie i znów stanął pewnie na nogach, oddychając jak po stumetrowym sprincie.

nPosłała mu jeszcze raz ten sam uśmiech. Odwzajemnił go i przez chwilę patrzyli sobie głęboko w oczy. Wiatr przestał wiać, Ziemia przestała się kręcić, zegar tykać Widział tylko parę tych oczu przed sobą.

Żaden dorosły facet kręcący się przez chwilę w pobliżu jego matki nie zostanie z nim na dłużej. Będą dla niego mili, będą próbowali się zaprzyjaźnić. Ale żaden nie będzie tu dla niego, wtedy, gdy będzie go potrzebował. Wszystkim chodzi tylko o matkę. Chcą wycisnąć ją i jej urodę jak cytrynę. Dzieciak to tylko przykry obowiązek. Niechciany gratis, który biorą, bo nie można odmówić.