Problemy są problemami. Nie mają wagi. Nie możesz więc ich do siebie porównywać.

— Oszalałem na twoim punkcie, kurwa. O s z a l a ł e m.

— Od jakiegoś czasu nie tylko hokej daje mi szczęście.
— A co jeszcze?
— Raczej kto — uśmiecha się łagodnie — Ty, kochanie.

Ciemność wybacza błędy.

– Nie mam po­ję­cia, dla­cze­go tak się dzie­je, ale twoje to­wa­rzy­stwo spra­wia, że czuję spo­kój – do­da­je nie­spo­dzie­wa­nie, a bicie mo­je­go serca nagle przy­spie­sza. – Rzad­ko je­stem spo­koj­ny, Blake. Za­zwy­czaj targa mną mnó­stwo emo­cji, któ­rych sam nie ro­zu­miem. Gdy prze­by­wam na lo­do­wi­sku, muszę się ich cał­ko­wi­cie wy­zbyć, a potem, kiedy z niego scho­dzę, wra­ca­ją one do mnie ze zdwo­jo­ną siłą. Czę­sto nie po­tra­fię sobie z nimi po­ra­dzić, przez co robię różne głu­po­ty, któ­rych póź­niej ża­łu­ję. – Hay­den wy­cią­ga w końcu z lo­dów­ki dwie pusz­ki coli, a na­stęp­nie od­wra­ca się z nimi w moją stro­nę i po­da­je mi jedną.

Za­dzie­ram pod­bró­dek, bo czuję silną po­trze­bę, żeby spoj­rzeć mu w oczy. Roz­są­dek pod­po­wia­da mi, bym tego nie ro­bi­ła, ale i tak nie po­tra­fię się po­wstrzy­mać.

– A przy tobie, ma­lu­chu, z nie­zro­zu­mia­łe­go po­wo­du czuję spo­kój – po­wta­rza cicho. W tym samym cza­sie łapie za sznu­rek od mojej bluzy i na­wi­ja go sobie na palec. Znowu stoi tak bli­sko mnie, że czuję jego in­ten­syw­ny, męski za­pach, od któ­re­go aż kręci mi się w gło­wie. – Dla­te­go pój­dziesz teraz do sa­lo­nu, usią­dziesz na ka­na­pie i włą­czysz w te­le­wi­zji coś, co razem obej­rzy­my. A póź­niej zjemy obiad. W po­rząd­ku?

Tak się skła­da, że ty je­steś je­dy­ną osobą, na którą pa­trzę, nawet je­że­li w po­miesz­cze­niu znaj­du­ją się inni.

Moje ramiona to jedyne odpowiednie miejsce dla ciebie. Nie pozwolę, żeby to się zmieniło. Nikt nigdy tego nie zmieni, rozumiesz?

– Hayden

– Tak, Blake?

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że można mieć rodzinę, z którą nie łączą cię więzy krwi? Ty taką posiadasz. Nie jesteś sam. Masz Calluma, Kierana, Devona, Kenzie i… mnie.

Chciałbym mu jakoś pomóc, ale nie mogę tego zrobić, bo pomimo iż skrzywdził mnie jak nikt inny w całym moim życiu, to wciąż go kocham. I czuję się przez to kurewsko żałośnie.

Na pewno istnieje jakieś wytłumaczenie jego zachowania, drugie dno całej tej sytuacji. A ja nie chcę go poznawać. Nie chcę znowu cierpieć. Przez chłopaka. Przez siebie.

Jesteś jak zamknięta księga napisana w obcym języku. Najpierw musiałem dowiedzieć się, jak ją otworzyć, a później nauczyć, jak ją odczytać.

Po­trze­bu­je mnie, a ja po­trze­bu­ję jego. I nie ob­cho­dzi mnie, jak bar­dzo to wszyst­ko się skom­pli­ku­je… Ash­ton chce mnie, a ja chcę jego.
Tylko tyle i aż tyle.

Moje życie(...)
Wyjątkowe niczym kruchy płatek śniegu. A jednocześnie intensywne jak siejąca spustoszenie burza. Życie.

-Za­wsze je­steś taki pewny sie­bie?

– Tak – od­po­wia­dam ochry­ple. – Wła­ści­wie to tak.

Nie kon­tro­lu­ję tego, co robię. Pod­cho­dzę tak bli­sko niej, że jej ko­la­na nie­mal sty­ka­ją się z moimi udami. Za­pach jej owo­co­wych per­fum pie­ści moje noz­drza. Naj­chęt­niej scho­wał­bym twarz w jej szyi i moc­niej się nim za­cią­gnął.

– Onie­śmie­lasz mnie – wy­zna­je od­waż­nie, czym kom­plet­nie mnie za­ska­ku­je.

– Za­uwa­ży­łem – od­pie­ram, nie po­tra­fiąc za­pa­no­wać nad drże­niem ką­ci­ka ust. – A jed­nak tu je­steś.

– Je­stem.

– I ja też tu je­stem.

– Je­steś…

– Choć nie po­wi­nie­nem.

– Ja też nie po­win­nam tu być.

Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami.

Układ. To miał być tylko cho­ler­ny układ. Nie wiem, w któ­rym mo­men­cie stał się dla mnie wy­zwa­niem… Grą, któ­rej za­sa­dy o wiele bar­dziej pa­su­ją do re­la­cji mojej i Ma­rian­ne.
Roz­ma­wia­my.
Wy­głu­pia­my się.
Wy­my­śla­my dla sie­bie piesz­czo­tli­we pseu­do­ni­my.
Trosz­czy­my się o sie­bie na­wza­jem.
Ca­łu­je­my się i przy­tu­la­my.
Wy­bie­ra­my się na ro­man­tycz­ną rand­kę.
Upra­wia­my uza­leż­nia­ją­cy seks.
Dzie­li­my się szcze­gó­ła­mi swo­jej prze­szło­ści.
Mó­wi­my sobie „dzień dobry” i „do­bra­noc”.
A ten, kto za­ko­cha się pierw­szy, prze­gry­wa.
Nie je­stem pe­wien, w któ­rym mo­men­cie za­czą­łem prze­gry­wać. Praw­do­po­dob­nie już w chwi­li, w któ­rej Ma­rian­ne po­zwo­li­ła mi się po­ca­ło­wać po raz pierw­szy. Póź­niej za­czą­łem spa­dać. Cią­gle spa­dam, a gdy w końcu się­gnę dna… za­bo­li. Ku­rew­sko za­bo­li. I nie za­mie­rzam sobie wma­wiać, że bę­dzie ina­czej.

Mala Howard wygląda jak uroczy krasnal ogrodowy.

To, kto ma nad kim wła­dzę, tak na­praw­dę nie miało w tam­tej chwi­li żad­ne­go zna­cze­nia, bo, jak się póź­niej oka­za­ło, w mię­dzy­cza­sie oboje stra­ci­li­śmy wła­dzę nad swo­imi uczu­cia­mi, które zgod­nie z usta­lo­ny­mi za­sa­da­mi miały się w nas nigdy nie zro­dzić.
Dro­gie Serce, dla­cze­go aku­rat on?

Dzi­siaj je­ste­śmy dwoj­giem ludzi, któ­rzy pra­gną sie­bie i swo­jej bli­sko­ści. Nasza re­la­cja wcale nie ma z góry na­rzu­co­ne­go ter­mi­nu waż­no­ści, my nie po­cho­dzi­my z dwóch róż­nych świa­tów, a przy­szłość… Przy­szłość nie ist­nie­je.
Dzi­siaj liczy się tylko te­raź­niej­szość.
Dzi­siaj li­czy­my się tylko my.
I choć Ma­rian­ne nigdy nie bę­dzie moja, spra­wię, że tego dnia po­czu­je, jakby od za­wsze i na za­wsze na­le­ża­ła tylko do mnie.

Nazywam się Reed Easton i kocham państwa córkę 🥹🛐.

-Ash? – od­zy­wam się nie­pew­nie, mu­ska­jąc usta­mi skórę na jego pier­si.
– Tak?
– Czy to ma ja­ką­kol­wiek szan­sę na szczę­śli­we za­koń­cze­nie?
Nie wiem, dla­cze­go o to za­py­ta­łam. Prze­cież znam od­po­wiedź, a zmu­sze­nie go do wy­po­wie­dze­nia tych słów na głos spra­wi ból nam oboj­gu.
– Nie – od­po­wia­da, a ja wstrzy­mu­ję od­dech. Oboje go wstrzy­mu­je­my. – Ra­czej nie ma.
Cisza.
Cisza tak cho­ler­nie przej­mu­ją­ca, że aż bra­ku­je mi tchu.
To stwier­dze­nie nie było ni­czym od­kryw­czym, a jed­nak mnie za­bo­la­ło.
Może nad ranem, gdy księ­życ ustą­pi miej­sca słoń­cu, a wszyst­kie nasze emo­cje stra­cą na sile, świa­do­mość, że ta re­la­cja ma z góry na­rzu­co­ny ter­min waż­no­ści, nie bę­dzie tak bar­dzo bo­le­sna?
Może.
A może, gdy się obu­dzę i po­czu­ję cie­pło jego ciała przy swoim, a na po­dusz­ce zo­ba­czę jego włosy, gęste i ciem­ne jak mrok, który już nie­dłu­go nas po­chło­nie, wszyst­ko ude­rzy we mnie z jesz­cze więk­szą siłą?
Może.

- Czasami jesteśmy bezsilni wobec swoich pragnień. W takich sytuacjach umiejętność kierowania ludzkim umysłem okazuje się nieprzydatna, bo nie potrafimy zapanować nawet nad tym, co dzieje się w naszej głowie. Granice dobra i zła się zacierają. Konsekwencje przestają mieć znaczenie. Za sznurki pociągają potrzeby, z którymi racjonalizm przegrywa rywalizację jeszcze przed podjęciem walki.

Ból potrafi być przyjemny. Na przykład gdy wykorzystuje się go do zagłuszenia przekrzykujących się głosów w głowie.

Od sa­me­go po­cząt­ku by­li­śmy ska­za­ni na po­raż­kę, Mari – oznaj­mia smut­no i ocie­ra opusz­ką kciu­ka po­je­dyn­czą łzę spły­wa­ją­cą po moim po­licz­ku. – To nigdy nie miało prawa się udać i… nigdy się nie uda. Nie mo­żesz tutaj teraz ze mną zo­stać, bo przez całe życie to­wa­rzy­szy­ło­by mi po­czu­cie, że to prze­ze mnie stra­ci­łaś moż­li­wość roz­wo­ju. Nie chcę, żebyś zre­zy­gno­wa­ła ze swo­ich am­bi­cji dla mnie. Je­steś stwo­rzo­na do wiel­kich rze­czy, Ma­rian­ne Co­le­man. Dla­te­go nie po­zwo­lę, żebyś utknę­ła tutaj razem ze mną.

- Masz dwie sekundy, żeby sprawdzić drzwi - ostrzega. - Jeżeli tego nie zrobisz, to pójdziemy spać z otwartymi. Nie zamierzam cię stąd wypuścić.

,,Myślę o Tobie na uczelni i poza nią. Kiedy dotykam się pod prysznicem i pieprzę z innymi kobietami. [...] Nie ma jebanej godzin, bym o tobie nie myślał. A Ty śmiesz mnie pytać, dlaczego jestem o ciebie zazdrosny? ”.

- Boli mnie, że twoja głowa skrywa tak wiele okrutnych myśli. Nie zgadzam się z nimi i zrobię wszystko, by pomóc ci się od nich uwolnić - szepcze, ciężko przy tym oddychając. - Spójrz na siebie, Blake. Spójrz w lustro i zobacz to, co ja w nim widzę.

Za­nu­rzy­li­śmy się zbyt głę­bo­ko, nie umie­jąc pły­wać. Nie­dłu­go pój­dzie­my na dno… Nie ma dla nas ra­tun­ku.

Nie wiedziała,ze mężczyzna,którego pocałuje,następnego dnia okaże się prawnikiem,którego musi poprosić o pomoc..

To jest do­kład­nie ten mo­ment, w któ­rym oboje uświa­da­mia­my sobie, do czego do­pro­wa­dzi­li­śmy swoim nie­od­po­wie­dzial­nym za­cho­wa­niem. Mo­ment, w któ­rym oboje zda­je­my sobie spra­wę, że nasze uczu­cia wzglę­dem sie­bie są sil­niej­sze, niż po­win­ny. Ten sam mo­ment, w któ­rym do­cie­ra do mnie, że gdyby Ash­ton po­pro­sił, bym była jego, nie po­tra­fi­ła­bym mu od­mó­wić.
Chcę być jego. Tylko jego.