Luis Landero

"W słowach kryje się coś, co samo w sobie jest ryzykowne, stanowi zagrożenie, i to nieprawda, że wolno je tak po prostu rzucać na wiatr." . Mżawka to jeszcze nie ulewa, ale czasem wystarczy parę kropel, żeby czara goryczy się przelała. . Pewna hiszpańska rodzina jest skłócona od dawna. Osiemdziesiąte urodziny mamy Gabriela, Adreii i Sonii stają się doskonałą okazją do zacieśnienia więzów i wyjaśnienia sporów. Już samo planowanie imprezy udowadnia, że nie jest to możliwe. Gęsta atmosfera zawisła nad bohaterami, niczym widmo nadciągającej katastrofy. . "Mżawka" to jeden wielki zlepek rozmów telefonicznych, podczas których każdy z członków rodziny próbuje udowodnić swoje racje, wylać żale. W centrum tego wszystkiego tkwi Aurora, osoba o bardzo spokojnym usposobieniu. Każdy uważa, że to ona go wysłucha, zrozumie i poradzi. Chociaż nie, nikt nie liczy na radę, bo nikt nie słucha, każdy tylko mówi. Jestem w stanie nakreślić sobie w głowie obraz tych rozmów, biorąc pod uwagę temperament Hiszpanów, ich głośny i krzykliwy sposób bycia. Umiejętność rozmowy czy konfrontacji w tym przypadku nie istnieje, nikt nie ma odwagi powiedzieć prawdy. Raz puszczony w ruch ciąg kłótni wydaje się być nie do powstrzymania. . Po lekturze tej książki stwierdzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu, nabiera sensu. . "Mżawka" została okrzyknięta w Hiszpanii mianem najlepszej powieści w 2019 i trudno z tym dyskutować. Autor miesza w bardzo płynny sposób wspomnienia z wydarzeniami obecnymi, granice się zacierają. Książka ma raczej charakter refleksyjny, nie należy do łatwych w odbiorze, nie ma tu zbyt wielu dialogów. Natomiast styl i język to jest coś nad czym się rozpływałam, warto się nimi delektować i pochłaniać je niespiesznie. Nie czytałam wcześniejszych powieści Luisa Landero, ale ta mnie urzekła i zostanie ze mną na dłużej. . Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Sonia Draga.