Lauren North

„Zdrada doskonała” to bardzo dobrze napisany i skonstruowany dramat obyczajowy, opowiadający o borykającej się z żałobą po tragicznie zmarłym mężu Tess, która została sama z siedmioletnim synem i depresją. Narracja prowadzona jest z jej punktu widzenia, gdy próbuje dawać sobie radę z przytłaczającą codziennością, jednocześnie nadal rozmawiając w myślach ze swoim nieżyjącym mężem. Intryga polega na uwikłaniu w historię jej szwagra, który próbuje odzyskać od niej pożyczone pieniądze, oraz przedstawicielki fundacji zajmującej się pomocą osobom w żałobie, która pewnego dnia pojawia się w jej życiu i, jak się może zdawać, wykazuje niepokojące zainteresowanie jej synem. Szybko też czytelnik dowiaduje się, iż siedmiolatek ostatecznie zaginie, a rozwiązanie doprowadzi do odkrycia, co się z nim stało: czy porwała go pozornie przyjaźnie nastawiona wolontariuszka, spiskująca ze szwagrem? Autorce bardzo dobrze udało się oddać rozpacz i beznadzieję, wypełniające życie głównej bohaterki, która utraciwszy niespodziewanie męża, z trudem daje sobie radę z codziennym funkcjonowaniem, pomimo braku sił starając się opiekować dalej synem. North wiarygodnie przedstawiła opisy jej cierpienia psychicznego, tworząc przekonujący obraz kobiety złamanej przez nagłą tragedię, ale wciąż przepełnionej matczyną miłością do swojego dziecka. Dzięki wstawkom zapowiadającym zniknięcie jej syna odbiorca może w ciągu lektury poczuć rosnące zaintrygowanie tym, co ostatecznie się z nim stało, i co do tego doprowadziło, razem z Tess czując wzbierające zaniepokojenie i nasilające się podejrzenia. Zakończenie zaś, choć w swej naturze znane już z innych dzieł kultury, pozostaje jednak zaskakujące, gdyż nic w poprzedniej treści go nie zapowiada, a mimo to stanowi logiczne wyjaśnienie. W mojej opinii mogło jednak być trochę krótsze, aby tym samym silniej wstrząsnąć odbiorcą, pozostawiając go w nagłym szoku i pozwalając, aby sam wytłumaczył sobie w jego kontekście dotychczasowe zdarzenia, i ujrzał je dzięki temu w nowym świetle. Autorka jednak zdecydowała się sama szerzej wyjaśnić to rozwiązanie, moim zdaniem po to, aby dać większy wyraz problemowi miłości zrozpaczonej matki. Ogólnie „Zdardę doskonałą” uważam za bardzo dobrą pozycję, która na pewno zaoferuje czytelnikowi przyzwoitą rozrywkę, choć może także trochę przygnębić cierpieniem Tess. Popycha również do namysłu nad kruchością życia i nieprzewidywalnością losu, który w jednej chwili może sprawić, że obecność ukochanych bliskich zamieni się w trudną do zniesienia, ponurą samotność.