Wojciech Pączek

Tak... Muszę przyznać, że ta książka była przeze mnie bardzo wnikliwie studiowana i mam wobec niej uczucia bardzo ambiwalentne. Dlaczego? Ponieważ z jednej strony cieszę się, że powstają takie poradniki, gdyż wiele osób chorych na różne zaburzenia psychiczne nie chce lub boi się szukać pomocy, a takie poradniki pokazują, że szukanie pomocy nie jest wstydem. Z drugiej strony wiem, że to, co opisuje pan Piotr jest charakterystyczne tylko i wyłącznie dla przebiegu jego choroby, bo każda osoba chora na ChAD powie, że czuje się zupełnie inaczej niż pan Piotr. Dlatego jednym bardzo pomaga terapia poznawczo-behawioralna, a innym ulgę w cierpieniu przynosi leczenie farmakologiczne i nie ma jednej słusznej drogi, bo to nie przeziębienie, które u większości ludzi przebiega podobnie. Choroby o podłożu psychicznym mają to do siebie, że tylu ilu chorych tyle „odmian” choroby. Stąd na przykład słynna kampania „Twarze Depresji”, bo każda depresja jest inna. Nasz mózg jest organem nieprzewidywalnym i potrafi naprawdę nas bardzo zaskoczyć, szczególnie, kiedy ma zaburzony ruch neuroprzekaźników. W moim otoczeniu są trzy osoby ze zdiagnozowanym ChAD, dwie kobiety i mężczyzna, i każde z nich zachowuje się zupełnie inaczej, ale charakterystycznie dla samych siebie. Z racji mojego zawodu uczulam, że do takich książek powinno się podchodzić ze zrozumieniem i nie należy z nich czerpać bezkrytycznie. Dużym plusem jest tutaj drugi autor, który jako lekarz psychiatra stara się merytorycznie oddać istotę tego zaburzenia.