Myślenie jest erotyczne

Już dawno żadna książka nie wywołała u mnie tak skrajnych reakcji. Z jednej strony – jestem nią zachwycona, z drugiej – czegoś mi w niej zabrakło. Przyznam, że gubię się w myślach swych, jakże ugryźć tę recenzję, gdyż nie będzie to proste zadanie. „Obrazki” kuszą poetyką, melodyjnym zestawieniem słów, mądrością ukrytą w prostocie. Takiego języka poszukiwałam – zmysłowego, czasami przyjemnie liżącego wers za wersem, a czasem – rozkosznie przygryzającego. „Czemuż mi jesteś tatuażem pod piersią, na linii serca i rozumu? Tatuażem, który za dnia chowam, a w nocy pielęgnuję. Czemuż mi jesteś pamięcią i myślą, grzechem i pokutą, tonią i brzegiem.” Jaka jest miłość w „Obrazkach”? Momentami romantyczna: „Kiedy zasypiasz, a ktoś szepcze ci do ucha, to tak jakbyś miał przygotowaną ścieżkę dźwiękową pod własne sny.” Chwilami brutalna: „Daje się szarpać za włosy, przyciągać i odpychać. Daje sobie zabrać oddech i dławi się, krztusi, prosi o jeszcze. Pola na kolanach, z buzią pełną męskiego ciała, sięga dłonią między swoje uda. Pola, wypięta przy ścianie, przyjmuje pchnięcia. Odbija się od ściany, kołysze się i szepcze coś.” Ale też i samotna: „Tak, dzisiaj chcę się upić. Sama dla siebie, sama w sobie i z samej siebie. Poczuć rozkoszne otępienie i szum w skroniach. Doskonały akt autoerotyzmu. Najpodlejsza forma rozkoszy, Uwiodę siebie dziś.” Pośród moich literackich poszukiwań, ta książka jest perełką wyłowioną z otchłani kiczu. Ją się smakuje, delektując kartką po kartce. To zmysłowa przygoda wywołująca sekunda po sekundzie dreszcze podniecenia… „Jestem fanatyczką dotyku. Narkomanką zmysłów. Pośród zapachów, odczuć i smaków szukam idealnego połączenia, jedności i magii. Wyciągam dłonie i szukam, w lunatycznym transie – choć oczy mam szeroko otwarte. Zmysły wyostrzone.” Ale… … no właśnie – czemu zawsze musi być jakieś „ale”? „Obrazki” są bardzo ulotne, niczym piórko na wietrze. Ich pośrednia forma między poezją a prozą, sprawiają, że one są tu i teraz. Nie zapadają w pamięć, uciekają zastępowane innymi myślami. Jak romans na jedną noc – z fajerwerkami, ale bez kontynuacji. Bowiem, kiedy już się nakręcasz, gdy chcesz więcej, nagle słyszysz – Było miło, ale żegnaj… Urwane zdanie zwiastujące koniec przyjemności. Taka forma miniatur erotycznych nie do końca do mnie trafia, lecz, tak jak zazwyczaj po przeczytaniu kasuję książki z czytnika, robiąc miejsce dla następnych – tak „Obrazków” nie wymażę. Zostawię je sobie na później, aby podczas któregoś leniwego, niedzielnego popołudnia, degustować je niczym tabliczkę czekolady. Kosteczka po kosteczce.