„Apofenia” ożywa dzięki głosowi Filipa Kosiora – przeczytaj i posłuchaj fragmentu

Odkąd ustawowo dopuszczono stosowanie prowokacji policyjnej, mieli pełne ręce roboty. Nowe możliwości ścigania porno dewiantów zmusiły ich do jeszcze większego zintensyfikowania działań operacyjnych. Pomysł był nawet zacny – wystarczyło w sieci podszyć się pod małolata i poszukiwać amatorów pedofilskich wybryków. Tylko, co z tego, że gdy udając Kasię z Zamościa, lat jedenaście, trafiło się na Bogdana z Ełku, lat pięćdziesiąt pięć i powzięło w pełni zasadne podejrzenie, iż wytypowało się zwyrola, skoro gówno można było mu zrobić?

Prokurator Amelia Wilska przeglądała naprędce sporządzone akta podręczne sprawy Wiktora Boreckiego, kończąc jednocześnie szykowanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Zarówno ona, jak i jej przełożeni nie mieli wątpliwości, że tak kaliber czynów, jak i sama osoba sprawcy determinowały uruchomienie śledztwa. To wprawdzie wymagało nieco więcej zachodu, gdyż już sam zarzut musiał zostać sformułowany na piśmie, ale też wszyscy w prokuraturze byli zgodni, że szykuje się wielowątkowe postępowanie, a na zatrzymaniu Boreckiego z pewnością się nie skończy.

Co do samego Wiktora Boreckiego sprawa na ten moment wydawała się oczywista. Na kilka dni przed jego zatrzymaniem do komendy wojewódzkiej policji zadzwonił anonimowy informator i przekazał wiadomość, że Borecki jest zamieszany w aferę pedofilską. Z donosu nie wynikało wiele, jedynie tyle, że Borecki rzekomo funkcjonuje w środowisku pedofilskim pod pseudonimem WikiBoo i chociaż podobno sam daleki jest od współżycia z małolatami, to kręcą go ich zdjęcia.

O ile donos sam jeszcze niczego nie przesądzał, to już zatrzymanie, w którego czasie dokonano zajęcia sprzętów elektronicznych z pornografią dziecięcą, nie pozostawiało złudzeń, że może być coś na rzeczy. Zdjęcia małolatów informatyk śledczy odkrył zarówno w zakamuflowanym folderze na laptopie Boreckiego, jak i na jednym z pendrive’ów. Nie budziło również wątpliwości, że IP przynależne do routera zainstalowanego w domu Boreckiego i jego żony wskazywało logowanie do Silosa – popularnego portalu erotycznego, a w nim poszukiwanie pedofilskich czat roomów. Na ujawnionych fotografiach dzieciaki – na pierwszy rzut oka w wieku nastu lat – w najlepszym wypadku pozostawały jedynie w głębokim negliżu. W najgorszym pozorowały lub wręcz odbywały stosunki płciowe.

Sam Borecki wprawdzie do tej pory miał czystą kartotekę karną, co oznaczało, że na jego koncie nie widniał jakikolwiek wyrok, ale w żaden sposób nie wykluczało to możliwości pociągnięcia go do odpowiedzialności. Być może do tej pory skrzętnie się ukrywał. Wiele wskazywało na to, że oskarżenia nie były bezpodstawne. Na tak wczesnym etapie postępowania oczywiście wszystko mogło się okazać, a karta w każdym momencie mogła się obrócić na korzyść Boreckiego. Wilska musiała jednak opierać się na tym, czym dysponowała tu i teraz, a to, co miała na Boreckiego, nie pozostawiało złudzeń, że na obecną chwilę Borecki wydawał się winny.

Amelia miała świadomość tego, że kluczowe miało być przesłuchanie Wiktora Boreckiego i pogląd, jaki w jego ramach sobie o nim wyrobi. Intuicja do tej pory jej nie zawiodła i tak jak pies wyczuwał kość, ona była w stanie wywęszyć kłamstwo na odległość. O tym, czy tym razem również miała rację i czy Borecki faktycznie ma coś za uszami, miała się niewątpliwie niebawem przekonać.

Oczywiście swój stosunek do sprawy w obecnej chwili miała ściśle określony na podstawie akt. Niezależnie od tego, że była prokuratorem, była również matką. Jej synek Maks miał zaledwie trzy lata, ale nie ukrywała, że stanowił centrum jej wszechświata, zwłaszcza po tym, jak jego ojciec, specjalista z branży IT, postanowił krótko po jego urodzeniu szukać szczęścia u boku długonogiej blond piękności, która na gwałt potrzebowała pomocy w konserwacji swojej myszki i takie wsparcie wraz z obsługą techniczną uzyskała.

W konsekwencji Amelia z odrazą podchodziła do wszelkich korpoświrów. Nie wykazywała się jednak nadmierną matczyną opiekuńczością, bynajmniej, choć kochała swego syna, nie miała syndromu matki kwoki. Na samą jednak myśl o tym, że jej syn mógłby paść ofiarą wykorzystania seksualnego, nie tylko ciarki przechodziły jej po plecach, ale wręcz zbierało jej się na wymioty.

Profesjonalizm, z jakim podchodziła do swych obowiązków służbowych, nakazywał jej jednak zachować zimną krew. Wewnątrz na samą myśl o samym przesłuchaniu pedofila wrzała jak wulkan.

Kiliański chociaż chciał być silny, dla Zuzki i dla siebie, nie był w stanie ukryć emocji i rozpłakał się jak dziecko. Amelia położyła mu rękę na plecach i delikatnie go poklepała. Wiedziała, że będzie musiał stawić czoła rzeczywistości i za chwilę się pozbierać, ale teraz to on rozbił się na tysiące kawałków, które trudno było poskładać.