Chcecie nowego „Wiedźmina”? Rozdajemy „Rozdroże kruków” [KONKURS]

Konkurs został zakończony. Za wszystkie odpowiedzi dziękujemy!
Wybraliśmy zwycięskie prace:

fassylover
Tom
Tully

Serdecznie gratulujemy! Z laureatami skontaktujemy się bezpośrednio.

Konkurs został zakończony. Za wszystkie odpowiedzi dziękujemy!
Wybraliśmy zwycięskie prace:

fassylover
Tom
Tully

Serdecznie gratulujemy! Z laureatami skontaktujemy się bezpośrednio.

Konkurs zakończony.
Dziękujemy za wszystkie odpowiedzi.
Zwycięzców wyłonimy niebawem.

Konkurs zakończony.
Dziękujemy za wszystkie odpowiedzi.
Zwycięzców wyłonimy niebawem.

Myślę, że jednym z pierwszych "potworów" mógł być człowiek. Geralt może stanął wtedy przed wieloma dylematami. Czy człowiek, który popełnia bardzo złe czyny, staje się czymś innym niż tylko człowiekiem? Czy zmienia się w potwora? Czy w obliczu ekstremalnego zła, powinien reagować i wtrącać się w sprawy ludzi? Te pytania na pewno nie miały łatwych odpowiedzi...

Myślę, że jednym z pierwszych "potworów" mógł być człowiek. Geralt może stanął wtedy przed wieloma dylematami. Czy człowiek, który popełnia bardzo złe czyny, staje się czymś innym niż tylko człowiekiem? Czy zmienia się w potwora? Czy w obliczu ekstremalnego zła, powinien reagować i wtrącać się w sprawy ludzi? Te pytania na pewno nie miały łatwych odpowiedzi...

Nie wydaje mi się, by Geralt zmierzył się z jakimiś większymi dylematami lub byśmy poznali historie, które ukształtowały go takim, jakim znamy go z kolejnych opowieści. O ile znam Mistrza Andrzeja, to "Rozdroże kruków" po raz kolejny będzie popisem erudycji oraz inteligentnego 'trollingu'. Kilkukrotnie utrze nosa REDom, wbije szpilkę paru osobom publicznym, skrytykuje współczesne postawy i problemy, dorzuci parę pieprznych żartów i wieloznacznych monologów pełnych metafor, a żeby akcja jakoś się kleiła, Geralt spotka potwory znane fanom uniwersum z gier, których jeszcze na kartach powieści ani opowiadań nie było. Tu już nie ma miejsca na wciskanie kolejnych elementów w ramy głównej historii - można co najwyżej puszczać oczka dla fanów i po prostu bawić się uniwersum, czego przedsmak otrzymaliśmy w "Sezonie burz". 
A Geralt będzie pewnie nieopierzonym gówniarzem z nadzieją na zbawienie świata - naiwny niczym rycerze z Toussaint, "Na kodeks Wiedźmina!".  😃

Nie wydaje mi się, by Geralt zmierzył się z jakimiś większymi dylematami lub byśmy poznali historie, które ukształtowały go takim, jakim znamy go z kolejnych opowieści. O ile znam Mistrza Andrzeja, to "Rozdroże kruków" po raz kolejny będzie popisem erudycji oraz inteligentnego 'trollingu'. Kilkukrotnie utrze nosa REDom, wbije szpilkę paru osobom publicznym, skrytykuje...

Geralt opuszcza Kaer Morhen wierząc, że świeżo uzyskany dyplom wiedźmiński otworzy przed nim drogę kariery. Oprócz zdobytej wiedzy, umiejętności i broni, ma w zanadrzu aspiracje i nadzieje oraz ideały. Jednak z zatrudnieniem nie jest najlepiej, potencjalni pracodawcy pytają o doświadczenie i decydują się raczej pomęczyć jeszcze z nękającym ich potworem, niż sypnąć groszem początkującemu upiorobójcy. Inni zalegają z wypłatą lub proponują mu bezpłatny trzymiesięczny staż, ewentualnie pół roku w zamian za samo wyżywienie. Strzygi, smoki i wiwerny dopisują, ale konkurencja na rynku jest ostra. Geralt gotów jest nawet schować miecz i zatrudnić się jako sprzedawca w sieci straganów jarmarcznych "Ropucha", ale wreszcie trafia mu się zlecenie...

Geralt opuszcza Kaer Morhen wierząc, że świeżo uzyskany dyplom wiedźmiński otworzy przed nim drogę kariery. Oprócz zdobytej wiedzy, umiejętności i broni, ma w zanadrzu aspiracje i nadzieje oraz ideały. Jednak z zatrudnieniem nie jest najlepiej, potencjalni pracodawcy pytają o doświadczenie i decydują się raczej pomęczyć jeszcze z nękającym ich potworem, niż sypnąć groszem...

Młodość i dzienne studia w Kaer Morhen nie idą w parze z
budżetem. W końcu jedna „Jaskółka” wiosny nie czyni, potrzeba
ich co najmniej ze dwie zgrzewki. Jako, że oddawanie butelek nie
licuje z rangą wiedźmina Geralt staje przed nie lada kłopotem. Nie
mając dwudziestoletniego doświadczenia popartego statusem studenta,
ciężko mu znaleźć pracę jako pogromca potworów. Nawet na ćwierć
etatu w jakiejś demonsteryzacyjnej sieciówce. Na kieszonkowe od
bogatych rodziców też nie ma co liczyć. Przyparty do muru był
niemalże gotów łapać w Yrden różne śmieszne zwierzątka, aby
zostać ich największym trenerem. Jednak perspektywa sprzątania po
nich szybko ostudziła jego zapał i w tej materii. Ostatecznie
podjął pracę jako olbrzymi pluszowy wilk w wesołym miasteczku
koboldów. Dlatego też złośliwcy pamiętający jego młodość
nazywają go „Białym Wilkiem”. Nosząc hordy małych
obsmarkańców na ramionach został nieraz wytargany za swe
wypłowiałe uszy. Wtedy też odkrył, że największym potworem z
jakim przyjdzie mu się zmierzyć nie są bazyliszki, wiwerny, czy
smoki. Nie jest to krasnoludzki abstynent z frontu krzewienia
trzeźwości (chociaż i ten znalazł się na podium), czy złoczyńca
o paznokciach równie czarnych jak jego serce. Dwunastogodzinne
zmiany w lunaparku uświadomiły mu, że największym potworem tego
świata są rozpieszczone bąbelki. Niekarne i bezkarne, a do tego
niezwykle głośne i kapryśne. Wtedy też Geralt odkrył dlaczego
wiedźmini nie mają dzieci. Stąd też zrodził się jego niezwykle
serdeczny stosunek do Evereta. Pewien myśliciel skwitował to
słowami: „Polując na potwory uważaj, abyś nie spłodził jednego
z nich”.

Młodość i dzienne studia w Kaer Morhen nie idą w parze z
budżetem. W końcu jedna „Jaskółka” wiosny nie czyni, potrzeba
ich co najmniej ze dwie zgrzewki. Jako, że oddawanie butelek nie
licuje z rangą wiedźmina Geralt staje przed nie lada kłopotem. Nie
mając dwudziestoletniego doświadczenia popartego statusem studenta,
ciężko mu znaleźć pracę jako pogromca potworów. Nawet na...

Widzę to tak ;)

Młodzieńcza przygoda Geralta  to burzliwy czas, który wypełniały zarówno chwile triumfu, jak i gorzkie lekcje życia. Wyobraźmy sobie młodego wiedźmina, który po opuszczeniu Kaer Morhen wyrusza na swoją pierwszą, samodzielną misję – polowanie na Mantikora, starożytnego potwora siejącego postrach w niewielkiej wiosce u stóp gór. Wydaje się to zadaniem prostym – potwór jak każdy inny. Jednak Geralt szybko odkrywa, że Mantikora nie atakuje bez powodu. Jej legowisko zostało zniszczone przez chciwych kupców poszukujących złota. 

Młody wiedźmin staje przed dylematem: czy zabić stworzenie, jak nakazuje kontrakt, czy znaleźć sposób, by rozwiązać konflikt, który człowiek sam sprowokował? Wybiera trudniejszą drogę – negocjacje z potworem. To właśnie ta decyzja kształtuje jego filozofię: "mniejsze zło" często nie istnieje, a wiedźmin, mimo że stworzony do zabijania, jest przede wszystkim obrońcą równowagi. 

Po drodze Geralt spotyka nie tylko Mantikorę, ale i inne, mniej oczywiste "potwory" – ludzką chciwość, zdradę, a także własne wątpliwości. Momentem przełomowym jest zdrada jednego z wieśniaków, który, zamiast zapłaty, próbuje go zabić, by zaoszczędzić pieniądze. Geralt uczy się wtedy, że zło często kryje się w ludziach, a potwory bywają bardziej honorowe niż ci, którzy go wynajmują. 

To doświadczenie nie tylko zahartuje go fizycznie, ale i nauczy, że świat jest pełen odcieni szarości. To właśnie te wydarzenia sprawią, że Geralt stanie się ikoną neutralności, człowiekiem, który balansuje między obowiązkiem a moralnością – prawdziwym Białym Wilkiem.
 

Widzę to tak ;)

Młodzieńcza przygoda Geralta  to burzliwy czas, który wypełniały zarówno chwile triumfu, jak i gorzkie lekcje życia. Wyobraźmy sobie młodego wiedźmina, który po opuszczeniu Kaer Morhen wyrusza na swoją pierwszą, samodzielną misję – polowanie na Mantikora, starożytnego potwora siejącego postrach w niewielkiej wiosce u stóp gór. Wydaje się to zadaniem prostym...

Geralt tuż po szkole zaczyna pracę w lokalnym posterunku policji. Jest ambitny, lubiany, pnie się po szczeblach kariery. Ze zwykłego krawężnika uganiającego się po polu za Południcami, szybko awansuje na komendanta wydziału kryminalnego. Zajmuje się też przestępczością zorganizowaną rozgramiając watahy wilkołaków i niszcząc leża wąpierzy. Gdy jednak wykrywa przemyt eliksirów i amuletów wiedźmińskich na szeroką skalę organizowany przez swoich przełożonych, natychmiast zostaje usunięty ze stanowiska i pozbawiony wszelkich przywilejów. Od tej pory okrzyknięty renegatem, jako samotny wilk wyjęty spod praw bogów i ludzi staje się morderca potworów na zlecenie. Odarty ze złudzeń nie uznaje żadnej hierarchii, stanowisk ani przywilejów. Walczy też z potworami w ludzkiej skórze, którzy krzywdzą i wykorzystują słabszych, a takich potworów niestety znajduje na świecie najwięcej.

Geralt tuż po szkole zaczyna pracę w lokalnym posterunku policji. Jest ambitny, lubiany, pnie się po szczeblach kariery. Ze zwykłego krawężnika uganiającego się po polu za Południcami, szybko awansuje na komendanta wydziału kryminalnego. Zajmuje się też przestępczością zorganizowaną rozgramiając watahy wilkołaków i niszcząc leża wąpierzy. Gdy jednak wykrywa przemyt...

Geralt tuż po szkole rozpoczął pracę w wielkiej międzynarodowej korporacji. Jednak początkowa radość dość szybko przemieniła się w wypalenie zawodowe i depresję. Nie pomagało to że jego przełożony opowiadał szowinistyczne żarty i organizował o godzinie 16.30 "bardzo ważne" calle na teamsach w których pokazywał jak stworzyć idealna prezentacje w power poincie. Geralt mimo świetnych wyników w pracy nie otrzymał awansu ani nawet podwyżki inflacyjnej, ponieważ otrzymał ją przydupas managera. Jednak to nie złamało Geralta.Poddał się dopiero w chwili gdy miał skopiować 1000 stron Bardzo Ważnego Raportu Ktorego Nigdy Nikt Nie Przeczyta. Ślęcząc w ciasnym i dusznym pokoju ksero, bez klimatyzacji i ciągle oselpiany przez światło z ksero, Geralt mylsal że musi być jakieś lepsze życie. Gdzieś tam na pewno czeka na niego cos więcej niż słuchanie o nowym dziecku koleżanki z pracy, czy nowych zajęciach crossfit na siłowni. W momencie gdy papier w ksero się zaciął Geralt nie wytrzymał i rozdzierając swoją koszule wybiegł z korpo i biegł aż nie trafił do  krainy tysiąca baśni. Tam poznał wiedźmina który tak jak on też uciekł z korpo i trafił tutaj. Dalej to już historia, podobno Geralt do tej pory, gdy odcina głowę potworowi wyobraża sobie że to jego manager.                                                  

Geralt tuż po szkole rozpoczął pracę w wielkiej międzynarodowej korporacji. Jednak początkowa radość dość szybko przemieniła się w wypalenie zawodowe i depresję. Nie pomagało to że jego przełożony opowiadał szowinistyczne żarty i organizował o godzinie 16.30 "bardzo ważne" calle na teamsach w których pokazywał jak stworzyć idealna prezentacje w power poincie. Geralt mimo...

Geralt, młody adept szkoły wilka, wyrusza na swoją pierwszą prawdziwą misję. Z początku nie jest jeszcze „Białym Wilkiem”, a raczej pełnym zapału, ale niepewnym chłopcem, który bardziej boi się ludzi niż potworów.
 
Na swojej drodze spotyka nie tylko klasyczne stworzenia jak kikimory czy utopce, ale także bestie, które symbolizują ludzkie wady i słabości, przykładowo "baba", która łapie dzieci w mgliste lasy, okazuje się stęsknioną i zrozpaczoną kobietą, która straciła swoje dziecko przez wieśniaków. Geralt musi zdecydować: czy kierować się emocjami, czy pragmatyzmem?

Ważnym przeciwnikiem mógłby być potwór, który karmi się strachem i zwątpieniem. Walka z nim jest dla Geralta bardziej duchową niż fizyczną próbą – w końcu, by go pokonać, musi zaakceptować swoje lęki.

Nasz bohater napotykałby pierwsze dylematy moralne, gdy trafia na wieś ogarniętą strachem przed czarownicą, odkrywa, że kobieta została niesłusznie oskarżona. Czy przeciwstawi się tłumowi i ocali ją, ryzykując życie? A może pozwoli, by historia potoczyła się swoim torem?

Jednym z ważnych momentów mogłaby być jego pierwsza miłość – spotkanie z zielarką, która uczy go szacunku dla natury i delikatności wobec tych, którzy są słabsi. Jednak jej śmierć w wyniku ludzkiej chciwości uczy Geralta, że w świecie, w którym żyje, miłość bywa luksusem.

Kulminacją jego młodzieńczej, kształtującej go podróży byłaby zdrada – ktoś, komu zaufał, wykorzystuje jego dobroć. Może to być wieśniak, którego oszczędził, a który potem wydał Geralta na łaskę łowców czarownic. To wydarzenie nie tylko uczy go ostrożności, ale także zasiało w nim przekonanie, że neutralność jest najbezpieczniejszym wyborem.

Dzięki tej pełnej prób drodze Geralt staje się kimś więcej niż wiedźminem – człowiekiem, który, mimo że wyzbyty emocji, nadal szuka w świecie cienia sprawiedliwości. Jego blizny, fizyczne i duchowe, przypominają mu, że życie wiedźmina to nie tylko walka z potworami, ale też codzienna bitwa z samym sobą.
 

Geralt, młody adept szkoły wilka, wyrusza na swoją pierwszą prawdziwą misję. Z początku nie jest jeszcze „Białym Wilkiem”, a raczej pełnym zapału, ale niepewnym chłopcem, który bardziej boi się ludzi niż potworów.
 
Na swojej drodze spotyka nie tylko klasyczne stworzenia jak kikimory czy utopce, ale także bestie, które symbolizują ludzkie wady i słabości, przykładowo...

Myślę, że w swoich nowych przygodach Biały Wilk w swej młodości będzie miał okazję spotkać się z tajemniczym, starszym wiedźminem z zapomnianej Szkoły Orła, który okaże się wybitnie egoistycznym, idącym do celu po trupach amoralnym mordercą i sprawi, że Geralt, by nie pójść w jego ślady zacznie tak mocno przestrzegać Kodeksu, na koniec będzie zmuszony z nim walczyć i go zabić. Prócz tego wda się w romans z elfią czarodziejką i po raz pierwszy w swoim życiu zetknie się ze światem polityki, skąd wyniknie jego pogarda do tej sfery, uratuje nieistniejący już Lud Bagien, żyjący ówcześnie na dalekim wschodzie kontynentu przed olbrzymim trójgłowym, skrzydlatym wężem, co prawie przypłaci życiem. Przez starożytny elfi portal przypadkowo trafi do naszego świata w czasach mezozoicznych i stanie do walki z dinozaurami, wówczas zacznie się jego straszna niechęć do podróży portalami, natomiast nasi paleontolodzy do dzisiaj nie mogą dojść w jaki sposób odnalezione szczątki pewnego pterodaktyla zostały tak zmasakrowane… wyzwoli Metinnę przeklętą przez krwiożerczego demona, terroryzującego miasto i okolice, pozna pewnego elfiego wędrowca i postanowi nauczyć się od niego strzelać z łuku, uznając, że choć wiedźmin walczy mieczem, powinien radzić sobie z każdym typem broni, co w przyszłości mu się jednak na nic nie przyda. Pozna młodą królową Calanthe, nie zdając sobie z tego sprawy. W Aedirn zapozna, a nawet zaprzyjaźni się z pewnym całkiem porządnym upiorem, któremu pomoże odnaleźć spokój i uwolnić jego potępioną duszę. Ocali również przed bandytami pewnego zamożnego właściciela zakładów rybackich, który z wdzięczności podaruje mu młodą klacz, która z racji miejsca gdzie się wychowywała - choć teoretycznie roślinożerna - rozsmakowała się w małych rybkach - dlatego Geralt nazwał ją Płotką i na jej cześć nazywał tak każdego kolejnego konia. Takie oto wiedźmin młody, będzie przeżywać przygody. A co z w tytule krukami? To już przeczytajcie sami!

Myślę, że w swoich nowych przygodach Biały Wilk w swej młodości będzie miał okazję spotkać się z tajemniczym, starszym wiedźminem z zapomnianej Szkoły Orła, który okaże się wybitnie egoistycznym, idącym do celu po trupach amoralnym mordercą i sprawi, że Geralt, by nie pójść w jego ślady zacznie tak mocno przestrzegać Kodeksu, na koniec będzie zmuszony z nim walczyć i go...

Wiedźmin młody z Kaer Morhen został wykopany,
nie tak to sobie wyobrażał i nie takie były jego plany.  
Wiosen miał osiemnaście, więc skończyły się swawole,
teraz musiał wdać się w prawdziwego Wiedźmina rolę.
Żeby zarobić na alkohol i przyjemności wszelakie,
brał się za różne roboty, nawet te byle jakie.
Polował na Ghule, mordował Topielce, ratował damy,
zamiast gotówki, na ciele miał nowe szramy.
Często w jego życiu pojawiały się przeróżne dylematy,
zdobyć składniki na nowe eliksiry czy kupić zbroję na raty?
Meszek miał ciągle pusty, a spodnie dziurawe,
życie na początku nie było dla niego łaskawe.
Zwiedził kontynent, był prawie w każdym mieście,
ujrzał ogłoszenie i stwierdził, że będzie bogaty wreszcie!
Król szukał kogoś, kto pewną Strzygę odczaruje.
Geralt stwierdził, że podjąć się tego zadania spróbuje.
Wtedy nie spodziewał się jak to na jego życie wpłynie 
i że powstanie tyle książek o takim prostym Wiedźminie
Lecz tę historię na pewno na pamięć już znacie 
i pewnie tak jak ja, na nowe przygody Geralta czekacie.

Wiedźmin młody z Kaer Morhen został wykopany,
nie tak to sobie wyobrażał i nie takie były jego plany.  
Wiosen miał osiemnaście, więc skończyły się swawole,
teraz musiał wdać się w prawdziwego Wiedźmina rolę.
Żeby zarobić na alkohol i przyjemności wszelakie,
brał się za różne roboty, nawet te byle jakie.
Polował na Ghule, mordował Topielce, ratował damy,
zamiast gotówki,...

Geralt opuszczając Kaer Morhen wyrusza w świat. Będąc niedoświadczonym wiedźminem nie wiadomo co, może go spotkać po drodze. Oczywiście, że pierwszym potworem będzie człowiek. Prawdziwa rzeczywistość mocno go rozczarowała. Odkrywa, że ludzie są okrutni, sam uważa, że potwory rodzą się w nas samych. Ludzie stwarzali mu problemy i kłopoty. Podczas interakcji z ludźmi szukał sensu świata. Stworzył swój własny kodeks, którego przestrzegał. Po kilku niewygodnych sytuacjach zaczął postrzegać świat w inny sposób. Inaczej podchodził już do świata, ludzi i potworów. Jego dylematem jest niesprawiedliwość. Potem pojawia się na cmentarzu i walczy z potworem kobieta-zombii. Ten moment, który zmienia jego całe życie na zawsze i staje się tym wiedźminem, którego znamy.

Geralt opuszczając Kaer Morhen wyrusza w świat. Będąc niedoświadczonym wiedźminem nie wiadomo co, może go spotkać po drodze. Oczywiście, że pierwszym potworem będzie człowiek. Prawdziwa rzeczywistość mocno go rozczarowała. Odkrywa, że ludzie są okrutni, sam uważa, że potwory rodzą się w nas samych. Ludzie stwarzali mu problemy i kłopoty. Podczas interakcji z ludźmi szukał...

Młodzieńcza przygoda Geralta będzie wyglądać w ten sposób, że jako jeszcze młody i niedoświadczony na szlaku Wiedźmin może na początku borykać się z problemami takimi jak pycha, chęć zaimponowania innym, niepewność w podejmowaniu właściwych decyzji, brak doświadczenia w walce z potworami, niechęć ludzi do wiedźminów. Potwory, które Geralt napotka na swojej drodze bardzo dużo pospolitych potworów takich jak utopce czy trupojady.Jednak protagonista miałyby również do czynienia z cięższymi potworami, które mocno zagrażają życiu nawet samego wiedźmina np.Leszy, Bazyliszek, Wampiry wyższe, dżinn itd.bądź są dotknięte, klątwami co wywołuje u bohatera dylemat, ponieważ istnieje szansa, aby klątwę odwrócić. Przykładem takich potworów jest Wilkołak , który jest dotknięty klątwa poprzez tragedię rodzinną bądź jest celowe nałożenie takowej klątwy.Zmienienie w strzygę jest przykładem klątwy rzuconej w geście nienawiści do kogoś.Jego wielkimi dylematamiBędzie wybieranie między małym a wielkim złem, ponieważ każdy wybór ma swoje złe konsekwencje.Będzie miał również dylematy w relacjach z ludźmi, którzy nie darzą wiedźminów zbyt dużą sympatią i wręcz nimi gardzą i traktują jak odmieńców oraz to czy kierować się sercem, czy rozumem. Wydarzeniami które ,sprawiły, że stał się, tym kim jest to porzucenie go, przez jego własną matkę co mogło sprawić, że mógł czuć się osamotniony. Mordercze treningi w Kaer Morhen, dzięki którym nauczył się walczyć oraz przede wszystkim ukształtowała go brutalność świata. 

Młodzieńcza przygoda Geralta będzie wyglądać w ten sposób, że jako jeszcze młody i niedoświadczony na szlaku Wiedźmin może na początku borykać się z problemami takimi jak pycha, chęć zaimponowania innym, niepewność w podejmowaniu właściwych decyzji, brak doświadczenia w walce z potworami, niechęć ludzi do wiedźminów. Potwory, które Geralt napotka na swojej drodze bardzo...

Droga redakcjo. Ja nie wiem, czy czytaliście kiedykolwiek sagę Wiedźmina, ale sądząc po zadanych pytaniach to raczej nie. Zatem nieco Wam opowiem, a w podsumowaniu wypowiedzi odpowiem na wszystkie pytania naraz ;-). 

Otóż młodzieńcza przygoda Geralta z wiedźmińskim fachem zaczęła się w dniu, w którym jako dziecko został zabrany z domu rodzinnego przez wiedźmina, który kiedy uratował życie jego ojcu  (konsekwencja "prawa niespodzianki). Od tego momentu nasz bohater był ćwiczony w walce bronią białą, uczony podstaw alchemii i wszystkie co związane z potworami. Nade wszystko zaś poddawano go wiedźmińskiej mutacji. Potwory to sprawa drugorzędna - napotyka na to co się kręci wokół Kaer Morhen - w grze Wiedźmin 3 dowiadujemy się, że między innymi Nekkery. Jeśli idzie o dylematy moralne to w przypadku Geralta nic się nie ma prawa zmienić. Przypomnę, że jego matka nie chciała go wydać i rzuciła coś w rodzaju klątwy, która nie pozwoliła naszemu bohaterowi całkowicie zmutować. Ten brak całkowitej mutacji nie wyzuł z niego człowieczeństwa i właśnie dylematów moralnych i czysto ludzkich zachować -  co widać w całej sadze [SPOJLER: osią dylematów moralnych bohatera jest kwestia jego człowieczeństwa]. No i uwaga to kim Geralt się stał wynika z tego co napisałem powyżej - "klątwa matki". Gdyby nie to, żadne zdarzenie by go nie ukształtowało po mutacji, bo byłby wyzuty z człowieczeństwa. Mam nadzieję, że Wam pomogłem :) Nie dziękujcie, zawsze do usług :)

Podsumowując, kończąc i odpowiadając na pytania w odniesieniu do powyższego - nowa książka Sapkowskie jest li tylko retrospekcją i rozszerzeniem tego co już wiemy o naszym Wiedźminie :) Zachęcam wszystkich do lektury i pozdrawiam wszystkich fanów postaci.

Droga redakcjo. Ja nie wiem, czy czytaliście kiedykolwiek sagę Wiedźmina, ale sądząc po zadanych pytaniach to raczej nie. Zatem nieco Wam opowiem, a w podsumowaniu wypowiedzi odpowiem na wszystkie pytania naraz ;-). 

Otóż młodzieńcza przygoda Geralta z wiedźmińskim fachem zaczęła się w dniu, w którym jako dziecko został zabrany z domu rodzinnego przez wiedźmina, który...

Młody Geralt początkowo jest przepełniony pociągiem do ryzyka oraz chęcią sprawdzenia się. Siła młodości z pewną dozą szaleństwa bije z niego w każdym kierunku i sprawia, że drży przed nim każda istota na Kontynencie. Gdy ktoś prosi o pomoc udziela jej, czasem nawet za darmo. Angażuje się w ludzkie problemy, akceptuje ułomności swoich klientów, słucha i próbuje zrozumieć.Taki stan rzeczy jednak nie trwa długo - po kilkunastu udanych misjach pojawiają się szepty za plecami, pierwsze podejrzliwe spojrzenia, pierwsze obelgi. Wieść o nowym wiedźminie niesie się z wioski do wioski, ludzie przy kuflach z piwem zaczynają plotkować o młodym łowcy potworów, powiadają, że sam jest pewnie jednym z nich, przecież nie może być normalny. Dowiadując się o tym Geralt wpada w złość, jednak widząc, że to nic nie daje, akceptuje swój los i zaczyna powoli ignorować wszystkich i wszystko dookoła. Staje się to dla niego coraz wygodniejsze tym bardziej, że moralnych dylematów pojawia się coraz więcej i ciężko narysować wyraźną linię oddzielającą dobro od zła.Tak ukuje się filozofia Geralta, którą będzie kierował się jako dorosły człowiek: „Zło to zło. Mniejsze, większe, średnie, wszystko jedno, proporcje są umowne a granice zatarte.”Biesy, strzygi, kikimora to jedno, ale co jeśli prawdziwymi potworami są ludzie? 

Młody Geralt początkowo jest przepełniony pociągiem do ryzyka oraz chęcią sprawdzenia się. Siła młodości z pewną dozą szaleństwa bije z niego w każdym kierunku i sprawia, że drży przed nim każda istota na Kontynencie. Gdy ktoś prosi o pomoc udziela jej, czasem nawet za darmo. Angażuje się w ludzkie problemy, akceptuje ułomności swoich klientów, słucha i próbuje...

Tuż po opuszczeniu Kaer Morhen życie Geralta na pewno było pełne spotkań z potworami, które zdążyły wyginąć do momentu spotkania Jaskra i Geralta. Kto wie, jak wiele blizn na jego ciele zostawiły kły i pazury stworzeń, których już nikt nie pamięta.

Tuż po opuszczeniu Kaer Morhen życie Geralta na pewno było pełne spotkań z potworami, które zdążyły wyginąć do momentu spotkania Jaskra i Geralta. Kto wie, jak wiele blizn na jego ciele zostawiły kły i pazury stworzeń, których już nikt nie pamięta.

W ciemnych zakamarkach świata, gdzie potwory czają się na każdym kroku, młody Geralt z Rivii staje przed pierwszymi wyzwaniami. Wilkołaki, ghule, strzygi… Każdy z nich to nie tylko walka o życie, ale również test moralności. Czy zabić, czy uratować?

W Kaer Morhen odkrywa brutalność wiedźmińskiego życia – straty, ból, zrozumienie, że nie wszystko jest czarno-białe. Z każdym przeciwnikiem, z każdym dylematem, Geralt staje się kimś więcej niż tylko wojownikiem…

A potem są kobiety. Choć nie do końca rozumie jeszcze, dlaczego, coś w ich spojrzeniach budzi w nim pytania, na które nie ma odpowiedzi.

Wiedźmin. Potwory to tylko początek.

W ciemnych zakamarkach świata, gdzie potwory czają się na każdym kroku, młody Geralt z Rivii staje przed pierwszymi wyzwaniami. Wilkołaki, ghule, strzygi… Każdy z nich to nie tylko walka o życie, ale również test moralności. Czy zabić, czy uratować?

W Kaer Morhen odkrywa brutalność wiedźmińskiego życia – straty, ból, zrozumienie, że nie wszystko jest czarno-białe. Z każdym...

Mówiono, że zanim Geralt nadszedł od północy, jego kroki prowadziły przez Rozdroże Kruków – miejsce zapomniane przez bogów i ludzi. To tam młody wiedźmin stoczył swoją pierwszą walkę nie z potworem z baśni, lecz z koszmarem, który wydał na świat sam człowiek.

Zanim na dobre osiwiał, Geralt znalazł się w wiosce, gdzie dzieci znikały bez śladu, a ich cienie widywano po zmroku na skraju lasu. Ludzie szeptali o wąpierzu – kobiecie przeklętej przez kapłana. Lecz prawda była bardziej złowroga. W sercu lasu mieszkał czarnoksiężnik, który skradzionym dzieciom odbierał ciała, pozostawiając ich dusze w wiecznej agonii, by w ten sposób wzmocnić swoją potęgę.

Geralt, uzbrojony w młodzieńczą pewność siebie, wyruszył na spotkanie z czarnoksiężnikiem. Wiedział, że miecze – nawet srebrne – na niewiele się zdadzą. Zdecydował się więc na ryzykowną grę. Wyzwał maga na pojedynek, lecz nie orężem, a słowem i sprytem. W rozmowie okazało się, że czarnoksiężnik sam był ofiarą brutalnych ludzi, którzy odarli go z człowieczeństwa. Geralt musiał wybrać: czy go zabić i uwolnić wioskę, czy spróbować przekonać go do innej drogi, ryzykując życie dzieci.

Ostatecznie młody wiedźmin znalazł sposób na ocalenie dzieci, choć zapłacił wysoką cenę. Czarnoksiężnik zginął, a jego klątwa przepadła, lecz Geralt po raz pierwszy w życiu poczuł, czym jest moralna szarość. Zrozumiał, że potwory nie zawsze mają ostre kły, a ludzie, choć pozornie niewinni, potrafią stworzyć najgorsze demony. To wydarzenie pozostawiło w nim bliznę – nie na ciele, lecz na duszy. To wtedy przysiągł sobie, że nigdy więcej nie pozwoli emocjom kierować jego decyzjami.

To była pierwsza przygoda, która nauczyła go, że świat nie dzieli się na biel i czerń, lecz na tysiące odcieni szarości. I choć później stał się legendą, to w głębi serca pozostał tamtym młodym wiedźminem, który na Rozdrożu Kruków zobaczył, czym naprawdę jest życie.                                                        

Mówiono, że zanim Geralt nadszedł od północy, jego kroki prowadziły przez Rozdroże Kruków – miejsce zapomniane przez bogów i ludzi. To tam młody wiedźmin stoczył swoją pierwszą walkę nie z potworem z baśni, lecz z koszmarem, który wydał na świat sam człowiek.

Zanim na dobre osiwiał, Geralt znalazł się w wiosce, gdzie dzieci znikały bez śladu, a ich cienie widywano po...

Wszystko zaczęło się od pierwszego wyruszenia na szlak. Geralt jako młody wiedźmin, pierwszy raz rzucony na tak głęboką wodę jako pełnoprawny wiedźmin, nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, jak jego życie może wyglądać. Zmierzając do stolicy państwa Cidaris, zatrzymał się on w przydrożnej karczmie. Napotkał tam rudowłosą i niebieskooką ślicznotkę. Od pierwszego kroku w tym przybytku wiedział, że piękniejszej kobiety jeszcze, na swe młode kocie oczy, nie widział. Napił się gorzałki, porozmawiał i został zaproszony do sypialni. Na jedną, drugą noc. Zaś w trzecią noc, był bardzo niespokojny, nie mógł zasnąć, bo za oknem, swoim blaskiem, wszystko naokoło, rozświetlał księżyc w pełni. Zasnął, niestety nie na długo. Już nad ranem obudził go głos tej pięknej kobiety, która powinna obok niego leżeć. Gdy tylko otworzył oczy, zorientował się, że coś jest nie tak. Głaskała ona jakieś stworzenie, które siedziało na parapecie i cichutko coś do niego mówiła. Kiedy tylko to stworzenie dostrzegło kocie ślepia w ciemności, zaniosło się okropecznym wrzaskiem i skoczyło Danie do gardła. Wiedzmin wyskoczył spod pierzyny, chwycił za miecz i już mając ciąć stwora, ten wyskoczył przez okno i uciekł. Rudowłosa Dana odezwała, krztusząc się krwią do Geralta. "Dziękuję Ci mój miły... Byłeś pierwszy... Pierwszy, który pokazał mi jak miłość, może wyglądać..." Zamknęła oczy i wydała ostatnie tchnienie. Geralt przez następne kilka dni nie opuszczał przybytku. Medytując, myślał o tym, czym mogło być to stworzenie, lecz jego umysł był przeraźliwie pusty. Zaprzysięgł sobie, że jeśli tylko kiedyś o nim usłyszy, zabije go nie mieczem, lecz własnymi rękami.

Wszystko zaczęło się od pierwszego wyruszenia na szlak. Geralt jako młody wiedźmin, pierwszy raz rzucony na tak głęboką wodę jako pełnoprawny wiedźmin, nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, jak jego życie może wyglądać. Zmierzając do stolicy państwa Cidaris, zatrzymał się on w przydrożnej karczmie. Napotkał tam rudowłosą i niebieskooką ślicznotkę. Od pierwszego kroku w...

Kiedy Geralt opuścił mury Kaer Morhen, świat wydawał mu się tajemniczy i obcy, bardziej groźny niż mroki wiedźmińskich ksiąg. Worek z eliksirami wisiał ciężko przy pasie, miecz połyskiwał w pochwie, a w sercu buzował niepokój i ciekawość. Pierwsze kroki zawiodły go do wioski położonej pośród mglistych bagien, gdzie ludzie bali się szeptać o potworze, który porywał dzieci. Zadanie okazało się trudniejsze, niż mógł się spodziewać, ponieważ bestia, alghul, nie była tylko potworem, lecz istotą, która niegdyś była człowiekiem. Widok stwora, w którym czasem przebijało się coś ludzkiego, pozostawił w Geralcie pytania, czy walczył tylko z potworem, czy z czymś więcej.
⠀
W pradawnym borze, gdzie drzewa szumiały jakby szeptały dawne tajemnice, Geralt zmierzył się z leszym, strażnikiem natury. Starcie nie było jedynie walką o życie, lecz próbą zrozumienia miejsca tego stworzenia w świecie. Wioska potrzebowała ochrony przed leszym, lecz czy jego śmierć była sprawiedliwa? To doświadczenie pozwoliło młodemu wiedźminowi dostrzec, że nie każdą walkę wygrywa się mieczem, a decyzje często są pełne cieni, których nie można rozwiać prostymi odpowiedziami.
⠀
Nad skalistym wybrzeżem Skellige Geralt spotkał syreny, które odprawiały swoje tajemnicze rytuały. Ich pieśni, pełne piękna i grozy, mówiły o krzywdach, które wyrządzili im ludzie. Nie każda przygoda kończyła się walką, a czasem wystarczył dialog, aby wiedźmin i stwory rozeszli się w spokoju, pozostawiając za sobą napięcie i zrozumienie.
⠀
Te wydarzenia ukształtowały przyszłego Białego Wilka, ucząc go, że największe potwory nie zawsze kryją się w ciemnych lasach czy bagiennych mgłach, lecz czasem mają ludzkie twarze. Każda decyzja, każdy wybór, każda wędrówka pozostawiała blizny nie tylko na jego ciele, ale i na duszy. Wiedźmin odkrywał w sobie więcej niż miecz i eliksiry.

Kiedy Geralt opuścił mury Kaer Morhen, świat wydawał mu się tajemniczy i obcy, bardziej groźny niż mroki wiedźmińskich ksiąg. Worek z eliksirami wisiał ciężko przy pasie, miecz połyskiwał w pochwie, a w sercu buzował niepokój i ciekawość. Pierwsze kroki zawiodły go do wioski położonej pośród mglistych bagien, gdzie ludzie bali się szeptać o potworze, który porywał dzieci....

Młodzieńcze przygody Geralta zapowiadają się na epicką podróż pełną tajemnic i niebezpieczeństw. Wkrótce wyruszy on w nieznane krainy, gdzie będzie musiał stawić czoła najróżniejszym bestiom, takim jak wodorosty z głębin mórz i lodowe chimery z górskich szczytów.

W trakcie swojej wędrówki, Geralt napotka pradawne ruiny, w których ukryte są magiczne artefakty i tajemnice starożytnych cywilizacji. Jego celem będzie nie tylko pokonanie potworów, ale także odkrycie mocy, które mogą odmienić losy świata.

Jednak to nie wszystko. Geralt będzie musiał zmierzyć się z wewnętrznymi dylematami – kiedy uratować wieś przed potworem, a kiedy pozwolić naturze działać? Czy zawsze należy zabijać bestie, czy czasami znaleźć z nimi wspólny język? 

Przygody te ukształtują Geralta, czyniąc go nie tylko potężnym wiedźminem, ale także mądrym i rozważnym wojownikiem, gotowym stawić czoła każdemu wyzwaniu. ⚔️🌟                                                                                     

Młodzieńcze przygody Geralta zapowiadają się na epicką podróż pełną tajemnic i niebezpieczeństw. Wkrótce wyruszy on w nieznane krainy, gdzie będzie musiał stawić czoła najróżniejszym bestiom, takim jak wodorosty z głębin mórz i lodowe chimery z górskich szczytów.

W trakcie swojej wędrówki, Geralt napotka pradawne ruiny, w których ukryte są magiczne artefakty i tajemnice...

Wyobrażam sobie młodzieńczą przygodę Geralta jako dziką mieszankę chaosu, nauki i instynktu przetrwania. W młodości spotka potwory, które bardziej przypominają jego własne wątpliwości niż realne bestie – jak zmorę strachu przed porażką czy upiora samotności, który czai się w każdym kącie Kaer Morhen. Oczywiście, zmierzy się też z potworami z krwi i kości: prastarymi leszymi, zdradzieckimi utopcami i takim jednym wilkołakiem, który okaże się bardziej człowiekiem niż potworem. Jego największy dylemat? Czy warto stracić człowieczeństwo, by stać się zabójcą potworów. A przełomowe wydarzenie? Może to moment, kiedy po raz pierwszy ocali kogoś, kto boi się go bardziej niż bestii – i zrozumie, że bycie wiedźminem to nie tylko miecz, ale też wybór, za którym stoi odpowiedzialność. Młody Geralt? To chaos w czystej postaci, ale już wtedy widać błysk honoru w jego złotych oczach. 

Wyobrażam sobie młodzieńczą przygodę Geralta jako dziką mieszankę chaosu, nauki i instynktu przetrwania. W młodości spotka potwory, które bardziej przypominają jego własne wątpliwości niż realne bestie – jak zmorę strachu przed porażką czy upiora samotności, który czai się w każdym kącie Kaer Morhen. Oczywiście, zmierzy się też z potworami z krwi i kości: prastarymi...

Młodzieńcza przygoda Geralta? Zapewne tak jak przystało na wiedźmina świeżo po szkole. Geralt najpierw będzie zniecierpliwiony poszukiwaniem zleceń. To już nie są czasy, gdzie potwór krył się za każdym rogiem. A nawet jak się jakiś trafi, to już go samopomoc chłopska ubije i na co im drogi i wielce podejrzany wiedźmin. Geralt zacznie więc szukać jakiś potworów znanych w okolicy, aby "raz na zawsze" uwolnić mieszkańców od plagi. Po znalezieniu takiego zadania, Geralt zmęczony poszukiwaniem, ma w końcu nadzieję na jakąś walkę i zysk. Po zrobieniu wywiadu wśród okolicznych mieszkańców miejscowości, okaże się, że nic pewnego nie wiadomo. Młody wiedźmin zażyje więc eliksiry dające mu możliwie szerokie spektrum benefitów. Wytropi tą "bestię" by finalnie przekonać się, że to nie żadna strzyga, upiór czy inny wąpierz a niedźwiedź lub dorodny dzik. Po rozprawieniu się z "bestyją" stanie przed natrudniejszym wyborem - albo przyznać się, że to nie było żadne pokoniunkcyjne monstrum i pożegnać się zapewne z jakimkolwiek dochodem albo... podkoloryzować ile się da i liczyć, że może jednak choć parę koron lub orenów wpadnie. Jak uczy szlak uczciwość uczciwością a życie życiem, szlachetnej postawy moralnej do garnka nie nalejesz ani nie kupisz za nią składników na eliksiry. A te tanie nie są, zwłaszcza że na poczet pojedynku już pewne inwestycje poczyniono i zażyto. Geralt niezbyt z siebie dumny poszedł do sołtysa i dostał niewielką nagrodę, starczyło by ruszyć dalej, ku miasteczku. Może tam będzie do upolowania choć jakiś zeugl...

Młodzieńcza przygoda Geralta? Zapewne tak jak przystało na wiedźmina świeżo po szkole. Geralt najpierw będzie zniecierpliwiony poszukiwaniem zleceń. To już nie są czasy, gdzie potwór krył się za każdym rogiem. A nawet jak się jakiś trafi, to już go samopomoc chłopska ubije i na co im drogi i wielce podejrzany wiedźmin. Geralt zacznie więc szukać jakiś potworów znanych w...

Znając Sapkowskiego to będzie klasycznie pierwsza kobieta Geralta (chędożonko) i zlecenie na potwora obdarzonego intelektem (może wampir albo jakaś hybryda). Poruszenie moralności, połączone z uczuciami w stosunku do kobiety patrzącej inaczej na świat, dostrzegającej tylko bestie, która coś jej kiedyś zrobiła. W końcu jej zdrada skutkująca śmiercią jej i potwora. Wiedźmak smutny, bla bla zaraza ale ci ludzie to prawdziwe potwory jednak. 

Znając Sapkowskiego to będzie klasycznie pierwsza kobieta Geralta (chędożonko) i zlecenie na potwora obdarzonego intelektem (może wampir albo jakaś hybryda). Poruszenie moralności, połączone z uczuciami w stosunku do kobiety patrzącej inaczej na świat, dostrzegającej tylko bestie, która coś jej kiedyś zrobiła. W końcu jej zdrada skutkująca śmiercią jej i potwora. Wiedźmak...

Młodzieńcza na pewno oznacza popełnianie błędów i jakieś pierwsze kroki. Ciekawe byłyby nawiązania do reszty części, na przykład jego spotkanie z jakimś przeciwnikiem w tej jest nawiązaniem do późniejszych w historii. 
Pewne wydarzenia też mogą kształtować charakter. Mam więc nadzieję, że poznamy jakiś przełomowy moment. 

Sama okładka (piękna jest, prawda?) też może coś sugerować. 

Młodzieńcza na pewno oznacza popełnianie błędów i jakieś pierwsze kroki. Ciekawe byłyby nawiązania do reszty części, na przykład jego spotkanie z jakimś przeciwnikiem w tej jest nawiązaniem do późniejszych w historii. 
Pewne wydarzenia też mogą kształtować charakter. Mam więc nadzieję, że poznamy jakiś przełomowy moment. 

Sama okładka (piękna jest, prawda?) też może coś...

Młodzieńcza przygoda Geralta mogłaby być pełna emocji i wyzwań, które ukształtowałyby jego charakter. Jako młoda wiedźma, Geralt mógłby napotkać różnorodne potwory, takie jak strzygi, wampiry czy leszy. Każde z tych stworzeń nie tylko stawiało by przed nim wyzwanie w walce, ale również zmuszało do refleksji nad naturą zła i dobra.

W trakcie swoich przygód Geralt musiałby zmierzyć się z dylematami moralnymi. Czy zabić potwora, który może nie być do końca zły? Jakie są granice pomiędzy człowiekiem a bestią? Te pytania mogłyby go nurtować, a jego odpowiedzi kształtowałyby to, kim stanie się w przyszłości.

Zdarzenia, które miałyby największy wpływ na jego życie, mogłyby obejmować dramatyczne spotkania z innymi wiedźminami, które nauczyłyby go lojalności i braterstwa, oraz tragedie związane z utratą bliskich, co sprawiłoby, że stałby się bardziej empatyczny wobec innych. Te doświadczenia, połączone z jego unikalnymi zdolnościami, uformowałyby Geralta w twardego, ale sprawiedliwego łowcę potworów, który nie boi się stawiać czoła niebezpieczeństwom, ale także wątpić w słuszność swoich wyborów. 

Młodzieńcza przygoda Geralta mogłaby być pełna emocji i wyzwań, które ukształtowałyby jego charakter. Jako młoda wiedźma, Geralt mógłby napotkać różnorodne potwory, takie jak strzygi, wampiry czy leszy. Każde z tych stworzeń nie tylko stawiało by przed nim wyzwanie w walce, ale również zmuszało do refleksji nad naturą zła i dobra.

W trakcie swoich przygód Geralt musiałby...

Nie jest łatwo być "nowym" w pracy. Bez znajomości i kontaktów ciężko jest nam realizować zlecenia i zamierzone plany. I moim zdaniem z tym będzie borykał się Gerard. Jego pierwszy samotny szlak. Gdyby odczuwał emocje jak normalny śmiertelnik zapewne byłby przerażony. Myślę, że powieśc ta będzie się różnila od pozostałych. Zamiast wspaniałego mistrza miecza, który zawsze wie co nalezy zrobić dostaniemy nowicjusza, który dopiero będzie badał granice swoich możliwosci. 

Nie jest łatwo być "nowym" w pracy. Bez znajomości i kontaktów ciężko jest nam realizować zlecenia i zamierzone plany. I moim zdaniem z tym będzie borykał się Gerard. Jego pierwszy samotny szlak. Gdyby odczuwał emocje jak normalny śmiertelnik zapewne byłby przerażony. Myślę, że powieśc ta będzie się różnila od pozostałych. Zamiast wspaniałego mistrza miecza, który zawsze...

Młody Geralt, wciąż próbujący okiełznać swoje mutacje, trafia do wioski, gdzie mieszkańcy terroryzowani są przez… gadającego koguta, który rzekomo przepowiada przyszłość i sprowadza burze. Geralt szybko odkrywa, że „kogut” to tak naprawdę starożytny demon zaklęty w ptasiej postaci, który w zamian za życie wiejskich dzieci obiecuje ludziom bogactwo. Jego dylematem będzie wybór między zniszczeniem demona, co zniszczy wieś, a próbą zdjęcia klątwy, ryzykując własne życie.

Kluczowym momentem stanie się konfrontacja z wieśniakami, którzy okażą się bardziej przerażający od samego potwora – to ich chciwość stworzyła demona. Ta absurdalna, lecz bolesna lekcja nauczy młodego Geralta, że najtrudniejszym przeciwnikiem wiedźmina zawsze będzie ludzka natura.
                                                                                     

Młody Geralt, wciąż próbujący okiełznać swoje mutacje, trafia do wioski, gdzie mieszkańcy terroryzowani są przez… gadającego koguta, który rzekomo przepowiada przyszłość i sprowadza burze. Geralt szybko odkrywa, że „kogut” to tak naprawdę starożytny demon zaklęty w ptasiej postaci, który w zamian za życie wiejskich dzieci obiecuje ludziom bogactwo. Jego dylematem będzie...

Młody Geralt opuszcza twierdzę Kaer Morhen i podąża śladem swoich nauczycieli. Pomimo nauk jest jeszcze niedoświadczony i przede wszystkim impulsywny, zbyt pewny siebie, nawet arogancki. Sądzi, że wszystko już potrafi, że wszystko może i jest niezniszczalny więc porywa się na najbardziej przerażające i trudne do pokonania potwory. Jego celem jest sam czart, słowiański demon zła, ale sama podróż jest długa i nieprzewidywalna. Płynąc do siedziby czarta musi zmierzyć się z syreną, która uwodzi marynarzy swoim głosem, aby później pożreć ich żywcem. Nocując w upadłym gospodarstwie okazuje się, iż jego łaskawa gospodyni to tak na prawdę zmora, która pragnie wypić jego krew. W trakcie kąpieli w jeziorze próbuje go nawet zaatakować utopiec. Geralt nie stara się wtedy jeszcze pomagać ludziom a jedynie osiągnąć swój cel - pokonać czarta. Jest bezlitosny, ale nagle coś w nim pęka, gdy spotyka leszego, nocując w lesie. To właśnie długa rozmowa z nim uświadamia Geraltowi, że świat nie jest czarno-biały, że nie wszystkie potwory są złe i okrutne bez powodu, że czasem należy im pomóc zanim się je zabije. To sprawia, że Geralt zbacza z wytyczonej sobie ścieżki, zaczyna pomagać ludziom w wioskach, nie bacząc czy zrealizuje wytyczone sobie zadanie. Ta jedna rozmowa powoduje, że Geralt staje się bardziej uważny a zarazem zaczyna zwracać uwagę też na inne sprawy, między innymi uciechy cielesne takie jak alkohol i kobiety. 

Młody Geralt opuszcza twierdzę Kaer Morhen i podąża śladem swoich nauczycieli. Pomimo nauk jest jeszcze niedoświadczony i przede wszystkim impulsywny, zbyt pewny siebie, nawet arogancki. Sądzi, że wszystko już potrafi, że wszystko może i jest niezniszczalny więc porywa się na najbardziej przerażające i trudne do pokonania potwory. Jego celem jest sam czart, słowiański demon...