Profil użytkownika: fiszer

Życie… nieustanna gonitwa za potwierdzeniem samego siebie w drugim człowieku, wiara w lojalność i braterstwo dusz, planowanie, czasami przypadek. Teatr, w którym raz się jest aktorem, kiedy indziej widzem. Przekonanie o własnej wyjątkowości i wyjątkowości tej innej. Wreszcie doświadczenie miłości niepowtarzalnej, jedynej. Ale...

Miłość nagle pęka, sklejana naprędce, trwożnie pamiętana urocza ptaszyna, nie wiadomo kiedy staje się hydrą zazdrości, ciekawości, samolubstwa, staje się... MYŚLENIEM.

Wszyscy jesteśmy tacy sami.
Wszyscy jesteśmy inni.

Więc po co to wszystko?
No jak to? Ludzkość musi trwać. Ot i cała tajemnica.

Pogadaliśmy z Sandorem na moim pustkowiu, cierpliwie mi tłumaczył, to nie ostatnia nasza rozmowa, bo nie dowierzam jeszcze. Czyżby jedynym naszym przeznaczeniem, nagrodą i marzeniem była samotność, może nawet nie to, raczej samotna śmierć, jedyna, TA PRAWDZIWA... ?

Życie… nieustanna gonitwa za potwierdzeniem samego siebie w drugim człowieku, wiara w lojalność i braterstwo dusz, planowanie, czasami przypadek. Teatr, w którym raz się jest aktorem, kiedy indziej widzem. Przekonanie o własnej wyjątkowości i wyjątkowości tej innej. Wreszcie doświadczenie miłości niepowtarzalnej, jedynej. Ale...

Miłość nagle pęka, sklejana naprędce,...

Trudno opisać, jak Pisarz rozgrzanym żelazem wypala znaki w pamięci, a to właśnie uczynił mi Coetzee, lekko już było zatem, ale jak mniemam po to się czyta, oddam głos bohaterce, starej kobiecie w ostatnich tygodniach jej życia, naznaczonej nowotworem niczym szkarłatną literą, wykluczonej i ostatecznie poniżonej przez ludzi, którymi gardzi, którzy zniszczyli jej kraj zabijając nawet dzieci, a
którzy, czego jest świadoma, przeżyją ją; w asyście człowieka – kloszarda, który nie umie pływać, a latać się jeszcze nie nauczył, któremu powierzyła starczą bieliznę do prania, oczekuje ostatniego oddechu wśród oparów prochów przeciwbólowych, pisze list pożegnalny, spowiedź do córki mieszkającej w jej głowie, bo fizycznej obecności, choćby słowa już nie doświadczy.

„To czego nie wiedziałam, to, c z e g o n i e w i e d z i a ł a m, powtarzam – słuchaj teraz uważnie! - było ceną jeszcze wyższą. Przeliczyłam się. Gdzie było źródło pomyłki? Chodzi o honor, o przekonanie, którego twardo się trzymałam, oparte na wykształceniu i lekturach, że człowieka, który w swoim sumieniu żyje uczciwie, nie może spotkać krzywda. Zawsze starałam się żyć uczciwie na swój prywatny rachunek posługiwałam się uczuciem wstydu, używając go za przewodnika. Jeśli byłam zawstydzona, wiedziałam, że zbłądziłam. Wstyd był jak gdyby kamieniem probierczym, do którego zawsze się mogłam zwrócić jak niewidomy, który dotknie i już wie, gdzie jest. Poza tym trzymałam się na dystans od mojego poczucia wstydu. Nie przesadzałam w niczym. Wstyd nigdy nie stawał się wstydliwą przyjemnością, nie przestawały dręczyć mnie wyrzuty sumienia. Nie byłam z tego dumna, przeciwnie, wstydziłam się. To był mój wstyd. Mój własny. Popiół w ustach dzień za dniem, dzień za dniem, nigdy nie przestał smakować jak popiół.
(…) Zawsze byłam dobrym człowiekiem, przyznaję się do tego bez skrępowania. Nadal jestem tak dobra jak byłam. Co za czasy nastały, że być dobrym człowiekiem to jeszcze za mało! (…) Nie pomyślałam o tym, że czasy mogą wymagać czegoś więcej niż przyzwoitość, uczciwość. W naszym kraju jest dużo dobrych ludzi Jest nas bez liku, dobrych, albo prawie dobrych. Czasy wymagają jednak czegoś całkiem innego. Wymagają bohaterstwa.”

i na koniec:

„Niedługo zasunę kotarę. Nie miałam zamiaru opisywać historii ciała, ale duszy, która je zamieszkuje. Nie ujawnię przed tobą tego co przerastałoby twoją wrażliwość, nie opiszę kobiety w płonącym domu, która biega od okna do okna, przez kraty wzywając pomocy.”

Trudno opisać, jak Pisarz rozgrzanym żelazem wypala znaki w pamięci, a to właśnie uczynił mi Coetzee, lekko już było zatem, ale jak mniemam po to się czyta, oddam głos bohaterce, starej kobiecie w ostatnich tygodniach jej życia, naznaczonej nowotworem niczym szkarłatną literą, wykluczonej i ostatecznie poniżonej przez ludzi, którymi gardzi, którzy zniszczyli jej kraj...

Zastanawia się Imre Keretesz u schyłku życia nad sprawami podstawowymi, śmiercią, która nieuchronnie nadchodzi, życiem, pamięcią i przede wszystkim nad sposobem wyrażenia siebie, co okazuje się zadaniem niewykonalnym, zdaje sobie bowiem sprawę, że język jako środek wyrazu jest ograniczony, i tylko właśnie jako tekst, kod może się manifestować człowiek, autor. No ale to nie ma nic wspólnego z pragnieniem odsłonięcia siebie, oddaniem,bo ostatecznie człowiek jest poza tekstem (słowem). Z pamięcią również nie jest najlepiej. To jednostkowa tożsamość, nieistotna bo nawet chwila tworzenia jest aktualna tylko w teraźniejszości. Kontynuacja tej chwili to już ktoś inny.
Miło było, gdy Keretesz odwoływał się do Gombrowicza, Brandysa.

W chwili śmierci człowieka zdradzamy go, wyrzekamy się korzystając z samozachowawczego mechanizmu, by jakoś móc żyć dalej. Okrutne. Paradoks, może nawet przekleństwo polega na tym, że jesteśmy skazani na to samo. Na samotność chwili ostatniej, w której zmierzymy się z otaczającą mgłą, ulegli, bez możliwości buntu. A tymczasem… trzeba robić wszystko żeby nie oszaleć.

Mądry facet, pisze:

„Ospały, późny jesienny zmierzch przechodzący w wieczór, tęskny, nieokreślony ból jak po wielkiej stracie, który ogarnia nas w obcych miastach na widok ciepłych domów, przyjemnych kawiarni ze świeczkami, kiedy błąkamy się nad rzeką, to ten bezimienny, pradawny ból, zamknięty skórą, włosami, charakterem, ból indywiduum cierpiącego w celi Ja, pragnienie uwolnienia się z więziennej celi. Byk w takich chwilach ryczy tępo, z pretensją, i daje oszukać się jałówką – a przecież nie o to chodzi.”

To jeden z piękniejszych fragmentów prozy jakiego doświadczyłem. Sporo można pisać o tej książce, właściwie bez końca, skarbnica wiedzy, uczuć i przede wszystkim mądrości. Polecam.

Zastanawia się Imre Keretesz u schyłku życia nad sprawami podstawowymi, śmiercią, która nieuchronnie nadchodzi, życiem, pamięcią i przede wszystkim nad sposobem wyrażenia siebie, co okazuje się zadaniem niewykonalnym, zdaje sobie bowiem sprawę, że język jako środek wyrazu jest ograniczony, i tylko właśnie jako tekst, kod może się manifestować człowiek, autor. No ale to nie ...