Jezu, tragedia. Niezrozumiała, nie byłam w stanie tego czyttać, strumień świadomości.

Jezu, tragedia. Niezrozumiała, nie byłam w stanie tego czyttać, strumień świadomości.

Genialna. Przypominała mi "Chłopki" w klimacie.

Genialna. Przypominała mi "Chłopki" w klimacie.

Drobiazgowa, wnikliwa i niesamowicie cierpliwa książka Joanny Ostrowskiej, napisana z największą mmożliwą subtelnością, na jaką stać człowieka w obliczu takiego tematu. Jednocześnie odkrywająca wszystko, nieprzemimlczana w przeciwieńtwie do wszystkich zbrodni seksualnych w czasie II wojny światowej dokonywanych nie tylko na kobietach. Bo to pierwsze skojarzenie: pracownice przymusowe z obozowych puffów [domów publicznych] - tak, o tym będzie ta książka.

Nic bardziej mylnego, przemoc seksualna podczas wojny przybierała różne postaci, dotykała różnych płci, warstw społecznych, starych i młodych, a oprawca nie zawsze bybł tożsamy z okupantem. Gdy spojrzeć na statystyki przmeocy seksuualnej w ogóle, nawet współcześnie: niby to takie oczywiste, że schemat kat mężczyzna i ofiara młoda kobieta, nie występuje zawsze, ale jednak: przecież myślimy schematmi.

Na okładce czytam, że to pierwsze w Polsce książka poświęcona w całości przmeocy seksualnej w czasie wojny i trudno się z tym nie zgodzić. Lektura książki jest momentami wyczerpująca, łamie tabu, a ludzka psychika nie lubi być zaburzana w tak nagły i bryutalny sposób. Autorka pisze pięknie - naprawdę, nawet obierając na warsztat tak trudny temat - wnikliwie, z maksymalną delikatnością podchodząc do opisów zdarzeń, swoich bohaterów i szczegółów zbrodni. Jednocześnie jest w tym doszukiwaniu się i wyciąganiu na światło dzienne tego, co kilka pokoleń usilnie próbowało zamiatać pod dywan, skuteczna niczym nocna ryjówka - wciska się tam, gdzie jej nie chcą, docieka, szpera, drąży jeszcze bardziej.

Bardzo polecam, naprawdę.

Drobiazgowa, wnikliwa i niesamowicie cierpliwa książka Joanny Ostrowskiej, napisana z największą mmożliwą subtelnością, na jaką stać człowieka w obliczu takiego tematu. Jednocześnie odkrywająca wszystko, nieprzemimlczana w przeciwieńtwie do wszystkich zbrodni seksualnych w czasie II wojny światowej dokonywanych nie tylko na kobietach. Bo to pierwsze skojarzenie: pracownice...

Mrożek kojarzy się z krótkimi opowiadaniami. Aż tu nagle - szast! Rozrywam kopertę, wyjmuję książkę w jarzeniowożółtej okładce (ta miniaturka po lewej w niczym nie oddaje koloru okładek) , w której są tylko trzy opowiadania. Za to dłuższe niż zazwyczaj. A tak samo mistrzowskie, zabawne, ironiczne. Spodziewałam się wielkiej rzeczy i taką dostałam. To ogromnie trudne spełnić nadzieję, którą czytelnicy (zakładam, że Ci, którzy przeczytali przynajmniej kilka jego opowiadań już mają pewne wymagania) pokładają w książce. Trzy dłuższe historie stają na wysokości zadania. I choć napisane dość dawno temu, a w Polsce wydane dopiero w tym roku, są nadal aktualne i zadziwiająco łatwo drwią sobie z upływu czasu. Najbardziej spodobała mi się ostatnia, Moniza Clavier, o kompleksach Polaka na Zachodzie. Zadziwia mnie, jak tekst wymyślony i spisany kilkadziesiąt lat temu jest aktualny właśnie teraz - i to nie w jakiś naciągany sposób, w jaki próbuje się czasem doszukiwać ukrytych przesłań tam, gdzie tego ich ma. Ta aktualność jest taka o, prosta i widoczna. Podana niemal na talerzu.

Mrożek kojarzy się z krótkimi opowiadaniami. Aż tu nagle - szast! Rozrywam kopertę, wyjmuję książkę w jarzeniowożółtej okładce (ta miniaturka po lewej w niczym nie oddaje koloru okładek) , w której są tylko trzy opowiadania. Za to dłuższe niż zazwyczaj. A tak samo mistrzowskie, zabawne, ironiczne. Spodziewałam się wielkiej rzeczy i taką dostałam. To ogromnie trudne spełnić...

Uhu hu, mam mieszane uczucia co do tej książki. Jest fantastyczna, bez dwóch zdań. Dosłownie i nie tylko. Zaczyna się od poważnego przedsiębiorstwa i jednego z jego pracowników, Paula Carpentera. Powoli okazuje się, że dziwaczne kierownictwo jest bardziej pokręcone niż mogłoby się tego oczekiwać po dużej i dobrze prosperującej korporacji. Wszystko robi się dwuznaczne - Paul zakochuje się na śmierć i bez pamięci, a w oku obserwatora czai się nie piękno, lecz... budyń. Jesteś ciekawy całej recenzji? Doczytaj ją tutaj: http://bookmeacookie.blogspot.com/2011/09/przygruchane.html

Uhu hu, mam mieszane uczucia co do tej książki. Jest fantastyczna, bez dwóch zdań. Dosłownie i nie tylko. Zaczyna się od poważnego przedsiębiorstwa i jednego z jego pracowników, Paula Carpentera. Powoli okazuje się, że dziwaczne kierownictwo jest bardziej pokręcone niż mogłoby się tego oczekiwać po dużej i dobrze prosperującej korporacji. Wszystko robi się dwuznaczne - Paul...

koszmar.

koszmar.