Muminek milczał przez chwilę. Potem powiedział:
-Ktoś wynosi rzeczy z domu Tatusia.
-To chyba tylko dobrze - rzekła Too-Tiki wesoło. - Masz o wiele za dużo rzeczy wokół siebie. Takich, które wspominasz, i takich, o których marzysz.

Muminek milczał przez chwilę. Potem powiedział:
-Ktoś wynosi rzeczy z domu Tatusia.
-To chyba tylko dobrze - rzekła Too-Tiki wesoło. - Masz o wiele za dużo rzeczy wokół siebie. Takich, które wspominasz, i takich, o których marzysz.

Mimo że przesłania to fakt, iż wojna jest instytucją państwową – my sami pragniemy wojen, a wyabstrahowanie naszej agresji w państwo służy jedynie temu, abyśmy mogli stwierdzić, że wcale nie chcemy wojny, lecz dziś, że państwo zmusza nas, byśmy ją toczyli. Zatem wmawiamy sobie, że za wojnę odpowiada państwo, abyśmy nie musieli czuć się za nią odpowiedzialni. Ucieczka z naszego wyabstrahowania w państwo oznacza więc osobistą odpowiedzialność za wojnę, na tej samej zasadzie, na jakiej czujemy się osobiście odpowiedzialni za zbrodnie międzyjednostkowe.

Mimo że przesłania to fakt, iż wojna jest instytucją państwową – my sami pragniemy wojen, a wyabstrahowanie naszej agresji w państwo służy jedynie temu, abyśmy mogli stwierdzić, że wcale nie chcemy wojny, lecz dziś, że państwo zmusza nas, byśmy ją toczyli. Zatem wmawiamy sobie, że za wojnę odpowiada państwo, abyśmy nie musieli czuć się za nią odpowiedzialni. Ucieczka z naszego ...