„Belle Morte” - wattpadowy hit czy kit?

Wampiry nie są już tylko legendą. Żyją obok zwykłych śmiertelników, mając status gwiazd. Ich wystawne wille przyciągają młodych ludzi, gotowych oddać krew w zamian za luksusy, sławę i dostęp do uprzywilejowanego życia. Ale nie Renie. Dziewczyna trafia do Belle Morte z obawy o siostrę, która nagle urwała z nią kontakt. Podejrzenia prowadzą prosto do serca wampirzego świata, gdzie nic nie jest takie, jak się wydaje.

Książka, która swój początek miała na Wattpadzie (stronie internetowej umożliwiającej publikację opowiadań przez nieodkrytych pisarzy o zróżnicowanym warsztacie pisarskim), oferuje ciekawie skonstruowaną historię, w którą łatwo się zaangażować. Styl autorki jest lekki, przystępny, a dialogi często podszyte humorem, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Zdarzają się momenty, które wywołują szczery uśmiech albo dreszcz niepokoju. Fabuła wciąga od pierwszych stron, a historia toczy się płynnie. No i końcówka… pędzi, zostawiając czytelnika z rozdziawionymi ustami i milionem pytań.

Kreacja bohaterów drugoplanowych również zapada w pamięć. Ysanne, Edmond czy Roux nadają historii wyrazistości i wnoszą do fabuły to coś, co budzi ciekawość dalszych wydarzeń. Ich obecność ożywia fabułę, a przeszłość, motywacje i dawne relacje bohaterów sprawiają, że w głowie kłębią się myśli i możliwe scenariusze. To właśnie dzięki nim książka nabiera kolorów.

Niestety, nie wszystko wyszło równie dobrze. Główna bohaterka – Renie – choć miała potencjał, okazuje się postacią nijaką. Jej zachowania bywają sprzeczne i infantylne, a przemiana, jakiej można by się spodziewać, po prostu nie następuje. Co więcej, wiele relacji, zarówno miłosnych, jak i przyjacielskich, wydaje się nienaturalnie przyspieszonych. Zaufanie i głębokie emocje pojawiają się zbyt szybko, bez wyraźnego uzasadnienia, co – w świecie, gdzie zaufanie do wampira powinno wymagać czegoś więcej niż kilku wspólnych rozmów i przystojnej twarzy – rozczarowuje.

Choć świat przedstawiony jest ciekawy, autorka w pełni nie wykorzystała jego potencjału. Na niemal 400 stronach było miejsce na pogłębienie uniwersum, tymczasem większość uwagi skupia się na relacjach i opisach codziennego życia, które momentami nużą. Nieco dziwi też fakt, że w książce dla nastolatków tak często pojawia się alkohol. Zamiast pogłębić fabułę, sceny wypadają monotonnie i niezręcznie.

Podczas lektury doznać można déjà vu. Tajemniczy Dom, zaginiona bliska osoba, choroby wampirów czy przystojny wampir z przeszłością brzmią znajomo. Autorka czerpie garściami z klasycznych motywów, przez co „Belle Morte” przypomina wampirzy patchwork poskładany z elementów, które już dobrze znamy. Po intrygującym opisie z okładki oczekiwania są zdecydowanie wyższe niż to, co finalnie dostajemy.

Mimo wszystko „Belle Morte” to książka, którą warto przeczytać – zwłaszcza jeśli jest się miłośnikiem wampirów i lekkich historii z nutą wartkiej akcji w finale. Historia zapewnia przyjemną rozrywkę na chwilę i obiecuje coś więcej w kolejnych tomach. Oby tam autorka odważniej sięgnęła po potencjał, który drzemie w jej debiucie.

Eliza Idczak