W okamgnieniu

Osoby zaznajomione z ofertą wydawniczą Pauzy zauważą zapewne, że autorka traktuje stworzonych przez siebie bohaterów życzliwie i z dużą czułością. Co prawda zaglądamy w ich myśli, grzebiemy w ich lękach, ale nie odnosimy wrażenia bycia bezwstydnymi voyeurami, przyglądającymi się beznamiętnie dokonywanej przez pisarza sekcji postaci. To podejście narratora sprawia, że „Czekaj mrugaj” staje się pozycją wyjątkową, będącą ciekawą propozycją nawet dla tych czytelników, którzy do tej pory publikacje wydawnictwa omijali.

Życie bohaterów wypełnione jest tęsknotą, oczekiwaniem za tą drobną chwilą, kiedy wszystko zmienia się w okamgnieniu. Poszukują oni miłości, zrozumienia, a odnajdują je jedynie po to, żeby znów poczuć dominującą potrzebę ucieczki, przygnieceni poczuciem absurdu sytuacji, w której się znaleźli. Gunnhild Øyehaug opowiada ich historie z przymrużeniem oka, patrząc na stworzone przez siebie postacie przez pryzmat filmów Tarantino, muzyki PJ Harvey czy „Boskiej komedii” Dantego.

Czasem uwagę autorka skupia nie na bohaterach, lecz na otaczających ich rzeczach. To one stają się odbiciem stanu ducha postaci – te zamówione dwie szklanki wina czy upieczone przez Sigrid bułeczki. Niekiedy przedmioty zaczynają podróżować, przemierzają świat, by w odległym zakątku odnaleźć swoje przeznaczenie – jak choćby zgubiona przez jednego z bohaterów plomba. Kamera robi zbliżenie, zastyga na moment, mruga.

Żeby pokochać opowieści Gunnhild Øyehaug, trzeba być chyba naturą melancholijną, ze skłonnością do tęsknoty za czymś, co nieuchwytne i nieosiągalne. Jest w tych historiach sporo smutku, ale odnajdziemy w nich również ironię, absurd. Proza norweskiej pisarki, mimo iż pozostawia czytelnika z poczuciem pustki, niesie również nadzieję, że nawet najbardziej błahe zdarzenia w naszym życiu mogą mieć znaczenie. Szczęśliwych zakończeń zaś nie ma, gdyż nic nigdy się nie kończy.

Ewa Szymczak