Żyj dziś!

Całkiem niezła opowieść, chociaż wg mnie trochę chaotyczna w chronologii i chwilami odnosiłam wrażenie, że autor niejako mimochodem "chwali się" swoimi znajomościami z ludźmi z show-biznesu i półświatka przestępczego. Trochę za mało tu pokory. Ale historia sama w sobie wstrząsająca, chwilami brutalna, choć ostatecznie dająca nadzieję na odbicie się od dna.

Dosadnie i na temat, poparte faktami. Za dużo kwestii związanych z religią, ale idzie przeżyć. Autorzy nie biorą jeńców. Wiele osób zarzuca pretensjonalność, zbyt wysokie ego, nawet narcyzm, ale Autor wali między oczy. Alkohol jest trucizną, nie ma żadnego, absolutnie żadnego argumentu za piciem alkoholu, którego nie można w sposób rozsądny i zgodny ze stanem wiedzy, obalić. Ta dosadność właśnie ma to podkreślić. Bardzo mocne 9. Wg mnie, po korektach (kwestie religii) powinna być podręcznikiem w naszym kraju. A osoby, które się z tego śmieją, drwią czy w dowolny sposób popierają picie alkoholu, na oddziale onkologicznym już się śmiać nie będą. Do tego kwestie psychiczne itd. Trochę odbiegłem od samej recenzji, przepraszam, ale chciałem podkreślić celowość mocnej formy przekazu. 9/10.

Książka może razić bezpośredniością, epatowaniem intymnymi szczegółami i potocznym, raczej bardziej niż mniej wulgarnym językiem, ale według mnie jest to konwencja, i to ogółem dobrze zrealizowana, w której widać zamysł i celowość. Nie uważam, że autorka uskutecznia poprzez ten tekst jakąś próbę karmienia lepszym żarciem własnego ego - wręcz przeciwnie, narrację cechuje raczej rozbrajająca szczerość niż udawanie czegokolwiek. Jasne, że uwaga narratorki jest skupiona na niej samej - ostatecznie tekst jest oparty na doświadczeniach osobistych - ale nie widzę w tym żadnej fałszywej autokreacji. Ludzie, którzy chcą się postawić w korzystnym świetle, nie opowiadają o wstydliwych, dziecinnych fantazjach ani o epizodach największego upodlenia z żałośnie nieusprawiedliwionego żadną życiową tragedią piciorysu. Jeśli upierać się, że autorka stawia się w jakimś świetle, to jest to niekorzystne, ostre światło halogenów sufitowych, pokazanie rzeczy takimi, jakimi są (lub były) i autoterapia ku przestrodze. Zgadzam się natomiast, że może rzeczywiście za mało uwagi tekst poświęca wychodzeniu z nałogu i najbardziej zaostrzonym stanom przejściowym. Ogólnie jednak jest to w swojej specyficznej kategorii dobra pozycja, a Helena Englert bardzo dobrze czyta i interpretuje tekst (co wcale nie jest, wbrew pozorom, oczywiste u narratorów audiobooków). Czytać/słuchać, tylko dzieciom nie dawać.

Właśnie skończyłam czytać. Pozostaję w jakimś rodzaju zawiedzenia. I wewnętrznej niezgodzie, że w obliczu czyjejś osobistej drogi do śmierci to właśnie to uczucie wybija się u mnie jako wiodące. Czyżbym była aż tak nieempatyczna? Spodziewałam się uniwersalnej instrukcji umierania dla każdego, a dostałam opis odchodzenia bardzo indywidualnego i niepowtarzalnego. No cóż — gdy przyjdzie czas na mnie, będę musiała w sobie samej znaleźć tę ostatnią ścieżkę. A autor miał święte prawo umierać tak, jak żył: na pełnej… petardzie, w centrum zainteresowania, publikując swoje przemyślenia.

Jest to pierwsza książka o narkoholikach jaką czytałam, która nie cacka się z czytelnikiem, a to dlatego, że świat jaki opisuje autor jest brutalny, zły, bolesny, i raz doznany zostaje z Tobą na zawsze, masz to pod skórą i już Cię nie opuści, musisz z tym żyć, z tym co zrobiłeś sobie i najbliższym. Nie doceni jej aż tak, ten który nie zetknął się z takimi wydarzeniami w domu, lub sam zafundował sobie takie wrażenia na życie, tym czytelnikom zazdroszczę. Trzeźwi alkoholicy to wspaniali ludzie, są prawdziwi, nic nie udają i walczą każdego dnia, a nawet kilka razy dziennie, a historie zbierane przez autora pokazują, że przemiany dokonują kolejne osoby. On sam pierwszą część książki poświęca sobie, tę część czyta się z ogromnym zaciekawieniem i chce się więcej! Styl jest spójny z tematem, no cóż, wrażliwym na bluźnierstwa na pewno rozbuduje to świadomość jak wygląda świat alkoholowy, a czy kogoś to urazi, to w tym przypadku już sprawa trzeciorzędna. "Wóda ryje banie" jak śpiewa w jednej ze swoich kompozycji Piotr Połać z BFF, a żeby zrozumieć jak, trzeba użyć odpowiednich słów właśnie takich jak w tej książce. Dziękuję, że dziś nie pijesz.

Dobra pozycja o wytrawnym polityku i jego otoczeniu. Sporo tu politycznych smaczków, chociaż osoba obeznana w temacie i tak domyśla się wielu rzeczy. Mój główny zarzut jest taki, że książka jest zbyt krótka jak na omawiany temat i potencjał rozmówców. Nie chodzi mi jednak o dodanie nowych rozdziałów, ale pogłębienie już poruszonych.

Przeczytałam z ciekawości, mimo, że nie znam już żadnej osoby uzależnionej, bo ta, którą znałam przegrała w ubiegłym roku. Ta książka z jednej strony jest optymistyczna, bo tu są pozytywne historie tych, którym się udało. Z drugiej strony jak raz wdepniesz, to jesteś w tym do końca życia, a zaczyna się niewinnie.

Niewiele tego typu książek czytałam, ale forma dziennika, autobiografii okazała się ciekawa, doceniam jej bezpośredniość i prostotę. Nie była napisana w wybitny sposób, ale też nie męczyła. Dało się odczuć, że autor wiele już przepracował, co w tym całej okropnej historii jest jedną z niewielu pozytywnych rzeczy. Nie da się ocenić czyjegoś życia, więc pozostaje mi polecić i stwierdzić, że książka może być pomocna i otwierająca oczy, ale też pokrzepiająca dla tych którzy mieli podobne doświadczenia. Uważam, że wiele by zyskała, gdyby dodatkowo zawierała komentarz specjalisty np. psychologa dziecięcego lub rozmowę autora z psychologiem. Na pewno fajnie dopełniłoby to ten zamysł pokazania wpływu patologicznego dzieciństwa na dorosłe życie.

To reportaże napisane w latach pięćdziesiątych XX w. ale oblicze tych krajów niewiele chyba się zmieniło. Indie, Afganistan czy Japonia to odległe kraje, ale Kapuściński miał ogromny talent do opisywania tego co widzi i czuję się tak jakbym to ja tam była. Żałuję, że to audiobook i trudno robić notatki, tekst szybciej ulatuje z głowy. Autor jest wrażliwym obserwatorem, umie przekazać nie tylko obrazy, ale też odczucia, a to cenię u pisarza najbardziej.

Dzień dobry :) Z jaką lekturą zaczęliście/ęłyście luty ? Czy jesteście zadowol/one/eni z dokonanego wyboru :)? ,, Emocje nie są '' babskie ''. Nie są oznaką słabości. Są systemem ostrzegawczym, kompasem i językiem duszy. Jeśli się ich boisz- to znak, że są ci potrzebne. Pamiętaj, że nie od razu zaczniesz czuć wszystko ''. Współpraca z @wydawnictwoliterackie @andrzejgryżewski Bycie mężczyzną w 21 wieku... co to właściwie oznacza? Jaki powinien być prawdziwy mężczyzna? Nie ma jednej i właściwej odpowiedzi na to pytanie. Ponieważ każdy z nas jest inny i to jest piękne. Jedyne co można tutaj dopisać i szczególnie podkreślić to to, że każdy mężczyzna chce być akceptowany i wspierany przez otaczających go ludz - bez względu na to czy jest to rodzina, przyjaciele, czy partnerka. Męskość obejmuje tak wiele i porównywanie współczesnych mężczyzn z ich ojcami czy dziadkami może być co najwyżej szkodliwe. Emocje to ciężki temat. Zwłaszcza, że mówienie o nich wprost nie jest popularne od dawna. Wręcz przeciwnie. Mimo, że coraz więcej się w tym temacie zmienia w społeczeństwie i szeroko pojętej debacie publicznej to w węższych kręgach ( szczególnie w tych męskich niestety, ale i w relacjach damsko męskich nie brakuje kwiatków nad którymi można sporo pracować) nadal stanowi to spory problem. Bądźmy szczerzy. Nas mężczyzn zazwyczaj nikt nie edukował odnośnie emocji, wzruszania się, mówienia komplementów czy zauważania zmian w wyglądzie drugiej połówki ( mam na myśli zmianę koloru włosów czy paznokci). W książce ,, Sztuka obsługi mężczyzny '' @andrzejgryżewski wyjaśni nam m.in jaką rolę pełni ojciec, lub mentor w życiu mężczyzny. Książka jest podzielona na dziedziny, które wchodzą w skład męskości - poruszone zostaną tematy m.in samotności, podejścia do emocji, seksu, pornografii, świata swingu, cuckoldu, pieniędzy, czy bezpiecznego poruszania się w relacjach damsko męskich...i wiele wiele innych :)! Bezpośredni i momentami dowcipny język ułatwia czytanie i zachęca do dalszej lektury. Zachęcam również do robienia notatek w trakcie. To świetna lektura dla Panów by poznać siebie jeszcze bardziej i spojrzeć z perspektywy i dla Pań, by również częściowo zmieniły swoją perspektywę na temat mężczyzn i tego z czym zmagają się często na co dzień.

Książka napisana bardzo specyficznie, ponieważ w każdym rozdziale są wypowiedzi kilku osób z otoczenia Andrzeja Dudy i trzeba się przyzwyczaić do tego, że kilka razy powtarzany jest jeden temat oczami różnych osób. Ale po 1-2 rozdziałach już czyta się szybko i przyjemnie. Trochę mam wrażenie, że dość mocno są podkoloryzowane pozytywne cechy głównego bohatera, chociaż nie brakuje przedstawienia tych negatywnych. Przedstawiono kilka ciekawych faktów z prezydentury, o których raczej przeciętny obywatel nie miał pojęcia. Ogólnie książka bardzo mi się podobała, chociaż z przymrużeniem oka biorę niektóre historie.

Smutna i przerażająca zarazem prawda o polskiej armii. W tej książce, poruszane są sprawy o których się głośno nie mówi. Można mieć tylko cichą nadzieję, że nie jest tak źle, albo też, że żadna wojna nie wybuchnie. Pozycja obowiązkowa, dla każdego , kto interesuje się polską armią.

Nie mam wątpliwości, że Morawiecki wiedział co się dzieje w RARS, nie mam też wątpliwości, że premier nie czerpał z tego finansowych korzyści, jedynie zapewniał sobie lojalnych ludzi. Niestety książka pokazuje, że Polska nie jest poważnym krajem. Książka lekko przeciągana, żeby nie była zbyt krótka, co czyni ją fragmentami nudną

Noski, tak ćpają polskie dzieci 22/52 Dziewięciolatek na haju? Wydaje się niemożliwe. A jednak... Autorzy brutalnie zrywają klapki z oczu dorosłych. Siadłam do Nosków ze spokojem. Wiedziałam, że lektura nie będzie przyjemna, ale miałam poczucie, że nic mnie tu nie zaskoczy. Jako nastolatka naczytałam się Ćpunów, Dzieci z dworca zoo, czy Pamiętników narkomanki. Na studiach sporo uczyłam się o uzależnieniach. Potem co prawda temat zniknął z mojego radaru, ale myślałam, że wciąż wiem o co chodzi. Nie wiedziałam... Reportaż pokazuje smutne oblicze polskiej, dziecięcej narkomanii. Kiedyś pijane dziecko było ewenementem. Dziś, codziennie na oddział trafiają młodzi ludzie w wieku 8-18 lat, w stanie psychozy po zażyciu środków. Pandemia tylko przyspieszyła i wzmocniła problem. Autorzy przeprowadzają wywiady z osobami uzależnionymi, ich rodzicami, dilerami, lekarzami i terapeutami. Temat poznajemy z każdej strony. A obraz, który otrzymujemy nie napawa optymizmem. Wszyscy rozmówcy zgodnie twierdzą, że jest coraz gorzej. Dostępność do towaru jest nieograniczona. W internecie są gotowe, nielegalne przepisy. A każda szkoła ma swojego dilera... Po co czytać taką książkę? Żeby wiedzieć 🙄 Każdy rodzic powinien ją przeczytać, żeby mieć świadomość, żeby gadać, żeby znać pierwsze symptomy. Bo branie, przestało być stereotypowe - zarezerwowane dla nizin społecznych. Uzależnionych dzieci z tak zwanych dobrych domów jest coraz więcej. Terapeuci podkreślają, że jedynym remedium jest bliskość, rozmowy i dbanie o swój rodzicielski autorytet. Czytajcie zatem i bądźcie uważni. Bo mimo, że większości z nas ta wiedza się nie przyda, to warto wiedzieć ♡ Druzgocąca. I potrzebna. #reportaż #książka #trudnesprawy

Jakoś podświadomie wiedziałam, że to dobry wybór i książka okaże się perełką. 'Jak umarłem” to ważna i odważna książka – nie tylko dla osób mierzących się z kryzysem psychicznym, lecz także dla czytelników reportażu, którzy chcą zobaczyć drugą stronę zawodu dziennikarza. To świadectwo, że nawet najbardziej doświadczeni obserwatorzy świata mogą zostać złamani przez to, co niewidzialne. Lektura trudna, momentami bolesna, ale potrzebna – bo przywraca godność mówieniu o depresji i samobójstwie bez sensacji, za to z głęboką uczciwością. Jednym z najistotniejszych wymiarów „Jak umarłem” jest skupienie na znaczeniu psychologicznym i filozoficznym samobójstwa. Autor nie traktuje go wyłącznie jako aktu rozpaczy ani klinicznego objawu choroby, lecz jako problem egzystencjalny – pytanie o granice wolności, sens cierpienia i prawo jednostki do decydowania o własnym istnieniu. W tym sensie książka wpisuje się w długą tradycję refleksji filozoficznej, gdzie samobójstwo jest nie tylko końcem, lecz także dramatycznym pytaniem zadanym światu. Dużo uwagi poświęca się różnym epizodom terrorystycznym, aktom przemocy tak w Szwecji, na dalekim Wschodzie, w Stanach Zjednoczonych, na Bałkanach kreśląc nie tylko tło polityczne, ale i wymiar jednostkowy tych tragicznych wydarzeń. Na kartach reportażu pojawiają się dywagacje o artystach i politykach, którzy odebrali sobie życie – nie po to, by tworzyć katalog tragicznych biografii, ale by pokazać, jak często publiczny wizerunek siły, geniuszu czy sprawczości maskuje wewnętrzną pustkę. Autor przywołuje postaci kultury, dla których śmierć stała się ostatnim aktem kontroli nad własną narracją. W tym kontekście szczególnie wymowna jest figura Marilyn Monroe – ikony, której życie zostało sprowadzone do mitu, a cierpienie spłycone do estetycznej kliszy. Autor krytycznie odnosi się także do literackich zawłaszczeń tej postaci, zwłaszcza do zafałszowanej, obsesyjnej i przytłaczającej biografii Marilyn autorstwa Joyce Carol Oates, wskazując, jak łatwo cudza depresja staje się materiałem narracyjnym, pozbawionym empatii i prawdy. To ważny moment książki, w którym pada pytanie o etykę. „Jak umarłem” to książka wymykająca się prostym definicjom: nie jest klasycznym reportażem, nie jest też w pełni autobiografią. To raczej intymna relacja z granicy życia, napisana przez szwedzkiego dziennikarza – uznanego obserwatora światowych konfliktów i przełomowych wydarzeń historycznych – który po latach opisywania cudzych tragedii zostaje zmuszony do spojrzenia w najbardziej osobisty mrok. Autor, znany z chłodnej precyzji i reporterskiej dyscypliny, tym razem kieruje wzrok do wewnątrz. Opisuje własną próbę samobójczą nie jako sensacyjne wydarzenie, lecz jako proces rozpadu: powolne wyczerpywanie się języka, sensu, poczucia sprawczości. To książka o tym, jak człowiek „umiera” długo przed faktycznym aktem – psychicznie, emocjonalnie, społecznie. Tytuł nie jest metaforą na wyrost, lecz precyzyjnym zapisem stanu, w którym życie trwa już tylko siłą inercji. Szczególnie poruszający jest kontrast między przeszłym zawodowym doświadczeniem autora a jego bezradnością wobec własnej depresji. Człowiek, który widział wojny, rewolucje i katastrofy, który potrafił nazwać cierpienie innych, okazuje się bezbronny wobec własnego bólu. Książka obnaża mit odporności korespondenta wojennego – pokazuje, że długotrwała ekspozycja na przemoc i ludzką krzywdę nie hartuje, lecz stopniowo drąży psychikę.

Czytając, miałam trochę poczucie deja vu, ponieważ bardzo przypominała mi biografię Zbigniewa Religi i nawet gdybym nie wiedziała, że to książka tych samych autorów, to szybko bym się zorientowała. Jeżeli Wam się podobała, po tę również możecie śmiało sięgnąć. Całość jest napisana bardzo obiektywnie - jest sporo o zaletach, ale również o wadach i błędach profesora, o chwilach lepszych, jak i tych gorszych. Finalna ocena jest jednak pozostawiona czytelnikowi. Z racji zawodu Mariana Zembali dużo jest o medycynie, ale dla osób, które nie są dobrze zorientowane w temacie, nie będzie to przytłaczające, ponieważ jest to raczej dodatek.🩺 Książka skupia się bardziej na ludziach - pacjentach, relacjach profesora z pracownikami czy rodziną. Plusem jest też to, że dobrze oddaje realia pracy lekarza w polskim systemie ochrony zdrowia oraz pokazuje, jak ogromna determinacja, odpowiedzialność i presja towarzyszy medykom.

Paradne jest to, że ludzie oceniający książkę o polskim najgorszym prezydencie wszech czasów, wysyłają autorkę na leczenie. Przecież ona przedstawiła tylko to co jest dostępne i internecie. Nie jest to literatura piękna tylko rozważania specjalisty w swoim fachu o osobie, która sama z siebie robiła pogubionego, bez moralnego kręgosłupa, służalczego sługę prezesa. Jak dla mnie to kot prezesa zaskarbił sobie większy szacunek. Bo kot to kot. Chodzi własnymi drogami, a przypomina sobie o człowieku jak czegoś potrzebuje. Przeczytałam książkę jednym tchem. Nawet w paru miejscach się zaśmiałam. Daję zawyżoną ocenę, bo przypuszczam, że ci co dali 1 nawet nie mieli tej książki w ręce, nie wspomnę o przeczytaniu lub wysłuchaniu. Dałabym 5 ale nie zasłużyła na 1.

Świetna. Nie przypuszczałam, że o zawale i rekonwalescencji można pisać TAK dowcipnie i z takim luzem, choć strach był.... Wydarzenia graniczne mają to do siebie, że zmieniają optykę, przynajmniej na chwilę ;) . Tekst to spisane doświadczenia autora z trudnego czasu i kilka przemyśleń "co by było gdyby", czego nie zdążyłem zrobić, czego powiedzieć...plus trochę matematyki, obliczeń ile lat miał dziad i ojciec, kiedy....i jak to się ma do mnie(znaczy autora, choć...😏) A potem celebrowanie życia, chwil i nadrabianie zaległości w różnych dziedzinach, co ważne a czemu nie warto kompletnie poświęcać czasu, uwagi i uczuć...rozmowy! z najbliższymi. Polecam, nie tylko zawałowcom 😉 i zagrożonym kardiologicznie🙃

Porażająca książka. Niby człowiek wie to wszystko, przynajmniej pobieżnie, żył w tych czasach, ale zebrane razem robi piorunujące wrażenie. Może nie we wszystkim się zgadzam ze Śpiewakiem, ale tutaj wykonał doskonałą robotę. To powinna być lektura obowiązkowa dla każdej osoby w wieku 18 lat zanim otrzyma prawa wyborcze.

Sięgając po tę książkę, nie spodziewałam się, że będę jej słuchać z taką skrupulatnością. Autor poświęcił ogrom czasu, by zebrane materiały i rozmowy uczynić przystępnymi, a jednocześnie odkryć przed nami obszary, które pozostają niewidoczne w dobie powszechnej dystrybucji rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji. Lektura wymaga pełnego skupienia – opisy bywają tak szczegółowe, że łatwo zgubić wątek początkowy, a każdy element przedstawionych historii ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia całości. Szokujące jest to, jak wiele teoretycznych zagrożeń zdążyło się już ziścić. Często słyszymy ostrzeżenia dotyczące publikowania zdjęć w sieci, ale tutaj dostajemy konkretne, drastyczne historie. Autor opisuje losy kobiet, które – w ramach odwetu za odmowę randki – padły ofiarą technologii deepfake. Ich twarze wklejano w filmy pornograficzne, co w krajach globalnego Południa stało się początkiem dramatycznej walki o bezpieczeństwo i godność. W miejscach, gdzie prawa kobiet są ograniczone, skutki takich działań są dewastujące. Drugim, niezwykle istotnym i przemilczanym obszarem, jest proces „uczenia” AI. Okazuje się, że za algorytmami nie stoją wyłącznie inżynierowie z Doliny Krzemowej, ale rzesze słabo opłacanych pracowników z krajów trzecich: - Są oni zatrudniani przez długi łańcuch pośredników, co pozwala gigantom technologicznym zdjąć z siebie odpowiedzialność. - Ich zadaniem jest oznaczanie najbardziej brutalnych, rasistowskich i seksistowskich treści. - Wielogodzinna ekspozycja na takie obrazy skutkuje u nich realnymi symptomami PTSD (zespołu stresu pourazowego). To przerażające, że obok nowoczesnych technologii rozwija się współczesne niewolnictwo, ukryte pod płaszczem cyfrowego postępu. Książka daje szeroką perspektywę i pokazuje oczywiste zjawiska w bardzo nieoczywistym świetle. Jestem ciekawa, czy nagłaśnianie problemów istniejących w „cieniu AI” doprowadzi do ich ograniczenia, czy też postęp technologiczny wygeneruje kolejne, jeszcze trudniejsze do opanowania kryzysy. To lektura niezwykle cenna, otwierająca oczy na zmiany, które już teraz kształtują naszą rzeczywistość.