Zwierzogród

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Vaiana: Skarb oceanu to kolejna w ofercie Egmont Polska komiksowa adaptacja znanej animacji Disneya, przenosząca filmową opowieść na papier. Główna bohaterka, młoda i niepokorna Vaiana, wyrusza w morską wyprawę, by przywrócić serce bogini Te Fiti. Dawno temu skradł je półbóg Maui, co zaburzyło równowagę natury. Ciemność zaczęła pożerać kolejne wyspy, a mieszkańcy Motunui przestali wypływać poza rafę. Choć Vaiana nie zna morza, ocean powierza jej misję naprawienia błędu przeszłości. Towarzyszy jej Maui – zadufany w sobie, ale niepozbawiony uroku. Ich wspólna droga obfituje w przygody, niebezpieczeństwa i przemiany. Komiks opowiada o odwadze, przyjaźni, odpowiedzialności i poszukiwaniu własnej tożsamości. Komiks Vaiana: Skarb oceanu to przede wszystkim skrócona wersja filmu, skierowana do dzieci w wieku 7–12 lat. Dla młodych odbiorców może być świetną formą powrotu do ukochanej historii. Jednak w oderwaniu od animacji nie zawsze działa równie skutecznie. Niektóre kluczowe sceny zostały pominięte lub zredukowane, co może zaburzyć dynamikę opowieści i utrudnić zrozumienie motywacji bohaterów. Zwłaszcza jeśli młody czytelnik nie zna filmowego pierwowzoru. Tekst komiksu napisany jest w sposób prosty i przystępny. Narracja nie wymaga dużego zaangażowania intelektualnego, ale bywa zbyt uproszczona i pozbawiona emocjonalnej głębi. Brakuje tu również warstwy muzycznej, która w filmie pełniła kluczową funkcję. Piosenki, będące integralną częścią animacji, nie zostały odtworzone nawet w formie cytatów. Ich brak znacząco wpływa na odbiór historii – szczególnie, gdy piosenki te na długo zapadają w pamięć dzieci i dorosłych. Najmocniejszą stroną komiksu są ilustracje. Kolorystyka jest żywa, nasycona, oddaje klimat egzotycznych wysp Pacyfiku. Rysunki inspirowane są stylem animacji, co wzbudza sympatię młodszych czytelników. Wersja komiksowa nie korzysta z kadrów filmowych, ale artystyczne opracowanie pozostaje bliskie oryginałowi. Dzięki temu dzieci mogą łatwo rozpoznać ulubione postaci i sceny.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-vaiana-skarb-oceanu/

Moja ulubiona bajka. Zobaczyłam, że jest książka i stwierdziłam, że muszę ją przeczytać. I tak jak z każdą książką przeżyłam tę historię dużo mocniej niż w wersji filmowej. Przyznaję, że tylko w paru miejscach zauważyłam dodatkowe momenty, których nie było w bajce. I nawet mi to nie przeszkadzało. Sądziłam, że będzie więcej zmian jak to zazwyczaj bywa, ale nie było. I super. Gorąco polecam!

Tym razem w centrum wydarzeń znajduje się rybka Dory, która cierpi na brak pamięci krótkotrwałej. Pewnego dnia nasza mała przyjaciółka przypomina sobie, że ma rodziców. Postanawia ich odnaleźć i w tym momencie zaczyna się szalona wyprawa na drugi kraniec oceanu, aż do Kalifornii. Jako, że rybka ma kłopoty z pamięcią, to musi liczyć na pomoc przyjaciół - Marlina i Nemo. Piękne wydanie w twardej oprawie. Ilustracje to kadry z filmu animowanego, są bardzo kolorowe i idealnie komponują się z treścią bajki.

Powiedzonka z „mocą” od dawna weszły do naszego języka. Jak wprowadzić w nie nasze dzieci i zarazić swoją pasją? Można sięgnąć po serial stworzony przez Lego oraz książki, których na rynku wydawniczym jest sporo. My szczególnie upodobałyśmy sobie te z Wydawnictwa Egmont, dlatego co jakiś czas opowiadam Wam o kolejnych. Mamy już na swojej liście „Star Wars. Przebudzenie Mocy. Historia Rey” i „Star Wars. Krótkie opowieści na dobranoc”. Dziś kolejny tom wprowadzający nas w świat galaktycznej wojny z imperium. Możemy dokładniej poznać historię bohaterów „Gwiezdnych wojen”, świecie wykreowanym przez George’a Lucasa i kontynuowanym w różnego rodzaju sequelach, spin-offach, książkach, komiksach, serialach, grach tworząc z serii rozległą franczyzę przyczyniającą się do rozwoju fikcyjnego uniwersum. Jedną z takich odsłon jest „Złota księga bajek. Star Wars. Historie z odległej galaktyki” będąca kompendium wiedzy o wykreowanym przez twórców „Gwiezdnych wojen”. W tej niepozornej lekturze z interesującymi i przyciągającymi wzrok ilustracjami znajdziemy wszystko, co do tej pory ukazało się w ramach serii. Każdy film w tej publikacji ukazany jest w formie przystępnej dla młodych czytelników bajki, w której akcja wydaje się dużo szybsza niż w filmach. Dzięki temu możemy przekazać dzieciom swoją miłość do filmów, wprowadzić w kod powiedzonek oraz poruszyć ważne tematy tyranii. W książce znajdziemy takie historie jak: „Mroczne widmo", „Atak klonów", „Zemsta Sithów", „Nowa nadzieja", „Imperium kontratakuje", „Powrót Jedi", „Przebudzenie mocy", "Ostatni Jedi", „Jestem szturmowcem”, „Jestem Jedi”, „Jestem bohaterem” i „Stwory obcy i bestie”. Wszystko w bardzo przystępnej formie z dużą ilością ilustracji, dzięki czemu po książkę mogą sięgnąć już przedszkolaki uwielbiające słuchać opowieści o galaktycznych przygodach filmowych bohaterów. O ile filmy mogą znudzić młodych widzą to opowieści zawarte w tej książce na pewno nie pozwolą na znużenie. Lektura pozwoli nam dokładnie poznać losy rodu Skywalkerów i poznać powiazania między bohaterami. „Historie z odległej galaktyki” to książka napisana bardzo prostym językiem. Będzie ona doskonałą przygodą wprowadzającą zarówno w świat filmów „Star Wars”, jak i całą literaturą powstałą dookoła nich. Lekturę adresowano dla czytelników w wieku szkolnym, ale myślę, że może po nią sięgnąć każdy, kto jeszcze nie widział „Gwiezdnych Wojen” i chciałby zacząć tę niezwykłą przygodę z jednym z tworów popkultury. Opowieść toczy się wokół podejmowania życiowych wyborów, szukaniem własnego miejsca w świecie, odkrywania swojej drogi, walki dobra ze złem. Szybka akcja i prosty język sprawią, że młody czytelnik nie znudzi się w czasie lektury. Niedługą fabułę wzbogacono zdjęciami z filmu. Kolejne rozdziały to poszczególne obrazy z filmu. Akcja w nich zawiera się na kilku stronach, co ułatwia czytanie młodym czytelnikom. Książkę polecam wszystkim miłośnikom „Gwiezdnych wojen” i tym, którzy chcą taką miłość do filmu rozbudzić w dzieciach.

Jeżeli ktoś lubi Hanię Humorek, to jest to świetna pozycja do tego by dziecko doskonaliło umiejętność czytania, ze względu na wartką akcję, piękne ilustracje i duże litery. Książkę polecam dla młodych czytelników, którzy już co nieco czytają, nie dla całkiem początkujących czytelników. Dla tych ostatnich polecam do wspólnego czytania.

Piękne ilustracje i zgrabna treść. Akuratna dla młodszych przedszkolaków. Dużo zdrobnień. Łatwa w odbiorze. Na końcu każdego rozdziału pytania, które mogą być początkiem rozmowy, albo sprawdzeniem na ile dziecko rozumie treść. Ilustracje bardzo czytelne, akuratne do nauki liczenia ;) Moja córka chętnie po nią sięga. Jednak woli, by opowiadać obrazki niż czytać. To rzadko się zdarza. Nie wiem, na ile jest to komplement dla ilustracji, a na ile przytyk do treści. W każdym razie jedna z nielicznych książeczek dłuższych (z rozdziałami) napisana tak prosto, więc jeśli mamy potrzebującego dużo treści 2-3 latka warto ją mieć w biblioteczce.

Dobrze mieć w rodzinie małe dzieci gdyż bezkarnie mogę czytać taką literaturę :)Książka nam się podobała, chrześniakowi na tyle, że w dniu w którym ją otrzymał czytana była trzy razy (i dalej jest czytana). Dla młodszych dzieci jest to fajna historia gdzie mogą zapoznać się z Małym Księciem. Książeczka ładnie wydana z ilustracjami z filmu.

Każda chyba dziewczyna marzyłaby o posiadaniu tak pięknych i długich włosach jak Roszpunka . Żyło sobie młode małżeństwo, które oczekiwało na narodziny swojego upragnionego maleństwa. Pewnej nocy żona zapragnęła skosztować roszpunki która rosła w ogrodzie złej czarownicy, pragnęła skosztować tych soczystych liści namówiła męża by zakradł się do ogrody i zerwał trochę liści roszpunki, nie chcąc zrobić zonie przykrości zakradł się do ogrodu zerwał liście roszpunki i przyniósł swojej ukochanej . Z liści zrobiła sobie pyszna sałatkę, ale niestety następnej nocy apetyt kobiety domagał się znowu soczystych liści roszpunki. Ukochany po krótkich namowach zakradł się do ogrodu złej czarownicy i na jego nieszczęście czarownica czekała już na niego. Chciała zamienić go w kamień ale biedny człowiek opowiedział jej dlaczego zakradł się do jej ogrodu. Gdy żona powiła śliczna córeczkę czarownica zjawiła się i zabrała dziewczynkę do siebie. Czarownica nazwała dziewczynę roszpunką. Gdy roszpunka skończyła 12 lat czarownica zamknęła ją w wierzy bez schodów i drzwi miała tylko jedno małe okienko , znajdującej się w głębi lasu do której niebyła można się dostać inna ścieżką. Roszpunka wyrosła na najpiękniejsza dziewczynę o bardzo długich złocistych włosach. Gdy czarownica chciała się do niej dostać wołała... Roszpunko, dziewczę moje,Spuśćże włosy swoje! Na słowa czarownicy splatała włosy w warkocze i spuszczała je dwadzieścia łokci w dół przed uprzednim zawiązaniem o ramę okienną. Wspinała się po nich jak po linie. Po paru latach w tymże lesie przejeżdżał młody książę i usłyszał przepiękny śpiew niewiasty, postanowił się skryć w zaroślach by zobaczyć któż tak pięknie śpiewa. To była właśnie Roszpunka która umilała sobie samotność śpiewem. Królewicz chciał się do niej dostać ale nie było żadnych drzwi ani drabiny. Postanowił wracać do domu ale śpiew Roszpunki tak go oczarował ze postanowił codziennie tam przejeżdżać, któregoś dnia zobaczył jak czarownica podeszła do wieży a roszpunka zrzuciła swoje warkocze, gdy czarownica się oddaliła postanowił wypróbować ten sposób jeżeli to było jedno wejście na górę. Więc stanął pod wieżą i zawołał ... Roszpunko, dziewczę urocze , spuśćże włosy swoje. Królewicz wdrapał się na górę, a Roszpunka była tak zaskoczona że nie wiedziała co powiedzieć ale królewicz uspokoił ja ze jej śpi go tak urzekł ze musi wziąć roszpunkę za żonę. Roszpunce byłoby lepiej niż u czarownicy. Roszpunka się zgodziła ale nie wiedziała jak ma się wydostać wiec umówili się na jutro, ale cóż z tego jak roszpunka wygadała się przed czarownicą że był u niej królewicz, przez te słowa czarownica obcięła jej długie warkocze, a biedna dziewczynę zesłała na pustelnie gdzie miała żyć w bólu i trwodze. Gdy się ściemniło czarownica spuściła warkocze by królewicz mógł się dostać na górę, ale jakie było jego zdziwienie gdy zamiast swojej ukochanej jest czarownica, książę wpadł w taka rozpacz że wyskoczył z wieżowy na ciernie które pokaleczyły mu oczy tak ze oślepł, i długo błądził po lesie aż po paru latach przybył do pustelni gdzie mieszkała Roszpunka ze swoimi bliźniętami. Gdy ona poznała swojego ukochanego rzuciła mu się na szyje i zapłakała, że dwie krople przemyły królewiczowi oczy i odzyskał wzrok. Królewicz zabrał swoja ukochaną z bliźniętami do swego zamku. Żyli długo i szczęśliwie, a o złej czarownicy słuch zaginął. POLECAM !!!!

Jest to ciepła, wesoła i tryskająca humorem opowieść o przyjaźni oraz rodzinie, która jest najważniejsza. Uczy również dzieci, że niepełnosprawność ( wieloryb ze słabym wzrokiem, ośmiornica bez jednaj macki) nie wyklucza możliwości samodzielnego funkcjonowania w świecie. Wspomniane stwory morskie świetnie sobie radzą pomimo swoich ograniczeń. Gdzie jest Dory? Kocham ten film, to skrócona wersja przygód sympatycznej rybki. Skrócona, ale nie krótka. Mamy aż 64 strony z szalonymi przygodami sympatycznej rybki.

Hania Humorek należy do naszych ulubionych bohaterów. Spostrzegawcza i inteligentna dziewczynka przeżywa wiele przygód z bratem, Smrodkiem: bywa detektywem, zafascynowana robótkami ręcznymi dziewczynką, miłośniczką pirackich przygód, podróżniczką, odkrywczynią, a nawet lekarzem. Dla tej bohaterki będącej zwykłą dziewczynką nie ma rzeczy nie możliwych, a wszystko dzięki jej sprytowi i logicznemu myśleniu. Do tej pory nasza domowa biblioteka była bogata w przygody Hani dla uczniów szkoły podstawowej. Niedawno pojawił się pierwszy tom dostosowany dla przedszkolaków oraz uczniów nauczania początkowego. Bardzo chętnie sięgnęłyśmy po pierwszy tom o przygodach Julki Wróbel marzącej o śwince na urodziny. Szybka akcja, pozytywni bohaterzy, piękne ilustracje oraz poruszanie tematów bliskich przedszkolakom sprawiło, że córka bardzo chętnie sięga po książkę. Niedawno do naszego domu trafiły kolejne dwa tomy z serii „Hania Humorek i przyjaciele”: „Mania Pisania słynna reporterka” oraz „Rysiek Zyga Zdumiewający Pan Magik”. W obu spotkamy znanych nam przyjaciół: Hanię, jej brata i kolegów oraz koleżanki. „Mania Pisania słynna reporterka” zawiera przygody Mani poszukującej sensacyjnych wydarzeń dla swojej gazety. Dziewczynka, podobnie jak jej mama Emilia Pisania, chce być reporterką. W swoim notesie zapisuje nawet najbardziej błahe wydarzenia. Wśród nich nie zabraknie takich informacji jak to, że pies szczeka, mama Hani wyjmuje listy ze skrzynki i wiele innych, nieistotnych drobiazgów. W czasie poszukiwania tematu na pierwszą stronę swojej gazety spotyka Hanię Humorek, z którą poszerza swoją wiedzę dziennikarską. Dziewczynki prowadząc wykopaliska mające dostarczyć im interesującego tematu przekopują ogródek. Kiedy do swoich znalezisk próbują dopisać niezwykłą historię starożytnej gumy do żucia okazuje się, że należy ona do Smrodka. Zrezygnowana Mania postanawia zmienić miejsce poszukiwań. Pobliskie jeziorko wydaje jej się idealne jako kryjówka potworów. Razem z Hanią dostrzega coś, co nazywa wężem morskim. Mama Mani jest przekonana, że to zwykła gałąź. Spisując przygody, mała reporterka w swoim artykule nie daje odpowiedzi, ale zachęca do poszukiwania niezwykłych stworów. Jest mistrzynią wzbudzania zainteresowania w czytelnikach. Hania Humorek ma nie tylko koleżanki. Wśród jej znajomych nie zabraknie chłopców. „Rysiek Zyga Zdumiewający Pan Magik” to z kolei opowieść o małym mistrzu sztuk magicznych. Rysiek korzysta z iluzji i ćwiczy swoje umiejętności, aby pochwalić się nimi przed znajomymi. Zachęca Hanie do pomocy w opanowaniu sztuczki z kartami. Okazuje się, że to wcale nie jest taka łatwa sztuczka na jaką wygląda z boku. Zrezygnowanemu i zasmuconemu Ryśkowi dziewczynka pokazuje karcianą sztuczkę, która udaje się zawsze. Po wielu wspólnych ćwiczeniach z Hanią chłopiec postanawia dać pokaz magii, ale okazuje się, że przyjaciele mają inne obowiązki i jedynym widzem pozostaje bardzo spostrzegawczy Smrodek, przez co pokaz się nie udaje, ale Zdumiewający Pan Magik się nie poddaje. Po wielu próbach i błędach udaje mu się wymyślić sztuczkę, która zaskakuje nawet Hanię Humorek. Całą serię „Hania Humorek i przyjaciele” polecam wszystkim przedszkolakom oraz uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej. Proste zdania, interesujące przygody, przyciągające wzrok kolorowe ilustracje sprawią, że młodzi czytelnicy chętnie sięgną po przygody Hani. Dla dzieci, które jeszcze nie znają przygód dla starszych czytelników ta seria będzie doskonałym wprowadzeniem.

Książka bardzo mi się podobała. Było w niej wiele przygód, tych radosnych i tych smutnych. Jest to historia o dziewczynce, która miała na imię Kornelia. Miała 7 lat. Pewnego dnia w święta, poznała małego elfa i wtedy zaczęła się ich wielka przygoda. Jak czytałam tę książkę czułam, że zbliżają się święta. Wyobrażałam sobie, że to ja jestem Kornelią i przeżywam to samo co ona. Zachęcam bardzo do przeczytania tej książki.

Czytałam starszej córce. Czytałam młodszej. W końcu Mikołaj przyniósł nam w prezencie - zapewne kiedyś będę czytać wnukom. A czytać będę na pewno, bo to opowiastki niezwykle ciepłe i łagodne, z pięknymi ilustracjami. Ponadczasowe. W tym miejscu chciałabym podziękować Mikołajowi za tak uroczy prezent i prosić o więcej. polecam

Kupiłam synkowi, bardziej ze względu na samą siebie - no co? Nikt nie zabroni dorosłemu nadal być chociaż troszeczkę dzieckiem ;) Ta ksiażka zawiera wszystkie najważniejsze bajki Disneya, jakie obowiązywały w czasach mojego dzieciństwa. Sama kolekcjonowałam pojedyncze egzemplarze i wspominam je bardzo ciepło. Ilustracje są fantastyczne, ale takie same były 15-20 lat temu, więc cieszę się, że nic nie uległo zmianie. Jednak teraz co rzuca mi się w oczy to to, jak bardzo w niektórych z nich fabuła odbiega od pierwotnego wzoru i to mi bardzo przeszkadza (jako dziecko miałam tego świadomość, jednak nieprzeszkadzało mi to wcale) - ale ja to ja. Syn lubi tę książkę i to bardzo - ze względu właśnie na przepiękne obrazki, które zajmują cała stronę. Książka zawiera: -Bambi -Król Lew -Gdzie jest Nemo -Księga dżungli -101 Dalmatyńczyków -Zakochany Kundel -Dumbo Jak dla mnie - jedna z obowiązkowych egzemplarzy w biblioteczce malucha. Szczerze polecam.