Żona potwora

Pełna zwrotów akcji historia, która potrafi zaskoczyć już od pierwszych stron. Autorka bardzo trafnie pokazuje codzienność małżeństwa z wieloletnim stażem, kiedy dzieci są już prawie dorosłe, a życie zaczyna wyglądać trochę inaczej niż kiedyś. Główna bohaterka Alice ma ponad czterdzieści lat i zaczyna zastanawiać się, czy jej małżeństwo nadal jest takie jak dawniej. Do refleksji skłania ją także fakt, że jej mama zmarła dokładnie w wieku, w którym ona jest teraz. To sprawia, że zaczyna inaczej patrzeć na swoje życie, relacje i przyszłość. Pewnego dnia trafia na ogłoszenie o badaniu dotyczącym małżeństw i postanawia wziąć w nim udział. Dostaje ankietę z pytaniami oraz przydzielonego wirtualnego asystenta. Właśnie od tego momentu zaczyna się cała historia pełna humoru, lekkiego stylu i wielu perypetii zwyczajnej, ale bardzo prawdziwej rodziny. To bardzo przyjemna i lekka lektura, którą czyta się szybko i z uśmiechem. Strony znikają jedna po drugiej i nagle okazuje się, że jesteśmy już na końcu historii. Zostaje wtedy chwila refleksji i spojrzenie na własne życie oraz relacje. Spędziłam z tą książką kilka naprawdę miłych wieczorów i świetnie się bawiłam. Serdecznie polecam.

Rodzicielstwo po raz pierwszy napawa większość z nas lękiem spowodowanym tym, czy poradzimy sobie w każdej sytuacji, czy dobrze odczytamy sygnały od naszego dziecka, czy będziemy podejmować dobre decyzje wychowawcze itp. Obok ogromu miłości jest również mnóstwo obaw. Ale to jest kropla w morzu w porównaniu z tym, jakie lęki i trudnosci ma rodzic, który nie widzi. Jak mocno ograniczona jest jego rola w opiece nad niemowlęciem, a najzwyklejsze codzienne czynności urastają do rangi takich nie do pokonania. A mimo to, muszą znaleźć sposoby żeby sobie z nimi poradzić. Te wspomnienia niewidomego taty poruszają, a jednocześnie pokazują, że wszystko jest do zrobienia kiedy się naprawdę tego chce. Wzruszająca, ale pełna siły i nadziei historia. Polecam :-)

Wstrząsająca historia maltretowanej dziewczynki, która wbrew wszelkim przeciwnościom wyzwoliła się z przemocy rodziny i twardo dążyła do osiągnięcia swoich celów. Przebieg procesu, który znajduje się w epilogu, doskonale podsumowuje całość krzywd, których doznała Constance, oraz pokazuje, jak okrutną kobietą była jej matka. Polecam. Książkę czyta się jednym tchem.

Ballada Lili K o porzuconej dziewczynce, brudnej, zaniedbanej, zagłodzonej, której zabrano mamę, o dziewczynce zostawionej w garderobie z zapachem kociego jedzenia utożsamianego ze szczęśliwym dzieciństwem. Ballada Lili K jest również o dziewczynce inteligentnej, wybitnie uzdolnionej, potrafiącej się dostosować do otoczenia, szukającej prawdy, silnej i wytrwałej, ale i przepełnionej lękami. Tylko niektórym pozwoli na zbliżenie i nawiązanie więzi. O dziewczynce, która dostrzega swoją inność. Powieść, której akcja dzieje się w niedalekiej przyszłości, gdzie panuje względny ład i porządek. Bezwzględne posłuszeństwo, zakaz dostępu do książek, ciągły monitoring ma doprowadzić do stworzenia utopijnego państwa. Jednakże, czy zniewolenie społeczeństwa może być jego miarą? W takim czasie Lili przebywa w Centrum, aż do ukończenia pełnoletności. Terapeuci próbują pomóc jej w przystosowaniu się do świata. Lili wie, że musi dopasować się do norm, wyzbyć się dziwnych zachowań i lęków, które według profesora Kauffmanna stanowią o jej wyjątkowości. Dziewczynka ma jeden cel: odnaleźć swoją matkę… Ballada Lili K, choć zaliczana do gatunku kryminału i thrillera, to raczej powieść psychologiczna, czy nawet obyczajowa, z pogranicza fantastyki. Pełna emocji historia o poznawaniu siebie, pokonywaniu własnych lęków, o akceptacji, sile i odwadze w dążeniu do osiągnięcia zamierzonych celów. Czy w kontrolowanym świecie jest szansa na prawdziwe uczucia? Świat podporządkowany władzy wydaje się być złotą klatką…

To coś a'la Nietypowa matka Polka, tyle że odnośnie dzieci. Autorka zebrała do kupy taki jakby zbiór przemyśleń i postanowiła się podzielić ze swoimi czytelniczkami. Bo książka była potem, najpierw prowadziła blog. Nie chce nam przekazać, że jest idealną matką, wręcz przeciwnie, w prosty ale i satyryczny sposób opisuje swoje klęski i porażki. Nie chce też nikogo uświadamiać. Opisuje życie matki od momentu jak dowiedziała się że jest w ciąży, koszmarne jej 9 miesięcy z wszystkimi dolegliwościami z tym związanymi, poród, powrót do domu, a potem życie z dzieckiem, z czasem z trójką dzieci. Poruszała wszystkie problemy z tym związane, od opuchlizn, nadwagi, cellulitu, braku pokarmu, o nadgorliwych członkach rodziny, znajomych, którzy wszystko najlepiej wiedzieli i "doradzali" młodej matce. Fajna życiowa, napisane z mega dystansem do samej siebie książka, a każdy rozdział okraszony wyznaniami jej czytelniczek. Oto kilka z nich: Tamten trzysekundowy orgazm nie był w najmniejszym stopniu wart tego piekła trwającego dziewięć miesięcy " "Jeżeli ciążą zapowiada jaką będę matką, mogę od razu oddać dziecko do adopcji" "Mam rozstępy nawet na waginie" "Ciągle jeszcze zrzucam nadwagę po bliźniakach. Właśnie poszły do gimnazjum" "Nie karmiłam piersią drugiego dziecka, bo nie chciałam żeby pierwsze gapiło mi się na cycki" Polecam!

Sponiewierała mnie emocjonalnie ta książka jak żadna inna wcześniej. Książka opowiada autentyczną wstrząsającą historię Jenny Miscavige,siostrzenicy Davida Miscavige głowy kościoła scjentologicznego. Jenna w wieku siedmiu lat została oddana przez swoich rodziców do szkoły kadetów sekty scjentologicznej,gdzie w całkowitej izolacji od swojej rodziny spędziła 14 lat przeżywając piekło na ziemi. Trudno uwierzyć,że w XXI wieku w cywilizowanym,demokratycznym kraju istnieje oficjalnie i ma się dobrze taka organizacja jak sekta scjentologiczna,która gwałci elementarne prawa człowieka. Przejmujący reportaż który nie czyta się łatwo,ale przeczytać powinien każdy.

Jestem miło zaskoczona lekkością i swobodą tej książki. Autorka pięknie pokazuje tu wszystkie odcienie macierzyństwa, a przy tym włącza wątek romansowy, przez co powieść zyskuje zabawny, lekko sentymentalny ton. Jeśli szukacie poprawiacza humoru, to myślę, że to idealna pozycja! Joy jest świeżo upieczoną mamą i dopiero poznaje blaski i cienie macierzyństwa. Musi poradzić sobie z opieką nad synem, burzą hormonów, trudnymi emocjami, brakiem pomocy ze strony mamy, która planuje czwarty ślub i teściową, która delikatnie mówiąc nie jest zbyt miła i wciąż wspomina zmarłego męża. Do tego jej własny mąż, która po urodzeniu się Zacha zdaje się po prostu uciekać z domu. Co się wydarzy, gdy na horyzoncie pojawi się dawna miłość Joy? Czego można spodziewać się po tej książce? Przede wszystkim ogromnej dawki humoru i podejścia do życia z dystansem. W życiu młodej matki wiele się dzieje, z czego nie jest do końca zadowolona. Z jednej strony burza emocji, opieka nad noworodkiem i przytłaczająca rzeczywistość, z drugiej tęsknota za dawnym życiem i poczucie utraty dawnej siebie. Znajdziemy tu sporo macierzyńskich refleksji, jednak nie jest to tylko pozycja dla mam. To książka o tym czy warto wracać do przeszłości, jak ważna jest przyjaźń i miłość, jak wiele znaczą osoby wokół nas, jak ważna jest rozmowa i bycie uczciwym z innymi, ale przede wszystkim samym sobą, jak łatwo się pogubić i zboczyć z drogi. Jak wiele trzeba stracić by docenić to, co mamy? Czy da się wrócić do przeszłości? O sile przyjaźni, miłości, rodziny i macierzyństwa. Bohaterowie są tu niezwykle wyraźni i z charakterem, język momentami mocny, ale idealnie oddający rzeczywistość i emocje. “Mama w czterech ścianach” to książka z happy endem, przy której nie raz wybuchniemy śmiechem, ale i poczujemy więź z bohaterką.

„Ocaliła mnie łza” to historia, którą napisało samo życie. Angele Lieby zapadła w śpiączkę po tym, jak trafiła do szpitala z silnym bólem głowy. Niby nic, a doprowadziło to do ciężkiej choroby, z której niezwykle trudno powrócić do normalnego życia. To, co autorka nam przedstawia w swojej historii jest straszne i przygnębiające, ale jednocześnie dające nadzieję na powrót do zdrowia. Najgorsze z tego wszystkiego są emocje, które towarzyszą bohaterce książki, toczy ona wewnętrzną walkę ze sobą, choć na zewnątrz niczego nie widać. To powieść bardzo potrzebna w dzisiejszym, bezdusznym świecie. Pokazuje, że osoba, która nie daje oznak życia również może odczuwać emocje: ból, strach, bezsilność, przygnębienie, ale również i radość. Często nie zdajemy sobie sprawy z niektórych rzeczy, dopóki one nas nie dotkną. Dzięki tej historii otworzyły mi się oczy na osoby, które zapadły w śpiączkę. Mimo, że są one bezwładne mogą czuć i być zalewane przez własne myśli. Myślę, że to najgorsza forma bezsilności jaka może dotknąć człowieka: nie móc zareagować na to, co dzieje się dookoła i ma to bezpośrednio z nim związek. Książka nie jest za długa, ale mimo trudnego tematu napisana jest prostym i lekkim językiem, czyta się ją naprawdę bez problemów i szybko. Myślę, że powinien przeczytać ją każdy, a szczególnie osoby związane zawodowo z medycyną. Empatia nie boli. ___ „Marzenia są koniecznym dopełnieniem rzeczywistości. Pomagają nie tylko ją znosić, ale też ulepszać. Bez marzeń nie ma postępu. Marzyć to wyznaczać sobie cele.” [s. 135] „Cierpienie jest doświadczeniem samotnym; nie da się go z nikim dzielić.” [s. 161]

Kompletnie nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się po książce napisanej przez komika. Wiem za to jedno, zupełnie nie spodziewałam się tak ciekawej, dobrze przemyślanej, słodko - gorzkiej historii. W chwilę po zamknięciu książki miałam ochotę przeczytać ją jeszcze raz. Xavier Ireland prowadzi nocną audycję w londyńskiej rozgłośni radiowej. Cierpiący na bezsenność słuchacze chętnie dzielą się z nim swoimi radościami i smutkami. Mężczyzna zawsze ma dla nich dobrą radę lub miłe słowo. Troszczy się również o dość nieporadnego przyjaciela Murray'a, który współtworzy audycję oraz bezskutecznie szuka "tej jedynej". W życiu prywatnym jednak Xavier jest absolutnym przeciwieństwem swego zawodowego wizerunku. Nie ma dziewczyny ani przyjaciół, jego mieszkanie zarasta brudem, a jedyną przyjemnością są kameralne, sobotnie turnieje gry w scrabble, na które chadza od czasu przeprowadzki do Londynu z rodzinnej Australii. Xavier, a właściwie Chris, gdyż tak nazywał się za czasów życia w Melbourne, stara się zapomnieć o przeszłości, lecz czy to mozliwe? Książka Marka Watsona to ciekawie skomponowana historia, w której przeplatają się trzy biegi wydarzeń. Pierwszym z nich jest teraźniejsze życie Xaviera, na które wpływ ma poznana na 3 minutowej randce kobieta. Postać ta jest barwna, ciekawa i bardzo wyrazista. Jej imię w języku polskim kojarzy się niestety niezbyt dobrze i trochę razi w oczy... Drugą ważna sprawą, która ma wpływ na życie naszego bohatera jest wspomniana wcześniej, bolesna przeszłość zostawiona w Australii. Muszę przyznać, że bardzo zaskoczył mnie sposób, w jaki ten temat się rozwijał, stawiałam na zupełnie inną sprawę. Ostanią, lecz nie najmniej ważną kwestią jest to, jak zachowanie Xaviera w pewniej losowej sytuacji wpłynęło znacząco na losy jedenastu osób, które nie były z nim w żaden sposób związane. Niesłychanie ciekawy ciąg przyczynowo- skutkowy, który łącznie z poprzednimi wątkami prowadzi czytelnika do zaskakującego zakończenia. Tym razem nie mogę powiedzieć, że było cukierkowo. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy... A to właśnie lubię! Rozpisałam się, ale musicie przyznać, że dzieje się tam całkiem sporo. Na niespełna trzystu stronach autor mieści niesamowitą kondensację postaci i wydarzeń. A mnogość bohaterów drugoplanowych wcale nie przekłada się na gorszą ich jakość. Choć niektóre z postaci poznajemy jedynie przez krótką chwilę, to zapewniam, że każda jest wiarygodna, oryginalna i po prostu bardzo rzeczywista. Dodajmy do tego ciekawy styl pisania, pełen plastycznych porównań i zwrotów, płynną akcje, bogaty wachlarz zdarzeń, a otrzymamy jedyną w swoim rodzaju historię. "Jedenaście" jest powieścią o tym, że przed własnymi błędami nie można uciec i żyć szczęśliwie. To historia o wybaczaniu sobie, o budowaniu poczucia własnej wartości, a także przede wszystkim o wpływie naszych wyborów na życie wielu, pozornie niezwiązanych ze sobą osób. Serdecznie Wam ją polecam!

Głównymi bohaterkami psychologicznego thrillera „Myszy i koty” autorstwa Gordona Reece’a są Shelley i jej matka. Poznajemy je w momencie skrajnej kruchości – obie są poobijane przez życie, uciekając przed traumami przeszłości. Shelley to nastolatka, która padła ofiarą brutalnego nękania w szkole, natomiast jej matka przechodzi przez bolesny rozwód z mężem, który stosował wobec niej przemoc psychiczną. Aby odnaleźć spokój, przeprowadzają się do odizolowanego domu na wsi, nazywanego przez nich „Miejscem Miodu”. Tam, niczym tytułowe myszy, żyją w cichym, wycofanym świecie, unikając jakiejkolwiek konfrontacji i celebrując swoją łagodność. Ich sytuacja zmienia się drastycznie w noc włamania, kiedy do ich azylu wdziera się brutalna rzeczywistość. To wydarzenie staje się katalizatorem przerażającej przemiany: ofiary, przyciśnięte do muru, odkrywają w sobie mroczną siłę, o którą nigdy by się nie podejrzewały. Reece po mistrzowsku buduje napięcie psychologiczne. Autor z niezwykłą precyzją odmalowuje klaustrofobiczną atmosferę osaczenia i lęku. Czytelnik niemal fizycznie czuje paraliżujący strach bohaterek, a potem ich zimną determinację. Książka stawia fundamentalne, prowokacyjne pytania o granice samoobrony i moralność w sytuacjach ekstremalnych. Styl jest oszczędny, surowy, co doskonale koresponduje z narastającym mrokiem historii. Fascynujące jest obserwowanie, jak Shelley, początkowo bezbronna i wycofana, przejmuje inicjatywę, stając się postacią tyleż silną, co budzącą niepokój. Przyznając ocenę 7/10, należy wskazać na pewną uproszczoną konstrukcję postaci drugoplanowych. Antagoniści są tu przedstawieni niemal karykaturalnie, jako uosobienie czystego zła, co odbiera opowieści odrobinę realizmu. Ponadto zakończenie, choć satysfakcjonujące pod względem emocjonalnym, może wydawać się niektórym czytelnikom zbyt nagłe lub moralnie kontrowersyjne w sposób, który nie zostawia miejsca na głębszą dyskusję. Tempo w środkowej części książki momentami zwalnia, skupiając się na drobiazgowych opisach sprzątania „bałaganu” po incydencie, co dla wielbicieli wartkiej akcji może być nużące. „Myszy i koty” to duszny, prowokujący thriller o tym, że w każdym z nas drzemie drapieżnik, czekający jedynie na odpowiedni bodziec. Gordon Reece stworzył rzetelną, mroczną opowieść o traumie i zemście, która udowadnia, że najniebezpieczniejsze są te osoby, które nie mają już nic do stracenia. To lektura, która zostawia czytelnika z pytaniem: jak daleko ja bym się posunął, by chronić swoje bezpieczeństwo?

Ciężko się czyta coś, czego jesteśmy tak bardzo blisko. Książka dla mnie trudna - emocjonalnie trudna. Książka weszła we mnie aż za bardzo, wciągnęła mnie tak, ze sama zaczęłam się zastanawiać (tak jak w części "dlaczego napisałam Córki mordercy?") "co by było gdyby?" - pochłonęła mnie na tyle, że zaczęłam patrzeć w tył - w przeszłość, jak by wyglądało moje życie teraz. No właśnie, "co by było gdyby?". Czytając, przed oczami miałam moją młodszą siostrę, moją mamę i.. jego. Szaleństwo. Czytając książkę z reguły mamy przed oczami coś co sobie wyobrazimy, fikcyjne postacie - ale nie tutaj. Tutaj miałam na tacy moją rodzinę i tak zwane "demony" przeszłości. Jestem przerażona autentycznością tej książki, ale tylko do czasu.. Zastanawiało mnie kilka wątków, czy jako najstarsza siostra w późniejszych latach postąpiłabym tak samo? Czy trzymałabym wszystko w tajemnicy? Czy nie chciałabym rozmawiać o przeszłości? Czy czułabym niechęć do jedynych ludzi, którzy chcą mi pomóc? Odwróćmy role. Czy jako młodsza siostra, wiezienie ojca zasiedliło by się we mnie tak głęboko, że nie potrafiłabym sobie ułożyć własnego życia? Czy byłabym w pewnym sensie uzależniona od siostry? Czy brnęłabym do powodzenia prawdy? Czy próbowałabym o tym rozmawiać z siostrą? Nie wiem, naprawdę nie wiem. Książka bardzo jest smutna. Smutna opowieść o dwóch dziewczynkach, w wielkim świecie, które mają tylko siebie..

Niesamowity zapis wydarzeń z życia autorki ,Można się czepiać, że język prosty i niektóre przemyślenia bohaterki są pretensjonalne jak z telewizyjnego serialu, ale myślę, że warto poznać tę historię ze względu na jej biograficzny charakter, gdzie w dużej mierze Kaya Mirecka odsłania przed czytelnikiem swoją duszę.Lektura zaintrygowała mnie , aby przeczytać dostępne z nią wywiady i artykuły.Bardzo ciekawa osoba , niesamowite losy warte poznania.

Faktycznie główna bohaterka może nieco irytować. Zgadzam się z tą opinią, niemniej jednak to czyni ją prawdziwą, ludzką. Tematyka jest mi bliska więc zabrałm się z ciekawością do lektury. Zdziwiło mnie, że mimo niedużych gabarytów liczy sobie sporo stron. Mimo to, czyta się szybko i z ciekawością. Mnogość wątków nie przeszkadza, bo autorka świetnie sobie radzi z ich połączeniem. Unika zbędnych opisów przyrody i szczędzi niepotrzebnych wywodów ala Werter ;) Polecam :)

Wstrząsająca opowieść. O Hani, która miała tragiczne i życie na jawie, i życie we śnie. Byłam roztrzęsiona czytając o tym, jak matka alkoholiczka znęcała się nad nią, jak bierny ojciec (sugestia dr psychiatrii o wykorzystywaniu seksualnym, chociaż Hanka się tego wyparła, nie wydaje się wcale taka niedorzeczna) nic z tym nie robi, o niechcianym braciszku, którym musiała się opiekować (chociaż sama była mała) i którego nie udało jej się obronić przed złem świata. Jak życie po kolei odbierało jej wszystkich, których miała. We snach nie było nic lepiej, koszmary z krukiem, próby interpretacji tych snów. Ile razy człowiek może zapomnieć patrząc w słońce?

"Czy małżeńska rutyna z czasem zmienia się w fasadę, za którą piętrzą się kłamstwa?" (str 194) Historia młodej mężatki, nieudolnej gospodyni i pani domu, jej życie pełne niespodzianek i nieoczekiwanych zwrotów, opowiedziana z humorem. Jej codzienne problemy, z którymi nie potrafi sobie poradzić, mimo usilnie podejmowanych prób, kłopoty w które się nieustannie pakuje. Profesjonalistka w pracy, dyletantka w gospodarstwie domowym. Jej małżeństwo, w którym wraz z upływem czasu pojawia się coraz więcej zahamowań i nieporozumień. Przypadkowe spotkanie z nieznajomą zmienia jej nastawienie do życia, postrzeganie go, szczególnie w podupadającej sferze życia małżeńskiego.Rozpoczyna się mozolna praca nad ratowaniem związku.To także historia kobiecych przyjaźni, różnych aspektach bycia żoną, a także lekcja pokory, w której poznając problemy innych ludzi, zapomina się o własnych. Nie ma idealnych małżeństw, każde skrywa jakieś tajemnice, sekrety, a w większości toczy się gra o zachowanie pozorów.

Całkiem interesujący manifest feministyczny. Pomimo tytułu (w mojej opinii niepotrzebnie tak wulgarnego) i okładki (pokazującej kobietę w dość seksistowski sposób), autorka pokazuje w swojej powieści paradoksy kobiecości. Niektóre wynikają z natury, niektóre są mocno osadzone w kulturze, a w zasadzie w kulturach - w tych tradycyjnych i nowoczesnych. Kontrasty kulturowe są równie mocne jak kolorystyka okładki.

Autorka podejmuje temat trudności z poczęciem dziecka i adopcji. Wzruszająca historia, przedstawiająca trudną relację matka-córka. Czytelnik ma okazję poznać historię z perspektywy każdej z nich. "Tyle jeszcze do powiedzenia. Do przypomnienia sobie. Czekaj, ja... Muszę jeszcze pomyśleć o kilku sprawach. Czy wiedzą, że ich kocham? Proszę niech się dowiedzą, że ich kocham."

Nie znałam autora, ale jak się na samym początku natknęłam na mini - wykład medyczny to sobie pomyślałam "Oho, książkę pisze lekarz lub dobrze obeznany". Potem przeczytałam, że autor z tzw. branży jest. I dobrze mu to wyszło. Wybaczam wszelkie płycizny, uproszczenia, bo główny temat nawiązuje do jednego z najbardziej drażliwych wątków, tj. eutanazji. Tym samym książka nie zachęca do analizy literackiej ale do zadania sobie podstawowych pytań egzystencjalnych.

Książka magiczna, nietuzinkowa. Podoba mi się zamysł autora - pokazanie dwóch światów- jednego wg porządku męskiego- smtnego i okrutnego, drugiego wg porządku kobiecego- trochę chaotycznego, czasem smutnego, ale i zabawnego, a przede wszystkim zgodnego z naturą ( i tą ludzką i tą przez duże N) i dającego nadzieję.

Pierwsza strona i od razu z grubej rury: użytkowniczka Pis-anka i te wszystkie "mamusiowie" określenia. Moja pierwsza myśl: nie przeczytam tego, nie ma opcji. Jednakże zachęcona brakiem alternatywnej książki, przebrnęłam przez kilka stron i zaczytałam się na dłużej. Książka do cieniutkich nie należy, jednak czyta się naprawdę szybko, żałowałam że nie było kilku rozdziałów więcej. Jeśli chodzi o rozwój akcji, to trochę smutno mi było, kiedy bohaterkom zaczęło się układać (wiem, to straszne!). Może to dlatego, że przez ten tytuł oczekiwałam więcej cierpienia? Później jednak trzymałam mocno kciuki i z szeroko otwartymi oczami pędziłam przez następne strony. Czy ta książka przyniosłaby pomoc osobom zmagającym się z utratą dziecka? NIE. Uważam również, że nie jest to najlepsza lektura dla bardzo wrażliwych osób, ze względu na realistyczne szczegóły dotyczące dzieci-aniołków. Naprawdę można się zasmucić... Nie jest to książka łatwa, za to jest bardzo mocno porywająca. Nie jest również w całości tragiczna, jednak posiada kilka mocniejszych momentów. Przeczytanie tej powieści zainspirowało mnie do poszukania innych, choć trochę podobnych historii.