Zagadka Królowej Parku

"Tutu. Opowieść o śwince, która marzyła o rajskiej wyspie" to książka dla dzieci autorstwa Barbary Gawryluk, która zabiera czytelników w podróż pełną przygód i wzruszeń. Główna bohaterka, mała świnka Tutu, marzy o odnalezieniu legendarnej Wyspy Świnek, gdzie wszystkie świnki mogą żyć szczęśliwie i bez trosk. Warto zwrócić uwagę na ciekawą fabułę. Książka wciąga czytelników od pierwszej strony. Historia Tutu pełna jest przygód, niebezpieczeństw i wzruszeń, a finał zaskakuje i napawa optymizmem. Istotne jest także wartościowe przesłanie: Książka porusza ważne tematy takie jak przyjaźń, odwaga, dążenie do marzeń i akceptacja siebie. Tutu uczy dzieci, że warto wierzyć w swoje marzenia i nigdy się nie poddawać, nawet gdy napotykają trudności. W książce można znaleźć pewne stereotypy dotyczące wyglądu i charakteru poszczególnych zwierząt. Na przykład papugi są przedstawiane jako gadatliwe i plotkarskie, a hipopotamy jako leniwe i żarłoczne. Brak głębi psychologicznej: Książka skupia się głównie na akcji i przygodach, a mniej na psychologii bohaterów. Brakuje w niej głębszych refleksji nad ich uczuciami i motywacjami. Ogólnie rzecz biorąc, "Tutu. Opowieść o śwince, która marzyła o rajskiej wyspie" to ciekawa i wartościowa książka dla dzieci. Jest to pozycja, która z pewnością spodoba się małym czytelnikom i skłoni ich do refleksji nad ważnymi tematami. Polecam tę książkę wszystkim rodzicom, którzy szukają ciekawej i pouczającej lektury dla swoich dzieci.

Wiedźma na miotle, którą pokochają dzieci... i ich mamy też! Jeśli wydaje Ci się, że czasy czarownic się skończyły - to znaczy, że nie poznałaś jeszcze Babcochy. A powinnaś. Bo to nie byle jaka wiedźma - to Babcia-Czarownica z charakterem, co spada z nieba na miotle prosto do małego miasteczka i robi w nim totalny czarodziejski zamęt (ale taki pozytywny, serio!). Justyna Bednarek - ta od skarpetek, co mają własne życie - tym razem stworzyła opowieść, która jest trochę jak ciepły rosołek z dużą szczyptą magii. Dzieci będą zachwycone (sprawdzone!), a Ty - jeśli czytasz to razem z maluchem - będziesz się uśmiechać pod nosem, bo autorka wrzuciła tu mnóstwo smaczków, które rozbawią też dorosłych. Sama Babcocha? No złoto. Mądra, zabawna, niezależna, lekko zadziorna - taka ciocia od czarów, którą każda wioska chciałaby mieć. Historia jest ciepła, zabawna, a jednocześnie mądra - bez moralizowania, ale z sercem na dłoni. -Idealna na wspólne czytanie przed snem (albo rano, bo dzieci nie znają pojęcia "za wcześnie") -Magiczna, ale bardzo osadzona w codziennym świecie - czyli dokładnie taka, jakiej dziś potrzeba.

Przepiękna historia, która zaczęła się od rozbitego nosa. Są wakacje, ale rodzice Wojtka są zapracowani. Chłopiec dowiaduje się, że nigdzie nie wyjadą i w nerwach rzuca swym przyjacielem - psem Bolusiem. Maskotce pęka guziczkowy nosek. Wojtuś chce ratować przyjaciela i udaje się do pasmanterii. Zwykłe wyjście do sklepu i poznanie trzech starszych pań powoduje, że nudne wakacje nabierają barw. Czy można zaprzyjaźnić się z kimś dużo starszym? I czy można go adoptować? Przekonajcie się sami... Ciepła opowieść o przyjaźni, budowaniu relacji i wsparciu jakie zyskujemy od innych. A przy okazji piękną opowieść na Dzień Babci, w której trzy całkowicie różne starsze damy stają się w jednej chwili babciami małego Wojtka. Książka zawiera ilustracje Macieja Szymanowicza. To czołówka moich ulubionych ilustratorów.

Uwielbiamy historie detektywistycznego dla dzieci. Większość przygód Lassgo i Mai już za nami, czekamy też na kolejną część przygód Detektywów z Tajemniczej 5. Korzystając z poleceń grupy @ksiazki_aktywneczytanie, siegnęłyśmy po pierwszym tom przygód Meli i Ignacego Zofii Staniszewskiej z ilustracjami Artura Nowickiego. I miałyśmy miłą niespodziankę, bo akcja książki rozgrywa się nie gdzie indziej, a w Mosinie, w której okolicy jeszcze niedawno mieszkaliśmy. Przyjemnie było poczytać o znajomych miejscach, np. o ulicy Dworcowej czy o budynku biblioteki 😀 Sama historia ciekawa i wciągająca. Rozgrywa się w bibliotece, skąd ginie ważny dokument. Szuka go nie tylko policja i pracownicy biblioteki, ale przede wszystkim dwójka młodych detektywów, którzy uważnie słuchają (żeby nie napisać: podsłuchują 😉) kojarzą fakty i wyciągają słuszne wnioski. Ignacy i Mela to rodzeństwo- bliźniaki, ale każdy z nich jest inny. Mela raczej przebojowa i energiczna, Ignacy to typ flegmatyka, ale dociekliwego. Są typowym rodzeństwem, więc jest tu i współpraca, i siostrzano-braterskie dogryzanie sobie nawzajem. Ciekawostką jest alternatywne zakończenie, choć Ola chyba nie do końca zrozumiała, o co chodziło. Niezależnie od niego podążała wraz z dwójką bliźniaków za tropami i typowała złodzieja. Na pewno sięgniemy po kolejne tomy przygód tej dwójki.

Kocie historie to serio śmieszna książka - śmiałam się naprawdę co chwilę. Bardzo polubiłam Hermana, Gieńka i Zofię. Chociaż Julka nie jest moją ulubioną postacią, myślę, że wniosła coś nowego do drugiej i trzeciej części. Wszystko jest bardzo zabawnie i pogodnie napisane. Niektóre cytaty pamiętam do dziś!

Jakiś czas temu dzięki uprzejmości Wydawnictwa Debit otrzymałem dla mojego siostrzeńca Calvina komplet bajek z serii o Meli i Ignacym na tropie złodzieja autorstwa Zofii Staniszewskiej. Tutaj bardzo ważną rolę odegrały ilustracje na które jak wiemy dziecko zwraca największą uwagę. W przypadku tej serii za ilustrację odpowiedzialny jest Artur Nowicki. Sam przyznam, że ilustracje podobały mi się bardzo, a dziecko było zadowolone na tyle, że sam młody starał się czasami odwzorować dane dzieło. Jednak nie oszukujmy się, talentu do malowania / rysowania to on na pewno nie ma (w końcu coś co odziedziczył po mnie, ha!). Nie wiem jak to jest w przypadku innych dzieci, ponieważ u mnie w rodzinie jest to pierwsze dziecko, które pozwala sobie czytać, ALE! Mam ogromny problem z doborem bajek dla niego podczas zakupów. Tego nie lubi, to mu się nie podoba, a tego nie będzie czytać = BO NIE! Pomysł na bajkę w której dziecko musi się zastanowić, pomyśleć, a przede wszystkim skupić to strzał w dziesiątkę. Nigdy nie wiemy, czy dziecko rzeczywiście słucha jak czytamy, ale w tym przypadku co chwile słyszałem jego "Dlaczego?" , "Ja wiem kto to zrobił" potwierdza, że skupia się na tym i chce więcej. Jak na bajki w których znajduje się dużo ilustracji jest sporo samego tekstu. Co w moim przypadku jest rzadkością. Zazwyczaj skupia się książka albo na tekście albo na ilustracjach. Tutaj fajnie to jest zbilansowane. Nie jest to bajeczka na 10 minut. Tutaj dziecko jest angażowane w na prawdę poważne śledztwa, a ty rodzicu, opiekunie nastaw się na milion pytań. Takie bajki to idealny pomysł na prezent. Spodobają się nawet tym wybrednym. Jeżeli chodzi o przedział wiekowy to powiedziałbym od 3-4 lat do momentu kiedy dziecko czyta samo. Pamiętajcie, że to jest zagadka, więc sama ciekawość skłania młodego czytelnika do skończenia lektury. ZAGADKA TEATRU Za kilka godzin ma odbyć się przedstawienie w którym główną rolę grać ma harfa. Jednak 4 godziny przed wystąpieniem okazuje się, że harfa zniknęła. Aktorzy potrzebują pomocy w rozwiązaniu tej sprawy. Na pomoc przybywa nasz niesamowity duet! ZAGADKA BIBLIOTEKI Tutaj było wiele śmiechów przez historię, którą wymyślił Calvin, a wszystko za sprawą fabuły tej konkretnej zagadki. Z biblioteki zniknął bardzo ważny dokument. Oczywiście mój Calvin zapytał mnie co bym zrobił gdyby złodzieje ukradli wszystkie moje książki. Niczym on..... zacząłem opowiadać mu miliony możliwości. Tak go to rozbawiło, że następnego dnia opowiedział swojej wychowawczyni w przedszkolu, że wujek Bartek ma kostium Spidermena i nocami wisi nad swoją biblioteczką pilnując książek. Aż musiała mnie o to zapytać :) ZAGADKA KRÓLOWEJ PARKU Leśny Dziad, Królowa Parku i inni. W tym przypadku rozwiązanie było niczym z thrillera, gdzie nie pomyślałbyś, że to właśnie ta osoba. Mój młody czytelnik stwierdził, że "ta co pisała to na pewno miała złe informacje" - sami sobie to możecie zinterpretować. ZAGADKA JASKINI Osobiście moja ulubiona z tej serii bajka, a to za sprawą kła tygrysa szablozębnego. Od razu przypomniało mi się dzieciństwo. Wtedy za sprawą w.w kła było wiele zabaw. Jednak zabijcie mnie, ale nie przypomnę sobie o co z tym chodziło. Mela i Ignacy wyjeżdżają na wycieczkę do Gór Złotych, gdzie czeka na nich kolejna zagadka do rozwiązania. Dowiecie się też czym różni się nocek od nocnika. Ta bajka była naprawdę zabawna, chociaż mojemu małemu, sześcioletniemu testerowi podobała się średnio. (Mały się p;o prostu nie zna! Ha) ZAGADKA DĘBÓW ROGALIŃSKICH W tym przypadku musimy się zastanowić czy można ukraść słynne dęby rogalińskie? Ta zagadka dotyczy pięknego Rogalina, w którym znajdują się niekwestionowane ikony wielkopolskiego krajobrazu, czyli Lech, Czech i Rus. Wiecie o czym mowa? Oczywiście o dębach. Jak sami widzicie na karty takiej bajki zostały przelane ciekawe informacje o naszej pięknej Polsce. Bajki, które uczą, a zarazem gwarantują dziecku ciekawą zabawę i przede wszystkim ciekawą zagadkę do rozwiązania.

Kupiłam w prezencie dla dziecka w rodzinie ale z ciekawości przeczytałam sama. Jako dorosła czytelniczka strasznie się wzruszyłam. Jest to bardzo ciepła i kochana książka, z humorem i pięknymi ilustracjami. Myślę, że wspaniała książka dla dzieci ale dorosły również jak najbardziej jest w stanie się nią zaciekawić

Książka przeczytana wspólnie z dziesięcioletnią córką jako obowiązkowa lektura w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Kazik przemierza Afrykę rowerem (duży plus dla Kazika bo sam jestem zapalonym rowerzystą) i pokazuje nam piękno Afryki, jej dzikie zwierzęta, przyrodę, wszystko to podane w bardzo przystępny sposób dla dzieci. Oczywiście w dzisiejszych czasach z dostępem do telewizji i internetu książka troszeczkę traci na aktualności, ale liczy się coś więcej. Mamy tutaj super przesłanie, nie liczy się pieniądz, wręcz przeciwnie, najważniejsi są ludzie, przyjaźń, wspomnienia i dobra zabawa.

Spodziewałam się po tej książce jakiejś typowej baśni dla dzieci czy bajki na przeczytanie na dobranoc. Więc kiedy zagłębiłam się w historię, z zaskoczenia uniosłam brwi. Książka przedstawia nam od samego początku, z czym będziemy się mierzyć i z jakiego punktu będziemy obserwować. A właściwie — od kogo będziemy tę historię słuchać, ponieważ w tej książce nie jesteśmy obserwatorami wydarzeń, a raczej słuchaczami. Drzewo życzeń opowie nam jak się nim stało, jak mierzy się z pewnymi regułami i pewną dwójką dzieci. Wokół nich będziemy błądzić i im kibicować. A dlaczego mówię my? Ponieważ drzewo nie zwraca się tylko do mnie (np. drogi czytelniku) tylko do wszystkich, którzy go słuchają (“Może zastanawiacie się,...”). Jednak pod koniec to się zmienia i ta zmiana mocno uderza. Mogę też rzec, że sama się wcieliłam w drzewo. Wszystkie niepowodzenia i sukcesy jakie się pojawią u drzewa odebrałam jakby były moje własne. Czas na fabułę. Jest jak kot — raz chodzi tam i z powrotem, i nagle skręca gdzieś indziej, a czasem zatrzymuje się i wyleguje w jednym miejscu. Inaczej, jest ona ciekawie przedstawiona i łapała mnie, nie chcąc mnie puścić. Sama w sobie jest też ważną rzeczą dla człowieka, ponieważ przedstawia różne jego aspekty. Jednak nie będę się zbytnio rozpisywać na ten temat, bo na tyle książki jest napisane: “Zabawna i ciepła historia o inności i tolerancji”. Zdanie jest w stu procentach prawdziwe. Książka ma w sobie też obrazki i zwykle w innych lekturach mi przeszkadzają, jednak w tej nie były problemem. I nie chodzi tylko o ich cudowny wygląd. One faktycznie dodają wyjątkowości historii, a przy ostatnim z nich, brzuch mi się zacisnął i prawie się popłakałam. I nie tylko przez rysunki, ale miałam chwile kiedy i litery dawały mi takie doznania. Relacje między bohaterami wywoływały u mnie uśmiech i niekiedy się z nich śmiałam (w dobrym sensie), ale tu zostawię lukę dla czytelnika jakie one były. Podsumowując. Książka jest dla każdego. Dziecko, nastolatek, dorosły, czy osoba starsza. Każdy z nich coś wyciągnie i (myślę) że nie będzie się nudził. Ja sama zapewne wrócę do niej niejeden raz. Dziękuję autorce za napisanie tak niezwykłej książki.

Przeprowadzka, nowy dom, nowa szkoła, nowi koledzy- jak to ogarnąć mając prawie 11lat i młodszą ciekawską siostrę? Literatura dla dzieci,ale jaka ciekawa. To dopiero cześć pierwsza,ale na pewno sięgnę po następne. Chciałabym,aby syn kiedyś po nią sięgnął 🙂

Ocean to pikuś – czyli pasjonująca opowieść o niezwykle odważnym człowieku… Głównym bohaterem tej opowieści jest Aleksander Doba. Starszy pan, który absolutnie niczego się nie boi i mimo swego podeszłego już wieku postanawia przepłynąć Ocean Spokojny udając się z Afryki ku Ameryce. Pełen optymizmu i dobrego humoru Olek wyrusza kajakiem w podróż swego życia ku nowej przygodzie. I choć ocean zwie się spokojnym to podczas tej wyprawy kilkakrotnie pokazuje swe prawdziwe, nieco mniej spokojne oblicze. Bohater ten zmierzył się z wieloma trudnościami. Bo cóż tu zrobić, gdy wokół tyle wody, ale zupełnie nie nadającej się do picia? A odsalarka zawiodła… Jak załatwić swe intymne potrzeby? W jaki sposób się wykąpać? W jaki sposób poradzić sobie z niechcianymi gośćmi na pokładzie? I jak wyjść cało ze spotkania z nieobliczalnymi piratami albo prawdziwymi potworami z morskich głębin? Temu nieustraszonemu podróżnikowi i niepoprawnemu absolutnie marzycielowi udało się pokonać te wszystkie przeszkody, by osiągnąć upragniony cel. I wyłącznie dzięki swojemu niezłomnemu uporowi w wieku 70 lat dokonał wręcz niemożliwego. Przemierzył cały ocean i to jemu aż trzykrotnie cały świat bił brawo. Podobnie jak autor miałam okazje poznać Olka Dobę osobiście. Rzeczywiście był on radosnym gawędziarzem z niesamowitym temperamentem, o ogromnym harcie ducha, którego trudno będzie zapomnieć. Niesamowity człowiek. Polecam dużym i małym tą interesująca lekturę. Być może dzięki niej uda się i Wam zrealizować jakieś arcy nieprawdopodobne plany. Kto wie? Ja nie mam w sobie aż tyle odwagi, ale pewne „absurdalne” marzenie noszę ciągle w sobie 😉

Tomek jest dzielnym przedszkolakiem który nie raz musi stawiać czoło całemu światu. Najtrudniej jest jednak wyjaśnić wszystko dorosłym, bo oni czego nie rozumieją! Codzienne sprawy opowiedziane z perspektywy dziecka nie raz bawią i cieszą małych czytelników (i tych starszych też!). Wszystko od razu staje się weselsze i nabiera zupełnie innych kolorów! Książka napisana jest w ciekawy sposób. Prosty i zrozumiały język, a przede wszystkim historie które nie raz wydarzyły się naprawdę! Tomek jest przedszkolakiem i to najlepszy czas na czytanie tych opowiadań. A w środku znajdziecie między innymi historię o za małych zimowych butach i najlepsza kryjówkę na gubiące się rękawiczki, opowieść o snach tych ciekawych jakie miewają psy i tych mniej interesujących jak sny taty, oraz skąd bierze się brata i kto będzie najlepszy w noszeniu go zanim podrośnie! Nie raz sama uśmiechałam się czytając o przygodach i pomysłach Tomka! Myślę że to idealna pozycja na poprawę nastroju, na ciężkie chwile, na wywołanie uśmiechu przed snem 😊 Dla tych maluchów które nudzą się w drodze, ale lubią słuchać opowieści mam dobra wiadomość, książkę znajdziecie również w audiobooku 🤓

Kury to zwierzęta niesamowite. I właśnie z uwagi na swoją oryginalność pod każdym względem tak często stają się bohaterkami literackimi. Brygada Brawurowych Kur to nie historia o kurkach z pierwszego lepszego gospodarstwa. To opowieść o bardzo zawadiackich i charyzmatycznych ptakach, które dokładnie opracowały swój plan na życie, ale… Potrzebują do tego ludzkiej pomocy. Po długich obserwacjach upatrzyły sobie pewnego dziesięcioletniego Daniela. Daniel jako jegomość posiadający umiejętność sprawnego pisania otrzymuje od kur ofertę wprost nie do odrzucenia. Jego zadanie ma polegać na bezbłędnym wypisaniu kurom wniosków o wyrobienie dowodów osobistych. Absurdalne prawda? Ale jakże intrygujące… Daniel bez najmniejszej chwili wahania wchodzi we współpracę z wojowniczkami z Brygady. Od tej pory akcja przybiera naprawdę bardzo gwałtowne tempo. Dzieje się tu, oj dzieje… Nie sposób wszystko opisać, ale jest wprost bombowo, niesłychanie zabawnie i całkowicie nieprawdopodobnie… Uczyńcie swój dzień równie niebanalnym jak Daniel z opowieści. Sięgnijcie po Brygadę Brawurowych Kur i to koniecznie… Polecam!!!

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Proszę Państwa, oto Detektyw Pingwin! Zanim wręczę dziecku książkę, zabieram się za jej lekturę. Wolę wiedzieć, co mały szkrab dostanie w prezencie. Pierwszą część cyklu o Detektywie Pingwinie znalazłam jakiś czas temu na lubimyczytac.pl i od razu mnie zainteresowała. Historia wydaje się dosyć niepozorna. Pan Pingwin, wraz ze swoim przyjacielem – pająkiem Colinem, otwierają biuro detektywistyczne. Nasz bohater, jako Profesjonalny Poszukiwacz Przygód czeka na pierwsze zlecenie. W pewnym momencie dostaje telefon od właścicielki Muzeum Obiektów Exstraordynaryjnych . Kobieta prosi go o pomoc w odnalezieniu zaginionego skarbu. Pan Pingwin i Colin od razu zabierają się do pracy. „I co się stanie, gdy Przygoda okaże się NIEBEZPIECZNA?” No właśnie, bałam się bardzo. Tylko nie tego, że przygoda będzie niebezpieczna, ale że się zawiodę. Podejrzewałam, iż zagrożenie będzie na infantylnym poziomie, jak to w książkach dla dzieci. Jedno małe „BU” i nic poza tym. Jakże się myliłam! Było zagrożenie, była intryga i zwroty akcji. Historia wciąga od pierwszej strony i nawet dorosły nie może się oderwać. Sama książka wydana w bardzo ładny sposób. Znajdują się w niej ciekawe i przyjemne dla oka ilustracje, a kolorystyka ograniczona jest do czerni, bieli i odcieni koloru pomarańczowego. Z wielką chęcią sięgnę po kolejną część Przygód Detektywa Pingwina.

Lato zbliża się ku końcowi, a życie w Lesie Kabackim płynie w swoim spokojnym rytmie. Wszystko zmienia się gdy pewnego dnia w lesie pojawia się nieznajoma istota. A wszystko zaczyna się od kichnięcia... Dzik Dzikus, któremu wydawało się, że otaczają go lojalni przyjaciele, z dnia na dzień staje się ofiarą krzywdzących pomówień i postanawia opuścić las. Zając Uchowski nie wierzy w to, co się dzieje - nagle w ciągu zaledwie kilku dni wszystkie zwierzęta są ze sobą skłócone. Locha Leokadia nie widzi innego rozwiązania i udaje się po poradę do tajemniczego guźca Gusa. Wszystko z ukrycia obserwuje para lisów - Ludwik i Ludmiła, a z góry całej sytuacji przygląda się kruk Koraks. Najwyższa pora na przeprowadzenie "narady wojennej". Kim jest tajemnicza postać mącąca spokój i niszcząca relacje wśród zwierząt? Jak mieszkańcy Lasu Kabackiego poradzą sobie ze złośliwym nieproszonym gościem? Czy przyjaźń Uchowskiego i Dzikusa przetrwa tę natrudniejszą próbę? Przepięknie zilustrowana książka opowiadająca o tym jak dużą krzywdę może uczynić plotka, która z każdą chwilą rozrasta się i sieje coraz więcej zamętu.

Urocza książka, idealna na wolny wieczór, który chcemy spędzić w miłym towarzystwie przy rozpalonym kominku. Rozczuliła mnie historia Ambarasa oraz jego przyjaciół, których zdobywa dzięki swoim analitycznym zdolnościom dedukcji oraz brakiem najważniejszego zmysłu dla Wilka: węchu. Brakowało mi nieco rozwinięcia relacji wilk-człowiek, która została niedoprowadzona do końca… Z książki płynie przesłanie, że swoje największe słabości nie zawsze okazują się tak ogromne, jak nam się wydaje oraz że porównywanie do innych nie jest zawsze właściwe.

To nie jest książka idealna, ale jedyna jaką znam dla dzieci o niewidomym dziecku. Dziecku, które jest szczęśliwe, ma wspierającą rodzinę* i bardzo niewielu rzeczy się boi. Dialogi są trochę nierzeczywiste, za to często zabawne. Czas poza czasem, bo niby relacje międzyludzkie jak w latach sześćdziesiątych, ale technologia nam współczesna. Ilustracje Joanny Rusinek cudownie lekkie i żartobliwe. Ciekawi mnie tylko, jak odebrałyby tę opowieść niewidome dzieci, a jak ich rodzice, widzący lub nie. Mój Drugorodny bawił się świetnie. *Oprócz cioci Helenki, która wspiera jak taran, jeńców nie uznając

Świetnie się bawiłam przy tej książce. Do domu Petera wprowadza się dziadek Jack. Niestety dziadek dostaje jego pokój, a Peter musi się przenieść na poddasze. Wnuczek wypowiada wojnę dziadkowi i odtąd robią sobie psikusy, a ich więź się zacieśnia Książka została zekranizowana w 2021 roku, a główną rolę gra Robert De Niro.

Tak się złożyło że zbiór ten kończyłam czytać w maju ale i tak było mi dane odczuć niezwykły świąteczny klimat jaki wynika z kart tej książki. Książka jest wspaniale wydana - pełen zachwyt dla wydawnictwa Nasza Księgarnia. Twarda oprawa, śliczne ilustracje, duża czcionka. Jak to przy zbiorze opowiadań bywa jedne przypadają do gustu mniej drugie bardziej ale wszystkie mają magię, urok i to świąteczne ciepełko pokrzepiające serce. Jest to pozycja z gatunku takich którą warto kupić w prezencie mikołajowo - gwiazdkowym gdyż już samo wydawnictwo jest znakomitą rekomendacją