Zabójca zombi

Kolejna przygoda mojego ostatnio ulubionego duetu - tym razem Albion, słynący z "wyspiarskiej" pogody. Przygoda świetna, wątek również, wprowadzenie Teclisa dało również ciekawe urozmaicenie, zwłaszcza, że postać była mi znana już wcześniej. Dopięcie niedokończonych w mniemaniu Gotreka spraw również znalazło tutaj swój finał w iście "Zabójczym" stylu. Zdecydowanie polecam

Językowo jest mizernie, jak w każdej książce tego Wydawnictwa, którą czytałam. (Tym razem zirytował mnie sączek; sączek wtyka się do sączącej rany, natomiast słowo, które było tu potrzebne, to SACZEK, czyli element męskiej garderoby. To tylko jedno z licznych potknięć, bardziej drażniące niż inne, częściej bowiem jest powtarzane). Fabularnie poziom mamy nadal ten sam: schematyczne przygody, powtarzalne rozterki bohaterów i finał niezmiennie ociekający wiadrami juchy. Każdy kolejny przeciwnik zaś musi być bardziej przerażający od poprzedniego. Ot, jeszcze jedna niebezpieczna przygoda w ponurym świecie niebezpiecznych przygód. Historie mogą bawić, choć niekiedy trochę nużą. Fani uniwersum zapewne je docenią, ci, u których nostalgia nie wpływa na osąd, mogą okazać się bardziej krytyczni. Ja, nie bez odrobiny nostalgii i z czystej sympatii do wampirów, daję oczko wyżej (: Lektor znakomity jak zawsze.

Bardzo przyjemna książka dla fanów Warhammera i chyba głównie dla nich. Bowiem historia skupia się wokół przyszłego Boga Imperium - Sigmara i wydaje mi się, że dla osób spoza tego uniwersum nie będzie do końca zrozumiała i tak atrakcyjna. Dla mnie jako wielkiego fana WH i WH40k pozycja niezwykle miodna. Warto dodać, że mamy tutaj wielkie sceny batalistyczne ale także bohaterskie przygody naszego bohatera. Jak jesteś fanem "młotka" pozycja obowiązkowa.

Not great, not terrible. Chyba najsłabszy na razie Gotrek Nathana Longa, fabuła jakoś tak dziwnie meandruje i pojawiają się w niej elementy które nie wiem po co właściwie tam są. No i jeszcze cliffhanger na końcu, to mnie niemile zaskoczyło. Tym niemniej, jakaś porcja solidności tu się znajduje.

Lubię tego autora i jest to jakaś gwarancja jakości w świecie wh czy WH40K. Natomiast sam temat książki dla mnie malo interesujący. Pierwsza ćwiartka dłuży się i ciągnie zamiast wciągać. Potem jest już lepiej i historia wciąga. Mnie osobiście bardziej interesowała story o wojownikach chaosu niż kislewitach, ale ta także na końcu pokazała, że jest ciekawa.

Powrót do miasta, więc wiadomo- będzie złoto. W sumie w tym tomie jest wszystko to, co najbardziej sobie cenię w historii Gotreka i Feliksa. Chyba drugi mój ulubiony tom z dotychczas przeczytanych powieści o krasnoludku i ludziku. EDIT: Przeczytałem poniższe recenzje i się osmarkałem ze śmiechu. Jak można zarzucać książkom ze świata młotka brak logiki? To tak jak zarzucać waszym matkom to, że się źle prowadzą.

Kiedy lata temu czytałem tę książkę wydawała mi się dużo gorsza od "Czarnoksiężnika Drachenfelsa". Teraz również podtrzymuję tę opinię. Opowiadania, których wspólnym motywem są różne oblicza Chaosu, jego sług i stworów niestety nie są zbyt ciekawe, zaskakujące ani dobrze napisane. Do przeczytania tylko z nostalgii

Gregor stał się radykałem i przyjdzie mu zapłacić surową cenę za swe czyny z dwóch poprzednich książek. Jest to w mojej opinii najlepsza powieść z trylogii Eisenhorna. Autor miał pomysł, wprowadził ciekawe postacie oraz w końcu dał im trochę emocji, oraz głębi. Widać dużą ilość zapożyczeń z naszego świata, jeśli chodzi o kulturę lub znane miejsca oraz fascynację autora Lovecraftem i samym Cthulhu. Czasami człowiek czuł się, jakby teksty były skopiowane z opisów cyklopowego miasta R’lyeh. Nadal jest to średniak, choć o zaskakująco wysokim poziomie. Problemem, może być stare lore, które dość mocno się różni względem nowego (kwestia bogów chaosu, rozumienia technologii i polityki imperialnej). W książce nie ma żadnych większych błędów technicznych i dobrze kończy ona przygody inkwizytora.

To ja może kilka słów... takich luźnych... (kilka dni temu napisałem na jednym forum). Zatem - od mniej-więcej roku interesuję się Uniwersum Warhammera Fantasy. Jest to poniekąd spowodowane wydaniem przez pewien Ruski Team moda pod Medievala II:TW, który zwą Call of Warhammer. Wiedząc, że im bardziej, dokładniej pozna się świat przedstawiony w danej produkcji tym większą frajdę będę miał z gry zacząłem szperać... internet, internet, internet... Army Booki po polsku i nie... jednak było to za mało, dalej czułem nieznośny głód. Po wydaniu moda w grudniu i spędzeniu nad nim ok. 100-120h jeszcze bardziej straciłem nad sobą kontrolę, sięgnąłem w miejsce z dawien dawna zapomniane, którego słońce nie widziało od wieków (znaczy do wnętrza portfela). Musiałem... musiałem szukać jakiegoś opowiadania, czegoś na te długie zimowe wieczory. No i jeszcze pozostaje kwestia matur (Świat Warhammera trafił do mojej prezentacji ustnej z polskiego pt. "Motyw Średniowiecza w literaturze późniejszej (fantasy itd)"). Dodam od siebie, że niesprawiedliwe niektórzy z czytelników osądzają takie serie ( "robione tylko i wyłącznie pod RPG lub Bitewnik, taki kiepski dodatek, który kupią tylko i wyłącznie frajerzy lub fanatycy"). Bardzo krzywdzą pisarzy takich opowiadań i sami często nie wiedzą co tracą (bo w większości przypadków najpewniej nawet się z treścią danego tomiszcza nie zapoznają, z góry skazując ją na zapomnienie i kosz). Co więcej szkodzą też innym: obrażając całą serię zniechęcają, zrażają do niej potencjalnych czytelników, pozbawiają ich szansy zapoznania się ze wspaniałym światem Warhammera. Nieładnie. Mam już z 10 różnych pozycji... najsłabszą jest "Zabójca Wampirów", ale o tym kiedy indziej. Przejdźmy zatem do sedna sprawy - będzie krótko, lecz rzeczowo. Akcja Ambasadora odbywa się w przez większość czasu w mieście Kislev, stolicy państwa o takiej samej nazwie. Rok 2521. Rok Którego Nikt Nie Zapomni. Rok zbrojnej wycieczki Barbarzyńskich wyznawców Chaosu do Imperium Sigmara, zwanej też "Burzą Chaosu". Mord, pożoga, krwawe ofiary z ludzi, zwały trupów, krew płynąca wartką rzeką za armiami Chaosu. Stada demonów, piekło na ziemi, głód. Na wschodniej granicy Imperium pojawiają się orkowie, wielkie zielone WAAAAAAAAAGH (po naszemu "łomot"). Nie jest dobrze... a tu jeszcze w Sylvanii wampiry podnoszą swój obmierzły łeb i kohorty żywych trupów. Apokalipsa. W tych jakże ciekawych i wesołych (dla barbarzyńców) czasach na placówkę dyplomatyczną w Kislevie trafia tytułowy Ambasador - Kaspar von Velten, stary generał-weteran. Poniższe informacje można nazwać spojlerem. Czytasz na własne ryzyko: Na "dzień dobry" wita go obraz nędzy i rozpaczy - zrujnowanej Imperialnej Ambasady. Syf, kiła i mogiła. Gwardzistom urosły brzusie, zmalały mięśnie, a ostatni ambasador-niedojda drży w strachu przed bossem lokalnej mafii (któremu "ofiarował" wiele, wiele mebli, dywanów z wyposażenia ambasady). A żeby Kaspar nie poczuł się nagle zbyt komfortowo: Ludność Kisleva i sama Caryca nie darzą Imperium zbytnią miłością, zapasy z Cesarskich magazynów w dziwny sposób znikają. Resztki Imperialnej armii, które jakimś cudem ocalały spod masakry pod Zedewką siedzą pod murami miasta bez strawy, uzbrojenia i innego wyposażenia (a idzie sroga zima). Po stolicy na domiar złego biega pewien specyficzny smakosz o wyrafinowanym poczuciu smaku. Kislevianie niestety nie mogą tego osobnika zrozumieć... w sumie czy można wymagać od nich czegoś takiego jak "zrozumienie", gdy jest się przysmakiem dla osławionego "rzeźnika"? "Piąta kolumna" w postaci wyznawców Chaosu też nie śpi... Na szczęście von Velden zawsze może liczyć na swojego przyjaciela Pawła (cały czas na bani) i mały oddział Rycerzy Pantery. Koniec Spojlera. Opisy są perfekt, cały czas coś się dzieje, możemy spojrzeć na świat oczami seryjnego, psychicznego mordercy, jak też zapoznać się z codzienną "szarą rzeczywistością" życia codziennego ambasadora. Masa Intryg, trochę walki (lecz nie za dużo, w porównaniu do większości innych opowiadań z serii warhammer jest pod tym względem bardzo spokojnie. Za to opis każdego takiego starcia, cięć, pchnięć, uników, stoi na wysokim jak dla mnie poziomie). Zakończenie (a raczej coś jak zarys zakończenia, jeszcze nie całe... zakończenie, które wytwarza w naszym umyśle więcej pytań niż zostawia odpowiedzi) poznajemy już na samym początku. Co jakiś czas pojawia się jakaś myśl nad którą można chwilę podumać. Jest fajnie, bohaterzy zostali tak wykreowani, że można poczuć do nich sympatię. Człowiek może ich znienawidzić, a nawet zrobi się mu ich żal. Postacie są żywe, to nie tylko "imię, nazwisko i miejsce, w które dostał". To ludzie z krwi i kości, nie stado herosów i heroin. Mają swe zalety i wady. Swe życie. Niektórzy zarzucają tej książce błędy w tłumaczeniu (Np. Czekista). Jednak w żadnym wypadku nie wpłynęły one na moją osobę, nie zdegustowały mnie... w porównaniu do do innej sprawy. Ambasador okazuje się tylko pierwszym tomem wspaniałej historii. Nie było by to niczym złym, gdyby nie pewien szkopuł - książkę wydano w naszym kraju w 2007 roku, a drugiego tomu jakoś ni widu, ni słychu w ofercie firmy CC. Lektura więc pozostawia pewien niedosyt... Lecz jeżeli masz te 27 złotych i ujrzysz ją w ofercie danej księgarni to kupuj śmiało. Nie zmarnujesz ni czasu ni pieniędzy

To drugi cykl zawierający jedynie sześć opowiadań ze świata gry Warhammer Fantasy Roleplay, który przeniesie nas w świat dark fantasy, uniwersum pełnego magii, przygód, zła i lęku. Opowiadania nie są równe, ale dwa z nich zasługują na szczególną pochwałę. Niestety tak jak już wcześniej pisałem, bez poznania świata ciężko się wczuć, opowiadania mogą wydawać się za szybkie i chaotyczne. Dodam w Tym miejscu że świat Warhammer jest o wiele ciekawszy, barwniejszy, a zarazem mroczniejszy z lekką nutą żartu w porównaniu do świata Tolkiena, którego fenomenu nie jestem wstanie zrozumieć. Godne polecenia, a dla fanów Warhammer`a jak i mistrzów gry pozycja obowiązkowa:) W skrócie: + wartka akcja + opowiadania dobrym pomysły do sesji RPG - TYLKO dla fanów Warhammer`a Pozdrawia NowiNcjusz

Pierwszy zbiór ośmiu opowiadań do gry fabularnej Warhammer Fantasy Roleplay – w uniwersum strachu, ciemnej magii, niebezpiecznych przygód. Na wstępie muszę wyjaśnić, że bez poznania świata Warhammer`a nie da się tego z przyjemnością czytać. Oczywiście świat ten uważam o wiele bogatszy od Tolkienowskiego, bardziej logiczny, większy i co najważniejsze mroczniejszy, a zarazem zabawny. Ciężko To wszystko wytłumaczyć w paru zdaniach, a tym bardziej ciężej wytłumaczyć ile tu jest smaczków. Nie zapomnę, to moje pierwsze spotkanie z Gotrekiem i Felixem - tu własnie możemy poznać PRAWDZIWEGO Krasnoluda - Zabójce Trolli. W tym jednym opowiadaniu zajdziemy więcej krasnoluda, aniżeli w całej Trylogii Tolkiena, wiec już sami musicie zrozumieć jak barwne są tu postacie. Opowiadania nie są równe, są proste i pełne akcji:) Serdecznie polecam Tym, którzy rozpoczynają przygodę z Warhammer`em RPG, bo znającym ten przepiękny, a zarazem ponury świat, nie muszę już polecać książki:) W skrócie: + wartka akcja od pierwszych stron + różnorodne i ciekawe opowiadania/pomysły do sesji RPG - TYLKO dla znających już świat Warhammer`a Pozdrawia NowiNcjusz

Detlef Sierck genialny aktor oraz reżyser tworzy sztukę o złym czarnoksiężniku Drachenfelsie. Niesamowicie spodobał mi się pomysł przygody w świecie warhammera przedstawionej w aktach jako sztukę teatralną. Gdzie odkrywamy na nowo historię pokonania wielkiego zła przez Ostwalda oraz jego towarzyszy ( w tym słynną Genevieve). Ciekawie się też czyta o tym jak uniwersum bitewnego młotka było widziane w późnych latach 80, widać ogrom zmian, jakie zaszły przez te czterdzieści lat. Przyjemne są też małe oczka puszczane przez autora do fanów wielu dzieł popkultury. Na małe minusy można wpisać lekko chaotyczny koniec książki oraz fakt tego, że jest za krótka o kilkadziesiąt stron. Jedna z lepszych klasycznych pozycji ze stajni Black Libary.

Starannie wykonany podręcznik do systemu RPG osadzone w pięknym, mrocznym i rozbudowanym świecie. Opisy realiów czyta się ciekawie, ilustracje wspaniale oddają klimat Warhammera. Oczywiście, mechaniki rozgrywki mogą być nużące dla przeciętnego czytelnika, ale nie zapominajmy - ta książka to podręcznik do gry, a nie powieść fantastyczna!

Niosący Słowo planują zaatakować macierzystą planetę Ultramarines - Macragge. Tworzą potężny statek, który ma zniszczyć kluczowy świat w Segmentum Ultima. Przeciwko nim występuje kilku Astartes z Ultramarines, Kosmicznych Wilków, Pożeraczy Światów i jeden z Tysiąca Synów. 🔹Piwo, magia, duma, honor, agresja i wybuchy. Tak w skrócie można opisać ten tom. I mi się to bardzo podobało. Z początku może bywało niemrawo, ale każda kolejna strona to już ciągły rozwój wydarzeń - choć na mniejszą skalę niż poprzednie tomy. Mimo iż Herezja już trwa, to wciąż jest to nowość dla Legionów wiernych Imperatorowi. 🔹Autor sprawnie ukazał dylematy, które targają lojalistami. Po raz pierwszy w życiu muszą zmierzyć się z własnymi braćmi, którzy jeszcze chwilę wcześniej dumnie wypełniali plan Imperatora. Gdyby tego było mało, brat z Tysiąca Synów jest również źródłem konfliktu z powodu swojej magii. Wszystkie te rzeczy, niemal do samego końca, pozwalają skupić się na bardziej osobistych przeżyciach bohaterów, które doprowadzają do kilku ciekawych zwrotów akcji. 🔹Pomimo faktu, że głównymi Legionami w tej książce są Niosący Słowo i Ultramarines, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że dla mnie numerem jeden w tej historii jest Skraal z Pożeraczy Światów. Chłop wytłukł tylu zdrajców, że można by go nazwać jednoosobową armią. I nie dał się skusić, by przejść na stronę Chaosu. Porządny Astartes do samego końca. ig: multiverse_hunter

Herezji część trzecia. I zaczynam mieć problem, ponieważ pierwsza była super, druga była świetna, aż tu nagle zaliczamy spadek formy (acz może to kwestia innego autora). Uno - bohaterowie schodzą na dalszy plan a na czoło wysuwa się herezja i wyczekiwana wojna między prymarchami. I tutaj pojawiają się schody, ponieważ nagle rozwój bohaterów pada na twarz (a w zasadzie go nie ma), motywacja znika i rzeczy dzieją się po prostu „bo tak”. Logika gdzieś uleciała, autor za to przechodzi sam siebie w opisach wojny które są świetne. Problem tylko w tym, że dość bezemocjonalne. Książka ma momenty, wątek istot z Osnowy nadal cudownie horrorowy i dostarcza, trochę śmierdzi za to nagła magiczna przemiana Horusa z wzorca cnót wszelakich w szalonego mordercę socjopatę. Czyta się to nadal świetnie jednak nie wiem czy byłbym w stanie przeczytać całą seria, zwłaszcza że na ile rozumiem poszczególne partie książek mają tendencję to dziania się w tym samym czasie.

Cenię sobie szczególnie te antologie opowiadań, które uzupełniają moją wiedzą na temat uniwersum, o którym traktują. Gdy spojrzałem na listę autorów tworzących Erę Mroku wiedziałem, że będzie dobrze. Graham McNeill, James Swallow, Nick Kyme, John French, Chris Wraight, Gav Thorpe, Dan Abnett, Rob Sanders, Aaron Dembski-Bowden. Dziewięciu autorów i tyle samo świetnych opowiadań. Era Mroku, pod redakcją Christiana Dunn, jest antologią, która zwyczajnie musi pojawić się w Twoim księgozbiorze. Poszczególne opowiadania przedstawiają wydarzenia, które możesz znać z innych książek z uniwersum Warhammer 40 000. Co jednak ważne, autorzy postarali się o wplecenie swoich historii w tak umiejętny sposób, aby stanowiły uzupełnienie tego, co już wiesz o zupełnie nowe fakty. Tym sposobem możesz podziwiać Ultramarines w boju, ale także zrozumieć, jak przemyślane były plany Horusa Luperkala, który wysłał swoich agentów nawet na najmniejsze planety, aby zasiać wśród ich mieszkańców ziarna herezji. Powrócisz też na zrujnowane wojną Prospero oraz poznasz historię Aksymanda, zwanego Małym Horusem. Każde z opowiadań to zupełnie inna historia, ale tworzą one ciekawe połączenie. Szczególnie dobre, w mojej opinii, są opowiadania „Ostatni Upamiętniacz” oraz „Bestialska Broń”, napisane przez, odpowiednio, Johna Frencha oraz Aarona Dembskiego-Bowdena. Pierwsze jest wzruszającą historią Solomona Vossa, wsławionego upamiętniacza, który ostatecznie podzielił tragiczny los skazanych na zagładę przez Horusa ludzi. Drugie opowiadanie przedstawia spotkanie dwóch Prymarchów – Liona El’Jonsona z Konradem Curze – na planecie Tsagualsa. Starcie tytanów i ich najlepszych wojowników, jak na Dambskiego-Bowdena przystało, było epickie. Era Mroku dostarcza niezapomnianych emocji. Znajdziesz tu krwawe batalie, lojalność, zdradę, intrygę. Jest tu więc wszystko to, za co można kochać Warhammer 40 000. Odpowiedzialny za tłumaczenie Krzysztof Kowalczyk stanął na wysokości zadania, zachowując niezwykły klimat Herezji Horusa. Co równie ważne – korekta również poradziła sobie bardzo dobrze, wyłapując niemalże wszystkie błędy. Antologia Era Mroku, dzięki niezwykle mocnemu składowi autorskiemu, wypada wyjątkowo dobrze w porównaniu z pełnowymiarowymi publikacjami. Jeśli jesteś fanem Warhammer 40 000, nie możesz obok niej przejść obojętnie! źródło: https://ustatkowanygracz.pl/recenzja-ksiazki-era-mroku/

Trylogia przygód walecznego, a przede wszystkim tajemniczego Konrada, to dla mnie już klasyka Dark Fantasy. Dwa pierwsze tomy, co bardzo miło wspominam, zabrały mnie w ponury i pełen niebezpieczeństw świat Warhammera, na bardzo długie godziny. Trzeci z kolei zabrał mnie niestety do nikąd. Trochę się zawiodłem zakończeniem, które wygląda jakby autor nie do końca wiedział jak to właściwie wszystko poprowadzić ku końcowi. Nie oceniam. Być może goniły pana Davida bezlitosne wydawnicze terminy, a może po prostu zabrakło mu pomysłów. Mimo to polecam jako dobrą książkę na wakacje, czyta się szybko i dobrze. Myślę, że każdy miłośnik mrocznego świata Warhammera, odnajdzie się pośród stron trylogii Konrad, niczym mroczny wojownik na polu bitwy, wzywając imiona szalonych bogów Chaosu! Polecam choćby dla dwóch pierwszych tomów (oraz 3/4 tomu trzeciego :)) ), żeby posmakować fenomenalnej przygody w świecie Dark Fantasy.

Bardzo przyjemna lektura, trochę nie pasująca do World of Warcraft, ponieważ większość akcji dzieje się na sali sądowej, na której sądzony jest Garosh Hellscream - zbrodniarz wojenny, zło wcielone. Na sali obecnie są wszyscy najważniejsi bohaterowie Przymierza, jak i Hordy oraz Pandareni, gdyż wszystko odbywa się w Pandarii. Poznajemy wszystkie przeszłe wydarzenia za które sądzony jest Garosh za pomocą retrospekcji, pojawia się też kilka ciekawych zwrotów akcji, knucia oraz kombinowania. Całość czyta się bardzo dobrze i całkiem szybko. Solidne 7/10.

Jeśli ktoś lubi uniwersum "Diablo" i grał w gry, to chętnie polecę tą pozycję. Aczkolwiek w jakikolwiek sposób nie jest zaznajomiony ze światem Sanktuarium może być "niedoinformowany" ze względu na parę czynników np. Co to jest Kult Trójcy; gracze pewnie odgadną odrazu :). Książka nie jest ciężka, opis walk mógłby być bardziej obszerny. Bohaterowie są prości, system magii tak samo-prościutto. Można stwierdzić, że pierwsza część jest prologiem co ma się wydarzyć w późniejszych tomach, dosyć wolna (akcja przyspiesza nieco w drugim a w trzecim to aż nawet za szybko :P). Jeśli ktoś (tylko dla fabuły) grał w "Diablo 4" będzie mógł zakosztować smaczków, albowiem jest to nawiązanie do tego tytuły. Warto sięgnąć po drugi tom, bo jest ciut lepszy. Dla fanów Diablo bardzo na plus. Nie jest wymagające, jeśli ktoś zaczyna czytać fantastykę. Czytało się lekko i przyjemnie. Jak na książkę na podstawie gier, dla graczy będzie zadowalająca. Polecam ! Emma !

Po prostu dobra, standardowa fantastyka - jest sobie zróżnicowana drużyna (lowczyni, mag, krasnolud, nawet paladyn) która średnio się dogaduje (na poczatku) ale walczy z Jakimś Wielkim Złem. I dużo smoków dookola. Natomiast tu mówimy o świecie Warcrafta, więc dla fanów lore WoWa można z automatu dodać oczko. Opisy i historia dodają smaczku do świata który gracz raczej już zna, oczami wyobraźni widać znajome miejsca, choć akcja dzieje się w okolicach W2. Szczególnie warta uwagi że względu na przybliżenie losu Alexstraszy, która wielokrotnie pozniej się pojawia na przestrzeni WoWa. Czyta się dość płynnie, a sama pozycja dużo lepiej napisana przez Knaaka niż inne jego tytuly ze świata Diablo.