Wredna wiktoriańska Anglia

Straszna historia dwóch wojen światowych napisana w wielkim skrócie, z pewną dozą humoru. Brakowało w niej rzetelności historycznej odnośnie Polski i tego kto tak naprawdę złamał kod Enigmy. Niestety zbyt często w innych krajach są pomijane fakty dotyczące roli Polski i Polaków w II wojnie światowej.

Jak zwykle Terry Deary trzyma poziom znany z innych jego książek. Wiele historii było okrutnych, jak złowieszczył tytuł książki. Wszystko zaprezentowane z dozą humoru. Okres Cesarstwa Rzymskiego to jeden z moich ulubionych okresów historycznych, dlatego dobrze czytało mi się ten tytuł.

Będzie hard corowo!!!! I... prze zabawnie!!! Specjalistą w opisie czadowej historii niezmiennie pozostaje Terry Deary, polecam całą serię, którą pochłoniecie w jedną noc, nadwerężając zmachane śmiechem mięśnie skośne brzucha 😁😁😁😜 Wszystkie książki z tej serii są świetne, zatem ta też się udała Deary'emu!! Śmiałam się do rozpuku, serdecznie polecam młodym i nieco starszym! Można powiększyć wiedzę o historyczne fakty i kontekst, jednocześnie mając rewelacyjną rozrywkę. Czego chcieć więcej?

Uwaga!! Będzie krwawo, lepiej ostrzegę 😜 Specjalistą w opisie czadowej historii niezmiennie pozostaje Terry Deary, polecam całą serię, którą pochłoniecie w jedną noc, nadwerężając zmachane śmiechem mięśnie skośne brzucha 😁😁😁😜 Wszystkie książki z tej serii są świetne, zatem ta też się udała Deary'emu!! Śmiałam się do rozpuku, serdecznie polecam młodym i nieco starszym! Można powiększyć wiedzę o historyczne fakty i kontekst, jednocześnie mając rewelacyjną rozrywkę. Czego pragnąć więcej?

Książka „niesamowici Egipcjanie” W przeciwieństwie do kilku innych tytułów z tej serii, nie czytałem za dziecka – i może nawet dobrze – bo wtedy człowiek był bardziej łasy na tragiczne dramaty tortur i dramatyczne tragedie krwi. Tytuł trochę mniej może narwany pod względem szokowania– też bije z niego o wiele bardziej niż z innych (tytuły o grekach czy rzymianach) takie ukazanie archeologicznych historii, co mi nawet się podoba, ale z drugiej strony lubię chronologiczny porządek, szczególnie w sprawach które są dla mnie nowe – a taki pewnie był zamysł skoro dla nastolatków – no ale to czepialstwo. Bardzo plus za zaznaczenie że kleopatra była greckiej krwii – co przy robienia jej egipcjanką epoki brązu tudzież karnacji afrykacji jest miłym. Choć fakt faktem – jako chyba już 5 czy 6 pokolenie ptolomeuszy już mniej w niej było narodu zdobywców i nie była w próźni. No ale nieważne. Bardzo doceniam swoiste podsumowanie „boskości” faraona zdjęciem w którym nil/obszar zalewu przez nil w fazie wylewu/obszar wylewu nilu na teren całego Egiptu gdy Amenhotep II zapomniał powiedzieć stop acz… z jednej strony brzmi jak typowa zabawna infografika, a z drugiej … nie zdziwiłbym się gdyby grafika mogła być wzorowana na czymś prawdziwym – w końcu na pewno Egipcjanie mieli jakiś swój specyficzny humor  Boli mnie znowu trochę brak przypisów – ale znowu to jest pop-naukowe dla nastolatków więc nie ma co tego wymagać i świadczy bardziej o moim ramolstwie. Zresztą im dalej w historie tym samym mniej wiemy – przykład nam bliższego chrztu Polski, który niewiadomo tak naprawdę czy był 964 czy 967 a może jeszcze kiedy indziej a czy był w Pradze chrzest Mieszka czy może w Magdeburgu a chrzest sam czy aby na pewno był w Gnieźnie czy Poznaniu – a może gdzieś indziej bo ciężko było o jednoznaczną stolicę kraju itd… słabo to czytać takie dywagacje (szczególnie gdy kompletnie jest to nowy temati tracimy z oka konkret – czyli chrzest Polski – podobnie w moim odczuciu są wspominane faraona Echnatona/Amonhotepa IV (XVIII dynastia ) i jego powiązań rodzinnych i przygód dzieci Tutenchamona i Ansenamon, które najpierw się pobrali, a potem gdy Tutenchamon zmarł, była nakłaniana do poślubienia swojego dziadka Aj – tylko, że ojcostwo jego nad matką Nefertiti nie jest tak pewne wśród egiptologów (ale może coś się zmieniło w dziedzinie egiptologii i jest coś jednoznacznego – jestem jednak laikiem) Muszę przyznać śmiechłem na myśl że Brytyjczycy z francuzami swoimi poszukiwaniami sprawili pewną inflację mumii egipskich – przykład używania starych mumii jako opał w kolei w Egipcie nieposiadającym drzew, wydało się abstrakcyjne. Podobnie jak nie miałem pojęcia o oficjalnym odsłanianiu bandaży przy publiczności niczym w teatrze w czasach wiktoriańskich – aż muszę coś poszukać więcej o tym Bardzo miły był rozdział walki z klątwą grobowca Tutenchamona oraz z rabusiami. Fajnie uzmysławia też długość państwa egipskiego i zmian jakich był podawany – to razem z tym że dla Kleopatry i Rzymian piramidy były tak naprawdę abstrakcyjną atrakcją turystyczną daje takie ciekawy efekt w głowie. I szybko podsumowując – mile spędzony czas, jak na popnaukę bardzo przystępne

Wyjątkowo zabawna, nawet jak na prześmiewczego Deary'ego 😬 😁 🤣 Specjalistą w opisie czadowej historrrii niezmiennie pozostaje Terry Deary, polecam całą serrrię, którą pochłoniecie w jedną noc, nadwerrrężając zmachane śmiechem mięśnie skośne brzucha 😁😁😁😜 Wszystkie książki z tej serrrii są świetne, zatem ta też się udała Deary'emu!! Śmiałam się do rozpuku, serrrdecznie polecam młodym i nieco starrrszym! Można powiększyć wiedzę o historrryczne fakty i kontekst, jednocześnie mając rrrewelacyjną rrrozrywkę. Czego chcieć więcej?

Ciekawostki historyczne od Terry Deary tym razem przybliżające czytelnikom czasy potęgi rdzennych mieszkańców Ameryki Południowej- Inków. Zadziwiające były niektóre historie jak sposób przekazywania informacji w tamtych czasach. I zaskakujące było czytać o tym jak łatwo Hiszpanie podbili ten lud. Praktycznie bez walki. Jak zwykle w książce dużo czarnego humoru.

Coś czuje, że jestem już nieco za stary na tę książkę, a moja wiedza historyczna pragnie podważać część informacji tam zawartych. Jednak rewelacyjnie mi się ją czytało kiedyś i takoż samo teraz mi się ją czyta. Mam nadzieje, że jak kiedyś będę miał dzieci i będą narzekać na lekcje historii to dam im ją do przeczytania.

Uważam, że ta seria jest naprawdę świętna. Zwłaszcza dla dzieci, które nie przepadają za historią, albo ją lubią i w tych książkach mogą dowiedzieć się jeszcze ciekawych informacji o władcach. W tej części poznajemy Jagiellonów. Mnie osobiście zaskoczyła wizja życia Warneńczyka... ciekawe ile w tym prawdy :)

Sakramencki Sarmatyzm - Straszna Historia/Horendalna Historia – Tą książkę nie czytałem za dziecka, jak to mi się zdarzało z innymi Wbrew większościowej opinii, że polskie dodatki do serii są słabsze niż angielski trzon Terry Derrego – nie zgadzam się. Nawet muszę przyznać że się zdziwiłem, że tyle rzeczy zostało w zabawny obrazkowy sposób przedstawiono sprawy/anegdotki a których nie za bardzo słyszałem … a są bardzo intrygujące. Za to tylko znowu prowadzi do tego, co zawsze - wychodzi ze mnie złość, że z przypisami ciężko bo za bardzo nie wiem na pierwszy rzut oka o tym doczytać Obrazek „Zagrywki marszałkowskie” naprawdę zrobiły mi dzień… Też inny z uciekającym posłem „Liberum Veto!” krzyczącym z widocznym w tle zamkiem… Jakoś zawsze ten jest Siciński i tyle z zrywania sejmu – a tutaj się okazuje był trick że jeden poseł mówił liberum veto, po czym zmykał, a jego kolega odzywał się w jego imieniu, że to się nie godzi marszałkowi nie wziąć jego słowo pod uwagę, że Sobieski sobie radził stawiając zamek pod szczelnym kordonem wojska, zamykanie w pokoju z kluczem … No naprawdę intrygujące ! Też taka muszę przyznać niby człowiek czytał o baroku, trochę miał na historię polski i sarmatyzmu ale o ile autorki nie odbiegają zanadto od prawdy, nie spodziewałem się że aż tak często zdarzała się taka buta w przedstawieniu Rzeczpospolitej jako Chrystusa narodów wręcz. Ten rysunek z szlachcicem padającym na kolana przed Jezusem na krzyżu, który to odkrzykuje na słowa magnata „jaśnie wielmożny, wasza czcigodność…” … :D Bardzo fajnie że wspomnieli książkę Józefa Baki – muszę kiedyś przejrzeć Parę stron poświęconych specjalizacji zakonów, i spełniania przez nich różnych ról społecznych (powiedzmy bernardyni animatorzy spotkań z szlachtą, karmelici od diety i jezuity od nauki) w zależności od potrzeby… bójki jakie między bywały… Wywiad z posłem Sicińskim również ciekawa forma ekspresji – i zabawne, i trochę odbrązowianie polskiego czorta narodowego Nawet taka drobnostka jak opis życia sarmaty – że goszczenie ludzi było istotne ze względu na wyciąganie informacji o dalekich stornach – też była pouczająca. Szczególowo rozpisane kto kogo jak wita, w jaki sposób i tak dalej – jakoś ta ekranizacja ogniem i mieczem trochę bardziej zrozumiała, choć myślałem że niektóre zdejmowanie czapek czy witanie to takie trochę chwyty teatralne - o gipsowych lokach też nie słyszałem. O portugalskim Alvarezie, którego prześladował całe pokolenie - autorze gramatyki łacińskim – tez miło było się o nim dowiedzieć Także podsumowując – bardzo pozytywnie, wiele rzeczy intrygujących które musze sobie zweryfikować - obie panie Małgorzaty świetnie się spisały jak dla mnie

Bardzo fajna, pełna ciekawostek książka. Co prawda myślałam, że bardziej będzie o odzyskiwaniu niepodległości, podczas gdy autorki skupiły się na dwudziestoleciu miedzywojennym. Ale mimo to bardzo interesująca, przedstawia wiele informacji o tym jak się wtedy żyło.

Dzięki tej książce dowiedziałam się o artystach rzeczy, których nie wyczytałam nigdy w lapidarnych biogramach i bezbarwnych życiorysach. Forma podania tych informacji w książce z pewnością przyczyni się do tego, że nieprędko o nich zapomnę. Idealna dla nastolatków.

Kolejna fajna pozycja, która pozwala zapoznać się z horrorami, oczywiście ksiązki o których jest tam pisane są dużo mniej straszne niż ta książeczka :) Znalazłem karton z książkami w piwnicy, a tam kolejne książki które przeczytałem. Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

No i dalej kataloguje książeczki które przeczytałem ;) Fajna ta monstrualna erudycja była, fajna. Obowiązkowe dla swoich dzieci małych. Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Kolejna przeczytana w ramach relaksu książka. Ciekawostki podane w bardzo przyjemnej formie. Wszystko okraszone super rysunkami. Tak podana wiedza o strasznych robalach mogłaby być na lekcjach biologii. Czyta się przyjemnie, a do tego można się dowiedzieć naprawdę ciekawych rzeczy.

Mimo, że część żartów autorów już trąci czasem wczesnych lat dwutysięcznych jest to bardzo rzetelna i merytoryczna książka. Na pewno na swoje czasy była idealną formą przekazywania wiedzy młodym osobom a i dzisiaj można dowiedzieć się z niej sporo interesujących rzeczy. Dużą zaletą jest przystępna i humorystycznie poprowadzona forma!

Fajna pozycja dla przedszkolaków i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej. Podaje podstawowe (tak właśnie) informacje na temat budowy ludzkiego ciała i garść ciekawostek. Niektóre informacje są może deczko przeterminowane, ale podstawy to podstawy, ta pozycja nadal się sprawdza jako jedna z pierwszych książek na ten temat dla dzieci.