Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny

Name: Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny
Rating: 7,4 (19 reviews)
Author: Wojciech Kruk
ISBN: 9788368692136

Wojciech Kruk

7,4 / 10

19 ocen

17 opinii

Wydawnictwo Poznańskie

Wydawnictwo: Wydawnictwo Poznańskie biografia, autobiografia, pamiętnik

464 str.

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Data wydania:: 2025-12-10
Data 1. wyd. pol.:: 2025-12-10
Liczba stron:: 464
Czas czytania: 7 godz. 44 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788368692136

Historia powstania jubilerskiego giganta
To nie tylko opowieść o rodzinie, która od ponad 180 lat tworzy historię polskiego złotnictwa, ale także portret kraju z perspektywy prowadzenia biznesu — od czasów zaborów, przez wojenne zawieruchy, po narodziny wolnej Polski i meandry współczesnego kapitalizmu.

Wojciech Kruk — spadkobierca wielopokoleniowej tradycji jubilerskiej, przedsiębiorca i senator — snuje opowieść o losach rodziny, której nazwisko stało się symbolem elegancji, solidności i polskiego rzemiosła.

Od pierwszego warsztatu w XIX-wiecznym Poznaniu, przez dramaty wojny i komunizmu, aż po współczesne sukcesy marki i niespodziewane zwroty akcji.

To zarówno kronika rodu, jak i zapis burzliwych przemian, które kształtowały polską przedsiębiorczość i tożsamość. To historia, której zakończenie jest nadal otwarte.

Średnia ocen

7,4 / 10

17 opinii 19 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny w ulubionej księgarni i Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

8,5

Zamknięte w lodzie Izabela Janiszewska

8,2

Święto Karkonoszy Sławek Gortych

8,0

Po stronie piekła Katarzyna Majewska-Ziemba

7,8

Lazar Nelio Biedermann

7,2

Dziewczyna z jeziora Joanna Parasiewicz

9,0

Miłość i odwaga Aneta Krasińska

8,0

Księgarnia na tyłach kresu Amy Sparkes

więcej

Opinia społeczności i

Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny

Osobiście uważam, że co człowiek, to osobna historia i każdy z nas zasługuje na własną biografię. Choć niezaprzeczalnie istnieją osoby szczególnie inspirujące dla szerszego grona odbiorców - takie, które swoim życiem i doświadczeniami udowadniają, że sukces leży w zasięgu ręki, a kluczem do niego są wytrwałość, ciężka praca oraz odrobina szczęścia. Jednym z takich przykładów jest pan Wojciech Kruk. Nie uosabia on wprawdzie mitu "od pucybuta do milionera", ponieważ kontynuował rodzinne dzieło zapoczątkowane przez ojca, a wcześniej dziadka. To jednak właśnie dzięki jego wizji, konsekwencji i zaangażowaniu firma przeżyła prawdziwy okres prosperity. Co więcej, sukces ten trwa do dziś, podtrzymywany przez kolejne pokolenie - jego dzieci, Annę i Wojtka Kruków, którzy z powodzeniem rozwijają rodzinne dziedzictwo, nadając mu nowocześniejszy kierunek. "Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny" to książka, którą czyta się niczym wyborną powieść. Losy pana Wojciecha i jego bliskich wciągają, poruszają i inspirują, a przy okazji - zupełnie naturalnie - stają się pretekstem do bliższego poznania historii naszego kraju. Na kartach tej opowieści splatają się bowiem prywatne doświadczenia z ważnymi wydarzeniami społecznymi i gospodarczymi, co czyni lekturę nie tylko interesującą, ale również wartościową poznawczo. To autobiografia, która pokazuje, że prawdziwy sukces nie zawsze rodzi się z rewolucji, lecz często z mądrej kontynuacji, szacunku do tradycji i odwagi w podejmowaniu decyzji.

Zgłoś

6850 2114

Oceny książki Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny

Średnia ocen

7,4 / 10

19 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

2 ocen

4 ocen

12 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

513

stronisko

11.01.2026

7 / 10

Na półkach:

Ogromnie lubimy czytać historie znanych osobistości i wielkich biznesów, a taką zdecydowanie jest książka “Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny”, napisana przez samego Wojciecha Kruka, spadkobiercę marki W.KRUK.

Pan Wojciech zebrał wspomnienia swojego dziadka, ojca i własne i stworzył coś na kształt kroniki rodzinnej firmy rzemieślniczej, która rozpoczyna się aż w roku 1840, gdy w Poznaniu powstał zakład jubilerski Leona Skrzetuskiego, wujka Władysława Kruka, który po nim zakład odziedziczył i dalej rozwijał. W ten sposób firma pokonała zawirowania dziejowe różnych okresów i przechodziła z ojca na syna, aż do czasów współczesnych, gdy niestety rodzina Kruków swój interes straciła…

Ogromną zaletą książki jest to, jak dzięki historii zakładu jubilerskiego widzimy zmieniające się realia życia na ziemiach polskich - w zaborze pruskim, później w nowej, wolnej Polsce, w czasie obu wojen czy wreszcie w siermiężnych czasach PRL. Niesamowicie czyta się zmieniających się warunkach prowadzenia interesu - naturalnie najwięcej jest tu o komunizmie, bo to właśnie w tych czasach przyszło W. Krukowi przejąć firmę i rozwijać ją pod swoimi skrzydłami. Jest tu mnóstwo bardzo trafnych spostrzeżeń na temat władzy i z jednej strony jest to ciekawe, z drugiej zaś wywołuje smutek, gdy widzimy, jak wiele Polska straciła przez lata komunizmu.

Pan Wojciech zebrał wiele dokumentów i rodzinnych pamiątek, które prezentowane są w książce na pięknych, kolorowych zdjęciach. Są też wycinki z gazet, cytaty czy przepisane wspomnienia jego dziadka i ojca. Całość podzielona jest na krótkie rozdziały i czyta się to naprawdę z wielkim zainteresowaniem. Historia kończy się opisem wrogiego przejęcia przez inną firmą i to właśnie ten moment jest najsmutniejszy - wtedy właśnie rodzina Kruków przestała zarządzać swoim rodzinnym biznesem. Ciekawe jest to, jak pan Wojciech opisuje związane z tym emocje i jak do tego podchodzi dziś.

Niestety nie poszło coś w kwestii redakcji i korekty - w książce jest bardzo dużo błędów językowych, literówek czy powtórzonych wyrazów. Dziwne, bo raczej w Wyd. Poznańskim rzadko się to zdarza.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

43 użytkowników ma tytuł Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny na półkach głównych

Chcę przeczytać 23
Przeczytane 20

11 użytkowników ma tytuł Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny na półkach dodatkowych

Posiadam 3
2026 2
Współpraca 1
Wyzwanie Lubimy czytać 2026 1
Wyzwanieczytanie 1
Współprace 1
Ulubione 1
Czytnik 1

Czytelnicy Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny przeczytali również

Śnieżne bractwo. Brutalne świadectwo przetrwania

Pablo Vierci

Na poczatku obejrzalem dokument na netflixie, poźniej zupełnym przypadkiem dowiedzialem sie o ksiazce. Tragedia która wydarzyla sie 13 października 1972 roku zostala opowiedziana juz kilkukrotnie ale nigdy dotychczas w taki sposob... Historia opowiedziana przez kazdego z uczestnikow pechowego lotu przedstawia zupelnie inna perspektywe poniewaz kazdy przezył to na swoj wlasny sposob. Czuł i myslał inaczej, kierował sie innymi wartosciami i motywowały go do powrotu ( lub też nie) inne sprawy. Osobiscie uwazam ze jest to ksiazka ktora kazdy czlowiek nie zaleznie od wieku powinnien przeczytac. Nie po to by poznac historie tych ktorzy przezyli a takze tych ktorzy stracili zycie w katastrofie. Po to by zobaczyc jak bardzo ludzkie zycie moze byc kruche, co nami kieruje i jak wiele jestesmy w stanie zniesc oraz zrobic aby przetrwac. Kazdy koniec to nowy poczatek ale co w sytacji gdy koniec danej historii pozostaje z nami do konca naszych dni i rzutuje na wszystko co robimy, zwlaszcza gdy mamy po dwadziescia kilka lat i dopiero wchodzimy w doroslosc...

Amadeusz

ocenił na 10 11 dni temu

Cher. Autobiografia. Część 1

Cher

Autobiografia jednej ze światowych ikon popkultury. Wokalistka opisuje w niej swoje życie, które nie zawsze było usłane różami, jak ciężkim kawałkiem chleba jest życie na świeczniku, utrzymanie zainteresowania swoją twórczością, czy gdyby mogła wybrać to jeszcze raz wybrałaby taką drogę oraz przed jakimi wyzwaniami staje wiedząc, że za chwilę ma wejść na scenę i jak sobie z tym radzi. Wydaje mi się, że Cher, a właściwie Cherilyn Sarkisian LaPierre bardzo szczerze opisała całe swoje prawie 80-letnie życie, niczego nie koloryzując i nie udając. Przyznaje w niej, że mimo statusu gwiazdy nadal jest skromną osobą, ale korzysta z pewnych dobrodziejstw związanych ze swoim statusem. Oświadcza, że zawsze na scenie i w studiu nagraniowym starała się dawać z siebie 100%. No może nie na samym początku, bo jak sama przyznała była zahukaną, szarą myszką. Jest to dobra lektura dla fanów wokalistki bądź osób, które interesują się show-biznesem. Solidnie wykonana robota. Jedynie odrobinę ponaciągała pewne przemyślenia, tzn. ciężko mi uwierzyć w to by 4-letnie dziecko miało przemyślenia odnośnie swojego rodzica na poziomie osoby dorosłej, a tak Cher to zaprezentowała.

Paulina

oceniła na 8 28 dni temu

Czarująca poetka. O Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.

Joanna Jurgała-Jureczka

Kolejna książka tej autorki, poświęcona Kossakom, a ściślej mówiąc Marii Pawlikowskiej -Jasnorzewskiej. Tym razem Joanna Jurgała - Jureczka opowiedziała o poetce przez pryzmat jej zainteresowania magią, spirytyzmem, metafizyką. Nie jest to książka dla osób szukających biografii Lilki, tu autorka skupiła się na konkretnym temacie: wpływie zainteresowania magią na życie poetki. Maria Pawlikowska -Jasnorzewska często w swoich utworach podejmowała tematykę spirytyzmu, zjaw, zdarzeń z pogranicza metafizyki. Nawet miłości przypisywała moce magiczne. Ku mojemu zaskoczeniu znalazłam w tej książce nieznane mi dotąd fakty z życia poetki, a przeczytałam o niej naprawdę dużo. Trochę sceptycznie podchodzę do wątku romansu Pawlikowskiej -Jasnorzewskiej z Marianem Steinsbergiem, ponieważ sama autorka nie jest pewna czy to prawda. Mimo to poświęca temu wątkowi sporo miejsca, z drugiej strony dzięki niemu zyskujemy opowieść o Mieczysławie Ćwiklińskiej ( żonie wydawcy) , co dla mnie jest na plus, ponieważ lubię przedwojenne aktorki. Podobała mi się ta książka, trochę inna od wszystkich, może trochę za mało jest tu o Lilce, ale trzeba przyznać, że jest ciekawa. Zachęcam do przeczytania.

YAGAES

ocenił na 9 10 dni temu

Keith Haring. Linia, która zmieniła sztukę

Brad Gooch

Napisana z osobistym zaangażowaniem przez Brada Goocha opowieść o niezwykłej sztuce i krótkim i intensywnym życiu Keitha Haringa. Mamy tu barwną galerię postaci : Warhola, Basquiata, Madonnę, Yoko Ono, Grace Jones , mamy epidemię AIDS, a wcześniej nieskrępowany świat wolnej miłości, ale przede wszystkim w centrum tej opowieści jest artysta niezwykły, przełamujący schematy, łączący sztukę wysoką i popkulturę . Sztuka Haringa do dziś fascynuje, jest obecna w świecie kultury masowej, mody. On sam, chłopak z prowincji, który dzięki kreatywności, odkrywczości i nieskrępowanej fantazji podbił artystyczny Nowy Jork, a potem Europę i Japonię . Książka pokazuje Haringa jako prekursora, uświadamia odkrywczość i innowacyjność Jego sztuki, ale też Brad Gooch odkrywa mroczny świat artysty : jego intensywność życia i doznań : narkotyki, promiskuitywny seks. Do tego świetnie się to czyta, bo autor zdołał harmonijnie połączyć opowieść o niezwykłym artyście z narracją o jego sztuce.

Achim

ocenił na 9 4 miesiące temu

Wpół do starości. Refleksje o drugiej połowie życia

Marzena Rudnicka

Sięgając po książkę „Wpół do starości. Refleksje o drugiej połowie życia” Marzeny Rudnickiej, trochę obawiałam się, że będzie przygnębiająca – w końcu starość rzadko kojarzy się z radością. Z drugiej strony byłam ciekawa, co autorka ma do powiedzenia na ten temat. Muszę przyznać, że Rudnicka dzieli się wieloma słusznymi przemyśleniami, a książka jest zdecydowanie warta polecenia. Nasze społeczeństwo się starzeje, a kraje powinny pomyśleć o bardziej rozwiniętym systemie opieki nad osobami starszymi. Obecnie wiele osób w średnim wieku musi rezygnować z pracy, aby zaopiekować się schorowanymi rodzicami. Rzadziej niż kiedyś spotyka się wielopokoleniowe rodziny mieszkające pod jednym dachem, choć znane są eksperymenty łączące domy opieki dla seniorów z obecnością dzieci – co korzystnie wpływa na wszystkie pokolenia. Autorka słusznie zauważa, że połowa życia to moment, w którym warto zaplanować przyszłość: zarówno spisać testament i uporządkować swoje rzeczy, jak i pomyśleć o opiece nad starzejącymi się rodzicami czy zwierzętami. Nie raz zdarza się, że zwierzaki zostają same po śmierci właściciela, czego same nie rozumieją – ktoś musi o nie zadbać. Z mniej przygnębiających refleksji warto wymienić akceptację czasu i przemijania. Rudnicka przypomina, że nasze postrzeganie upływającego czasu ma duże znaczenie dla psychiki i zdrowia. Jest w tym trochę prawdy, że „masz tyle lat, na ile się czujesz”. Szczególnie podobał mi się rozdział „Ósmy dzień tygodnia”, w którym autorka pyta: „Jak schudnę, jak skończę projekt, kiedyś… A co jeśli to kiedyś nie nadejdzie?” Nic nie jest nam dane na pewno, a przyszłość jest nieznana. Warto realizować marzenia tu i teraz. Można zacząć tańczyć tango po pięćdziesiątce, a w wieku dziewięćdziesięciu lat mieć czterdzieści lat pięknych wspomnień z milong. Żyjemy coraz dłużej, więc warto zadbać o zdrowie, finanse i relacje już teraz. Zaskoczyło mnie, jak duży wpływ na nasz dobrostan mają relacje międzyludzkie – utrzymywanie dobrych kontaktów rodzinnych i przyjacielskich poprawia stan zdrowia, nawet jeśli nasze nawyki nie zawsze są korzystne. Jednym z poruszonych tematów jest także hejt na wiek. Starzy często nie rozumieją młodych, a młodzi – starych, choć wszystkich nas czeka to samo. Autorka podkreśla, jak ważne jest traktowanie osób starszych z godnością – nie zmieniając „Pani Heleny” w „babcię Helenkę” – oraz pozwalanie im decydować o swoim życiu. Decyzje dotyczące przyszłości i opieki powinny być podejmowane wspólnie. Starość nie jest atrakcyjna ani pożądana, ale możemy się do niej przygotować. Rudnicka pokazuje, że planowanie, akceptacja i dbanie o relacje pozwalają tę drugą połowę życia przeżyć w sposób wartościowy i świadomy.

Andarielka

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy

Tulia Topa

Opowieść Tulii o dorastaniu w świecie pełnym zasad i kontroli. Autorka przedstawia sposób działania organizacji Świadków Jehowy, ukazując jak hermetyczny jest to świat, gdzie każda próba zbliżenia się do kogoś z zewnątrz jest ściśle kontrolowana, a jednocześnie dostęp do informacji dość mocno ograniczony. Interesująca i jednocześnie niepokojąca lektura.

Porzeczka87

ocenił na 6 2 dni temu

Chopin. Biografia. Tom 1: Warszawa–Paryż, 1810–1838

Alan Walker

Ostatnio skusiłam się na obejrzenie filmu „Chopin, Chopin!” I wiecie co? Nie wiem o czym był ten film. Znaczy wiem, że o Chopinie, ale czy o chorobie, czy o miłości, czy o muzyce? Ciężko było mi wyłapać główny motyw z tego skrawka życia ukazanego w filmie. Na szczęście książka, którą widzicie na zdjęciu była dużo lepsza. Pokazuję bardzo „ludzką” twarz Chopina, jest napisana pięknym językiem, a dodatkowym rarytasem dla muzyków jest dokładna analiza jego twórczości, wraz z zapisami nut! A to tylko pierwszy tom

Cierpka_Wiśnia

oceniła na 6 15 dni temu

Jak wychować zająca

Chloe Dalton

Chciałam przeczytać tę książkę podczas świąt wielkanocnych bo wyobrażałam sobie zajączka jako symbol tychże świąt. Aczkolwiek przeczytałam ją jeszcze przed świętami. Po prostu brakuje mi słów. Dla mnie jest to smutna pozycja, wzruszająca..... jak niewiele, a może i wiele trzeba, aby oddać trochę naszego świata przyrodzie by móc razem współistnieć.

Sylno12

ocenił na 8 29 dni temu

Bracia Grimm. Biografia

Ann Schmiesing

Biografia Braci Grimm nie jest dla wszystkich. Ja, adeptka filologii polskiej podczas lektury tropiłam językowe meandry i śledziłam z ciekawością rozwój badań braci. Mam jednak świadomość, że dla innych czytelników, tak drobiazgowa i merytoryczna lektura może być momentami nudna. Dla mnie była to niezwykła, choć niełatwa podróż przez życie i dokonania braci, a ich katorżniczy wręcz etos pracy i oddanie badaniom był wręcz nowatorski. Badaniu baśni i języka poświęcili całe życie, niejednokrotnie klepiąc biedę czy wyrzekając się życia rodzinnego. Ich fanatyczna wręcz praca polegająca na nieustannym rewidowaniu zbioru baśni i wznawianiu ich w kolejnych odsłonach przybiera jak dla mnie formę obłędu. Nie jest to lektura do przeczytania w biegu, raczej do powolnego, słodko-gorzkiego smakowania.

Pani Akne

ocenił na 7 10 dni temu

Szkoła bardzo prywatna. Moja elitarna brytyjska edukacja

Charles Spencer

"'Dzieciństwo to niezwykle zdradliwy czas. Bo jeśli cokolwiek, choćby jedna rzecz, pójdzie nie tak, a zazwyczaj coś idzie nie tak, jesteś skrzywiony jako człowiek. I będziesz się o to potykać przez większość życia.' Maurice Sendak" (pdf.str. 45) Genialny cytat ten powyższy, doskonały. Dość już słyszałem o szkołach z internatem, toteż bardzo mnie ta książka jakoś nie zaskoczyła. I przyznaję, też złapałem się na "zobaczmy co tam brat Diany napisał..." ale nie żałuję - książka była ciekawa, przystępna, niezbyt długa i dobrze się czytało. Dodatkową zaletą są zdjęcia. I co jeszcze mogę powiedzieć? Cóż, że taka szkoła odbiera poczucie bezpieczeństwa, to totalnie mogę zrozumieć - mnie nawet "zwykła" odbierała, a szkoła z internatem jawiła mi się jako już w ogóle jakiś niewyobrażalny koszmar :P (no bo w "zwykłej" spędza się pół dnia, a w takiej jest się praktycznie cały czas). O nadużyciach też się słyszy od czasu do czasu, więc również bicie nie jest tu zaskakujące (choć żeby aż do krwawych ran na pośladkach... - pamiętamy, lata '70 w Anglii!! no nagle już Syria lat '80 z "Araba przyszłości" nie wydaje się już taka niecywilizowana jeśli o tą kwestię chodzi...), ani molestowanie choć i w tej kwestii mogło być pewnie jeszcze znacznie gorzej... Ogólnie książka to może nie jakieś must-read, ale ja lubię takie wspomnienia, więc była bardzo ok. Na koniec jeszcze dwa inne dobre cytaty cytatów: "'Okrucieństwo, jak każdy inny defekt moralny, nie wymaga żadnych zewnętrznych pobudek; jedyne, czego mu trzeba, to okazja.' George Eliot" (pdf.str. 212) "'Rodzice zastanawiają się, czemu strumienie są gorzkie, kiedy sami zatruwają źródło.' John Locke" (pdf.str. 265) (czytana/słuchana: 19-20.04.2026) 4+/5 [7/10]

lex

ocenił na 7 6 dni temu

Niebo. Pięć lat w sekcie

Sebastian Keller

Książka „Niebo. Pięć lat w sekcie” to przejmujący zapis losów Sebastiana Kellera, który jako dwudziestolatek dał się wciągnąć w orbitę wpływów Bogdana Kacmajora. Moja ocena 7/10 wynika z faktu, że autorowi udało się przelać na papier coś niezwykle trudnego: ewolucję od całkowitego zaślepienia do bolesnego przebudzenia, w którym głównym katalizatorem zmian nie była logika, lecz miłość. Najmocniejszym punktem tej relacji jest wątek relacji Sebastiana z Anetą. W hermetycznym świecie sekty, gdzie każde uczucie musiało być filtrowane przez wolę „apostoła”, ich miłość stała się aktem najwyższego buntu. Keller pokazuje, że to właśnie więź z żoną – paradoksalnie poznaną wewnątrz grupy – stała się bezpieczną kotwicą, która pozwoliła mu nie oszaleć. To fascynujące studium psychologiczne: w miejscu zaprojektowanym do łamania charakterów, autentyczne uczucie dwojga ludzi stało się siłą, której guru nie był w stanie w pełni kontrolować. Miłość do Anety dała Sebastianowi odwagę, by zakwestionować boskość Kacmajora i ostatecznie zerwać z fałszywym prorokiem. Keller z dużą wnikliwością opisuje również mroczną stronę duchowości lidera. Dostrzega w nim demoniczne emocje – specyficzny rodzaj destrukcyjnej energii, która zasilała autorytet „apostoła”. Autor nie zatrzymuje się na powierzchownej ocenie; analizuje, jak gniew, pycha i manipulacja lidera rezonowały z lękami członków grupy, tworząc toksyczne sprzężenie zwrotne. To spojrzenie na sektę jako na byt niemal metafizycznie zły dodaje książce ciężaru i sprawia, że czyta się ją z dreszczem niepokoju. Literacko książka bywa surowa, niemal reportażowa, co momentami odbiera jej głębię, na jaką zasługuje tak dramatyczna historia. Niektóre opisy codziennej egzystencji w komunie są powtarzalne a wydarzenia czasami opisywane są asynchronicznie, co może nużyć czytelnika szukającego szybszego tempa akcji. Niemniej jednak, jako dokumentacja wychodzenia z „piekła na ziemi”, jest to pozycja bezcenna. Podsumowując, „Niebo” to nie tylko ostrzeżenie przed sektami, ale przede wszystkim opowieść o triumfie ludzkiej podmiotowości. Sebastian Keller udowadnia, że nawet w najbardziej opresyjnym systemie, gdzie pranie mózgu jest codziennością, głos serca i lojalność wobec drugiej osoby mogą stać się najskuteczniejszą bronią przeciwko manipulacji. To solidne 7/10 za szczerość w opisie walki o prawo do bycia mężem, ojcem i po prostu wolnym człowiekiem, z dala od cienia fałszywego mesjasza.

Muminka

oceniła na 7 24 dni temu

Daliśmy radę, chłopaku. Wspomnienia

Anthony Hopkins

Lubię tego gościa i nie ma co dyskutować, Anthony Hopkins jest wspaniałym aktorem. Okazuje się, że oprócz kreacji w kinie maluje też obrazy i potrafi pisać o życiu, wartościach, przemijaniu i własnych błędach. Sporo tu mądrych myśli i refleksji przy ktorch warto się zatrzymać i pomyśleć. Od pewnego momentu motyw śmierci mocno wybija się na pierwszy plan. Czuć, że autor patrzy już bardziej za siebie niż przed siebie. Z biografiami i wspomnieniami bywa różnie ale tej pozycji warto dać szansę.

obli

ocenił na 7 1 dzień temu

Dni pamięci

Geraldine Brooks

🌊🐚 Geraldine Brooks składa hołd swojemu mężowi, który zmarł nagle, podczas gdy mieli jeszcze wiele planów na przyszłość. Ta książka to połączenie wspomnień z młodości, opisy pierwszych tygodni po śmierci ukochanego oraz próba ukazania kolejnych etapów żałoby, która ze względu na bezlitosną biurokrację i pęd życia została odroczona w czasie. ❤️‍🩹📖 To była piękna, ale też bardzo bolesna książka. Z każdej zapisanej przez autorkę strony wyczuć można, jak bardzo kochała męża i z jaką czułością o nim myśli. Tym bardziej było mi przykro, gdy pomyślałam, jak wiele cudownych lat zostało im skradzionych przez niespodziewaną śmierć. Nieprzewidywalość i kruchość życia są przerażające i założę się, że każdy podczas lektury choć raz wyobrazi sobie, że podobna sytuacja mogła przecież mieć miejsce w jego rodzinie. Z jednej strony jest to straszna myśl, z drugiej pozwala nam się zatrzymać i docenić każdy dzień z bliską osobą, bo nic nie jest dane na zawsze. Autorka, oprócz opisywania swoich uczuć i żałoby, pokazuje jak bezdusznie została potraktowana w najtrudniejszym momencie swojego życia i krytykuje system, w którym zmarłego i jego rodzinę odhacza się jak kolejną sprawę. Książka trudna, ale piękna, polecam. 👣✨️ [współpraca reklamowa z @wydawnictworelacja]

dajnurawksiazki

ocenił na 9 6 dni temu

Notatki dla Johna

Joan Didion

"Notatki dla Johna" to tytuł, który może sugerować zbiór prac autorki nad jej różnymi książkami, lecz nic bardziej mylnego. Jest to relacja z ponad roku terapii Joan Didion, bardzo osobista, dająca duży wgląd w funkcjonowanie ich rodziny, opublikowana po śmierci autorki. Przedstawiono tu zapis rozmów z poszczególnych sesji z terapeutą, z których większość dotyczyła relacji autorki z ich adoptowaną córką, Quintaną, która zmagała się z problemem alkoholowym. Gdyby to była fikcja, pewnie byłby to główny temat tej książki, ale z uwagi na to, że to samo życie, to jest tu też cała masa innych powiązań i nawiązań. Poruszony został temat dzieciństwa autorki, relacji z jej rodziną, podejścia do pracy, różnych cech oraz schematów zachowań. To bardzo wartościowy tekst dający pogląd nie tylko na poruszane tematy, ale też wgląd w przebieg terapii. Ze słów terapeuty można wyczytać wiele mądrości, które są przydatne dla każdego. Ponadto dużą wartość ma tu aspekt rodzicielstwa, relacji z dorosłym dzieckiem, metod wychowawczych itp. Szeroki i ważny temat. Ten tekst jest tak osobisty, że momentami czułam się niekomfortowo z myślą, że zostałam wpuszczona głębiej w problemy tej rodzinny niż powinnam. Ze względu na poruszone, niejednkrotnie bliskie mi tematy, to była trudna lektura, ale był to czas niesamowicie wartościowy, obfitujący w wiele przemyśleń. To angażująca książka, wymagająca uwagi i skupienia, utrzymana w stylu z jakiego znamy Didion - logika, trafność przemyśleń, analityczność, to wszystko tu jest. Ale jednocześnie światło dzienne ujrzały jej problemy, traumy, obawy i wątpliwości. To jedna z najbardziej osobistych książek, jakie dane mi było przeczytać.

brave_book

ocenił na 9 2 miesiące temu

Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie

Marta Górna

,,-Asia bardzo dużo pracowała, więcej, niż możemy przeczytać. Joasia naprawdę kiedyś była gwiazdą. Co u niej słychać? Tęskni za Polską, bo tu ma rodzinę, tęskni za nimi i za swoimi rodzinnymi stronami. Im człowiek jest starszy, tym bardziej ciągnie go do korzeni. Stany to jednak całe jej życie, nie wiem, czy odnalazłaby się w Polsce." ,,Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie" autorstwa Marty Górnej. Do sięgnięcia po ten tytuł skłoniło mnie głównie to, że Joanna Pacuła pochodzi z moich bardzo bliskich stron. Lubię czytać o ludziach mieszkających niedaleko, o ludziach o których usłyszał świat. Pani Joanna jest polską aktorką filmową, telewizyjną i teatralną. Od lat osiemdziesiątych mieszka i pracuje w Stanach Zjednoczonych. Zainteresowanie kobietą wzrosło po premierze filmu ,,Park Gorkiego". Dzięki tej roli dostała nominację do nagrody Złotego Globu. Wtedy jej kariera nabrała dużego tempa... Joanna Pacuła jest słynna w wielkim świecie i tam jest rozpoznawalna i ceniona, a we własnym kraju? Zapomniana. ,,Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie" to bardzo ciekawa biografia. Znajdziemy w niej wiele ciekawostek zarówno z życia zawodowego aktorki jak i dużo prywatnych treści. Zostało poruszone tutaj wiele tematów. Autorka rozwinęła aspekt wielkich ambicji oraz odrzucenia. Spędziłam z tą biografia świetny czas. Podobało mi się to jak szczegółowo zostały opowiedziane wydarzenia z życia aktorki. Przedstawiono dobre jak i te przykre doświadczenia. To wszystko jest takie prawdziwe, bez koloryzowania. Książka jest dość obszerna ale lektura jest tak ciekawa, że czyta się ją błyskawicznie. Widać, że autorka jest dobrze rozeznana w temacie i doskonale wie o czym pisze. Perfekcyjnie przygotowała się do stworzenia tego tytułu. Pani Marta ma bardzo lekkie pióro i w przyjemny sposób zaprezentowała nam ogrom informacji. Osobom lubiącym biografie i interesującym się znanymi osobami serdecznie polecam po nią sięgnąć.

love_books_marti

ocenił na 8 1 dzień temu

Lekarka z tundry. Opowieść z krańców Norwegii

Ingvild Holtan-Hartwig

Trochę historia o odnalezieniu swojego miejsca na ziemi, drodze do zrozumienia siebie, przyjaźni, trudzie życia, miłości, powołaniu, ale bez fajerwerków, wielkich słów, konfetii i szansy na rychłą hollywodzką ekranizację. Spokojna, melancholijna wręcz, ale bardzo ludzka. Bliżej jej do dziennika i spisywania myśli i zdarzeń w zależności od dnia i nastroju niż do książki z okładką "milion sprzedanych egzemplarzy, zachwyceni czytelnicy na całym świecie!!". Może jestem jak Ingvild, zmęczona tymi bestsellerami na każdym kroku, doceniłam prostotę tej książki.

Śrubka

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Stracona. Mroczne tajemnice arabskich klanów

Latife Arab

Stracona” to książka, którą czyta się jednym tchem, mimo że jej treść jest momentami wręcz przytłaczająca. Historia Latife Arab szokuje i trudno uwierzyć, że opisane wydarzenia są prawdziwe. Najbardziej porusza skala cierpienia i bezsilności, z jaką musiała się mierzyć bohaterka przez lata. To nie jest literatura wybitna pod względem stylu, ale jej siła tkwi w autentyczności i emocjach. Czytelnik szybko wciąga się w opowieść, a kolejne wydarzenia budzą niedowierzanie i smutek. To książka, która zostaje w głowie – nie przez formę, ale przez treść. Jednocześnie daje też coś więcej: pokazuje ogromną siłę człowieka i nadzieję, że nawet z najgorszej sytuacji można się wyrwać.

sonjar2207

ocenił na 7 21 dni temu

Miyazaki. Świat w animacji

Susan J. Napier

Proszę się przyznać, kto z Was chociaż raz nie obejrzał filmu anime? Może odcinka serii? Ja marzyłam aby być jedną z Czarodziejek z Księżyca zasiadając do oglądania jeszcze na czarno-białym ekranie. (Tak, tak wyobraźni działała bo kolory trzeba było sobie zwizualizować). Jednak nawet jeśli nie jest się fanem anime to chociaż raz na pewno ktoś usłyszał o filmach wyprodukowanych przez Studio Ghibli takich jak: „Podniebna poczta Kiki” czy „Księżniczka Mononoke”. Za ich powstanie odpowiada odpowiada założyciel owego studia Miyazaki Hayo. Znalazła się jedna mega fanka, zarówno anime jak i samego Miyazakiego - Susan Napier profesor japonistyki i retoryki oraz badaczka jego dorobku i twórczości. W niezwykle fascynujący sposób przedstawia życie Miyazakiego i jego rodziny. Opisuje na czym zbili majątek i na podstawie poszczególnych filmów omawia to co do głębi poruszyło twórcę w dzieciństwie. Co w w tym okresie go przerażało a co poruszało. Jak się odnajdywał w domu rodzinnym. Susan pisze, że odwoływanie się do dziecięcych postaci to żal za utraconym dzieciństwem. Na pewno coś w tym jest, ponieważ każdy z nas w jakiś sposób próbuje radzić sobie ze swoimi własnymi demonami. Poza tym kogo z jego najbliższego otoczenia i w jakich postaciach możemy odnaleźć w filmach tworzonych przez samego Miyazakiego. Na które filmy większy wpływ miała kultura europejska a które z nich w większej mierze oparte są na japońskiej. Jakie wartości przedstawia film „Zrywa się wiatr” a który z nich przedstawia społeczne poczucie straty. Ta głęboka analiza twórczości reżysera pozwala mi po tej lekturze w zupełnie inny sposób spojrzeć na jego dzieła filmowe. Już inaczej patrzę na „Mój sąsiad Totoro”, bo nigdy nie odczytywałam go jako filmu pełnego bólu i straty. Nie w aż takim stopniu. Miyazaki w swoich filmach już dużo wcześniej poruszał tematy związane z ekologią na co zwraca nam uwagę Susan Napier a co sami fani twórcy mogli dostrzec bez podpowiedzi z jej strony. Jednak to, że zwraca czytelnikom na to uwagę można policzyć na plus. O książce mogę powiedzieć tyle, że czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem. Z mojej perspektywy mogę stwierdzić, że powinna zainteresować zarówno czytelników nieznających twórczości autora a dla fanów lub widzów będzie świetnym uzupełnieniem wiadomości o co poniektórych filmach jak i samym ich twórcy. Bo to nie tylko życiorys twórcy Studia Ghilbi. to także jego wnikliwa i jakże ciekawa analiza psychologiczna z którą zapoznałam się z wielką przyjemnością. Współpraca barterowa z Wydawnictwem bo.wiem.

mag-tur

ocenił na 8 3 dni temu

Andy Warhol. Srebrny lis

Jean-Noël Liaut

Czy można kochać sztukę, nie lubiąc artysty? Takie pytanie kołacze mi się po głowie po skończeniu tej książki. Przeczytałam „Srebrnego Lisa” i mam w głowie totalny mętlik. Z jednej strony – Andy Warhol, bóg pop-artu, który z puszki zupy zrobił ikonę wartą miliony. Z drugiej – człowiek, który po tej lekturze wydaje mi się po prostu… toksyczny. Liaut w swojej biografii nie bawi się w laurki. Zamiast tego serwuje nam portret człowieka, który był emocjonalną pustynią. Czytałam tę książkę i momentami miałam ciarki – nie z zachwytu, a z niedowierzania, jak bardzo można być niedostosowanym do świata, a jednocześnie tak genialnie nim manipulować. Warhol zbierał wokół siebie pięknych ludzi jak trofea, a potem obserwował ich z boku, samemu pozostając za bezpieczną szybą swojej słynnej peruki. To, co mnie uderzyło najbardziej, to ta jego „inność”. On niczego nie udawał. On po prostu był efektem swoich trudnych początków i lęków, które przekuł w najpotężniejszą markę osobistą XX wieku. Factory, te wszystkie muzy, skandale – to nie był tylko show, to była jego tlen. Książka jest napisana fenomenalnie (ukłony dla tłumaczki, bo to się po prostu „chłonie”!), ale zostawiła mnie z gorzkim wnioskiem, że ludzie nie zawsze są tacy, jakimi nam się wydają. Ta biografia to brutalna lekcja o tym, że za wielkim geniuszem często stoi wielka samotność i charakter, który trudno polubić. Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak to jest być „pępkiem świata”, nie dając światu od siebie prawie nic poza obrazami – czytajcie Liauta. Ale ostrzegam: Wasze spojrzenie na kolorowe sitodruki zmieni się na zawsze.

Czytadła_Czekadełka

oceniła na 9 1 miesiąc temu

Pospieszalscy. Rodzina

Marcel Woźniak

Pospieszalscy. Rodzina. @wydawnictwo_marginesy @marcelwozniak_official ogromne dzięki, #współpraca🩷 🎶Miało byc ich 12 jak apostołów, tymczasem jest 9 wspaniałych, tak różnych, a zarazem tak podobnych. Z początku trudno rozeznać kto jest kim, im dalej w czytanie tym jeszcze więcej osób się pojawia, klan się powiększa, sympatia do tej rodzinki muzykantów również. 🎶Bez obaw, wspaniałe i zręczne pióro Marcela Woźniaka (trzeba przyznać, że to Osobnik niezwykle rozgadany, wciagajacy, na żywo również. Reaserch do książki wykonany na 7 z plusem) sprawia, że książka to w istocie kronika przypadków, wypadków i wyborów klanu Pospieszlaskich. Pełna uroku, miłości, niespodziewanych zdarzeń, typowych rodzinnych przepychanek, wielkich marzeń, czasem rozczarowań. Niemniej moc i miłość jaka promieniuje z tej rodziny jest potężna, szczególnie gdy nie ma się zbyt wiele...ale razem można wszystko i jeszcze więcej 🩷 🎶Jak na kronikę przystało - ogromna ilość zdjęć, komizmu sytuacyjnego, ducha historii danej epoki. Wszystko to przy akompaniamencie muzyki, zarówno instrumentalnej jak i tej prosto z serca... 🎶Czy i Ty dasz się porwać tej muzyce? #kronika #opowieści #myszaczyta @myszaczyta 🎶💙📚

KsiążkowyRentgen

ocenił na 10 22 dni temu

Cytaty z książki Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny

Wiedza jest ważna, ale o wiele ważniejsze jest jej mądre wykorzystanie" Henryk Kruk.

Wojciech Kruk Wojciech Kruk. Historia jubilerskiej rodziny Zobacz więcej

Więcej