Władcy stadionów

Przeczytalem juz kilka lat temu kiedy zostala wydana. Bardzo mnie wciagneła i czytało sie lekko. Jako osoba ze środowiska kibicowskiego potrafiłem sobie wyobraźić dane postacie i sytuacje tak jak by mogły wygladać w rzeczywistości a nie tak jak by to przedstawiły media. Trzymała w napięciu ale momentami smialem sie na głos. Jesli miałbym wystawić ocenę zaraz po przeczytaniu książki to na pewno byłoby to 7-8. Wszytsko za sprawa końcówki która wydała mi się istnym sience-fiction jak na tamte czasy. Legalne ustawki ktore mozna ogladac wykupujac bilety. Bardzo mi sie wtedy nie podobało zakończenie. Poczulem sie troche oszukany i czulem jak by autor nie miał pomyslu jak zamknac książkę. Jednakze minęło kilka/kilkanascie? Lat od wydania książki a jej zakończenie dzieje sie tu i teraz na naszych oczach. Internetowe gale legalnych ustawek juz majac miejsce... stąd 10/10. Polecam

"Autorem „Guvnors” jest Mickey Francis, który przy współpracy z Peterem Walshem stworzył książkę opisującą swoje życie, a dokładniej człowieka z chuligańskiej ekipy Manchesteru City. Książka zaczyna się od końca, a dokładniej mowa tutaj o procesie, który dla autora Guvnorsów skończył się odsiadką w miejscu odosobnienia. Po krótkim wstępie Francis zaczyna opisywać wszystko od początku, zaczynając oczywiście od swojego dzieciństwa w Moss Side, czyli jednej z najniebezpieczniejszych dzielnic Anglii. W moim odczuciu to bardzo pozytywny zabieg, który jest tutaj wręcz niezbędny, aby zrozumieć, dlaczego życie tego młodego chłopaka z Manchesteru pokierowało właśnie w stronę stadionowej chuliganki." Więcej: http://sektorkiboli.pl/guvnors-czyli-ksiazka-o-chuliganach-city/

Diego Armando Maradona wielkim piłkarzem był – to nie ulega wątpliwości. Ale raczej nie zdobył takiej sympatii jaką cieszył się inny wirtuoz z Ameryki Południowej, czyli Pele. Problemy narkotykowe, niezbyt zdrowy tryb życia, konfliktowość, kontrowersyjne zagrywki i zachowania kładły się cieniem na jego karierze. Także książka nie jest łatwa w odbiorze, bo jest niezwykle ekspresyjna, chaotyczna, wręcz kipi emocjami. Czytając jesteśmy wręcz pewni: no tak, cały Maradona :-) Razi zaklinanie się co chwila na życie własnych córek, rażą pojawiające się co jakiś czas wulgaryzmy. Czytelnikowi niezbyt zaznajomionemu z futbolem argentyńskim z trudem przyjdzie rozpoznawanie piłkarzy po ich boiskowych pseudonimach, zaś drużyn po ich lokalnych przydomkach. Ale dzięki tej ekspresji w pisaniu mamy do czynienia z biografią pokazującą człowieka, nie zaś jego pomnik. W sumie książka napisana w idealnym momencie, już po zakończeniu kariery piłkarskiej, podsumowująca dokonania na boiskach Argentyny, Hiszpanii i Włoch oraz osiągnięcia w barwach reprezentacji. Jeżeli jednak nawet nie lubimy Maradony, to warto przeczytać choćby ostatni, czternasty rozdział, zatytułowany „Jestem Diego. Przesłanie”. I tych kilka gorzkich słów na temat braku ambicji młodych zawodników, układaniu „drabinek” w rozgrywkach międzynarodowych, wszechobecnym kulcie pieniądza… Z perspektywy ćwierćwiecza musimy przyznać: Diego, w tych sprawach miałeś niestety rację. Jednym słowem, naprawdę niebanalna autobiografia.

Przyjemna autobiografia jednego z najbardziej znanych polskich piłkarzy XXI wieku z jedną zasadniczą wadą - powstała za wcześnie. Jerzy Dudek nie zakończył bowiem kariery tuż po finale LM w Stambule, co sprawia, że brakuje tu dwóch istotnych wydarzeń z jego dalszego życia: niepowołania go przez Pawła Janasa na mundial 2006 oraz pobytu w Realu Madryt. W "Uwierzyć w siebie..." nie brakuje za to licznych wątków osobistych i tego, po co kibice sięgają po tego typu książki, czyli anegdot z szatni i zakulisowych ciekawostek. Interesujący jest zwłaszcza wątek interesików, jakie przy okazji MŚ 2002 kręcił próbujący uchodzić dziś za sumienie polskiej piłki Zbigniew Boniek. Choć nigdy wielkim fanem pana Jurka nie byłem to po lekturze trudno go nie polubić. Pozytywny gość, któremu mimo sukcesów nie odbiła sodówka.

Alternatywny tytuł tej książki mógłby brzmieć „George Best opowiada”. Jest to bowiem zbiór anegdot wziętych wprost z boiska oraz mających miejsce poza nim. Ale co ciekawe, ta książka nie skupia się wyłącznie na sylwetce Georgie Boy'a, ale zawiera garść wspomnień dotyczących znanych postaci ze świata futbolu brytyjskiego i szeroko pojętego show businessu. Wiele tu odniesień do programów telewizyjnych, filmów i wydarzeń z lat 60-tych i 70-tych XX wieku. Dla osób zorientowanych w temacie na pewno bardzo ciekawa i miła niespodzianka. Nie jestem pewien, czy obecnie nazwisko Best mówi cokolwiek młodszym czytelnikom. Przed prawie 15 laty sylwetkę „Chłopaka z Belfastu” przypomniała grupa Myslovitz w utworze „Książę życia umiera.” Niezwykle utalentowany zawodnik, który zamiłowaniem do alkoholu i rozrywek roztrwonił swój niesamowity potencjał. Mało jest piłkarzy, którzy w wieku 22 lat stają się najlepsi w Europie, a może i na świecie. Best opowiada o swoich romansach i problemach niezwykle szczerze i otwarcie, mając świadomość, że w jego życiu poszło coś nie tak. Ale tego nie żałuje, żył pełnią życia, wręcz śmiejąc się z ulotności sławy. Wiele w tej książce autoironii, sporo żartów z samego siebie (rozmowa z taksówkarzem na lotnisku – cały George :-)), sporo zaskakująco celnych opinii, co sprawia że tę pozycję czyta się wyjątkowo dobrze. Dodatkowo książka została opatrzona statystykami Besta z występów w drużynie Irlandii Północnej oraz w drużynach klubowych (z Manchester United na czele). Co do wad: zdecydowanie zbyt dużo literówek oraz momentami niezbyt składne tłumaczenie, przez co część żartów staje się mniej zrozumiała. Jednak na tle licznych książek sportowych ta wyróżnia zdecydowanie wyróżnia się na plus.

Lucjan Brychczy jest obok Kazimierza Deyny jedną z legend warszawskiej Legii. Piłkarz ten, rodem ze Śląska, spędził przy Łazienkowskiej ponad sześćdziesiąt lat swego życia, najpierw w roli zawodnika, a później trenera. Podczas tego czasu był uczestnikiem oraz świadkiem zarówno największych porażek, jak i triumfów stołecznego klubu. W 2014 r. postać Kiciego, bo taki boiskowy pseudonim nosił Brychczy, zapragnęli przybliżyć nam w swej książce Grzegorz Kalinowski i Wiktor Bołba. "Kici. Lucjan Brychczy – legenda Legii Warszawa" to, chciałoby się rzec, typowa autobiografia w formie wywiadu-rzeki, w której indagowany odpowiada na standardowe pytania dziennikarzy dotyczące przebiegu kariery czy życia prywatnego. Gdybym jednak tak napisał, to minąłbym się znacząco z prawdą. Książka oczywiście jest hołdem złożonym postaci Brychczego – którego dryblingami oraz postawą na boisku zachwycali się swego czasu i Tadeusz Konwicki, i Gustaw Holoubek, i Andrzej Łapicki – ale odnajdziemy w niej również wiele ciekawych wątków pobocznych, dotyczących dziejów drużyny z Łazienkowskiej. Podczas lektury momentami można wręcz odnieść wrażenie, że Bołba i Kalinowski chcą, aby czytelnik przez pryzmat jednej z klubowych legend prześledził losy „Wojskowych” od pierwszych lat po II wojnie światowej, aż po czasy nam współczesne. A trzeba przyznać, że jest to historia niezwykła i pod wieloma względami fascynująca. Ktoś, kto kojarzy dzisiejszy futbol (nawet ten w wydaniu krajowym) z luksusem, wielkimi pieniędzmi, poważnymi transferami oraz profesjonalnie przygotowanymi zgrupowaniami, zostanie na początku wspomnień pana Lucjana wrzucony w peerelowską rzeczywistość połowy lat pięćdziesiątych XX wieku, gdzie piłkarze stołują się w barach mlecznych, w ramach premii za wywalczenie mistrzostwa otrzymują zegarki, a zapłatą za przejście z klubu do klubu jest rower. Niektórych też może zszokować fakt, że jedyny element odnowy biologicznej w owym czasie stanowiła kadź miodu, obecna przy drużynie zarówno podczas meczów u siebie, jak i na wyjeździe. Piłkarski światek z czasem jednak zaczął się zmieniać i razem z Kicim tę ewolucję na kartach książki obserwujemy. Mamy więc tutaj opis pierwszych dwóch dubletów zgarniętych przez Legię w latach 1955 i 1956; niezłe wyniki i wysokie lokaty klubu z lat sześćdziesiątych; mistrzowską drużynę z początków lat siedemdziesiątych, w której prym wiedli Kazimierz Deyna, Robert Gadocha i Lesław Ćmikiewicz; kryzys i marazm końcówki lat osiemdziesiątych zwieńczony dwoma Pucharami i Superpucharem Polski; aż wreszcie przechodzimy transformację ustrojową i obserwujemy budowę kolejnej wielkiej Legii, która pod wodzą Pawła Janasa triumfuje na krajowym podwórku w sezonach 1993/1994 i 1994/1995, występując przy okazji także w elitarnej Lidze Mistrzów. Na koniec warto zauważyć, że autorzy zdecydowali się na dość ciekawe rozwiązanie edytorskie. Mianowicie chcąc poszerzyć treść wywodów głównego bohatera, zrezygnowali z klasycznych przypisów na rzecz wtrąceń w samym tekście. Rozszerzenia te dotyczą głównie historii klubu, a wśród nich odnajdziemy wiele anegdot dotyczących albo samego Kiciego, albo osób związanych z zespołem na przestrzeni lat. Po książkę Grzegorza Kalinowskiego i Wiktora Bołby z pewnością powinni sięgnąć wszyscy kibice Legii oraz osoby żywo zainteresowane historią piłki nożnej w wydaniu krajowym. Publikacja powinna trafić również w gusta osób próbujących zrozumieć przemiany mentalności społeczeństwa polskiego w Polsce powojennej oraz fenomen funkcjonowania w przestrzeni publicznej różnych sportowych legend. https://historia.org.pl/2016/05/27/kici-lucjan-brychczy-legenda-legii-warszawa-l-brychczy-g-kalinowski-w-bolba-recenzja/?fbclid=IwY2xjawHECI1leHRuA2FlbQIxMQABHUgTjZiUoCph1kJpsZfN7r_GrpIOhjL3WRsX2yNNAb946QUtjpBBUCWycA_aem_UUWoksr4h_J7MoH6CUZmHg

Czytając tę książke nie wiele wiedziałem o Ryanie. Do przeczytania książki skłoniła mnie jego wierność klubowi i młodość. Była to pierwsza książka kupiona przeze mnie. Nie zawiodłem się ;) Kopalnią wiedzy nie była ale znalazło się wiele interesujących wątków. Poza tym dla kibica MU i/lub Giggsa pozycja obowiązkowa.

I to jest biografia piłkarska jaką lubię, która potrafi pokazać zawodnika nie jako posąg godny uwielbienia, lecz żywego człowieka – z zaletami i wadami. Do dziś trudno zrozumieć, dlaczego kariera Mirosława Okońskiego nie rozwinęła się na miarę jego talentu. Świetne wyszkolenie techniczne, znakomita lewa noga, a jednak… W reprezentacji Polski nie zaliczył udział w żadnej wielkiej imprezie, trudno też odnaleźć spotkanie kadry, w której ujawniłby swoje umiejętności, choć w statystykach ostatecznie naliczono 29 spotkań oraz dwie bramki (co ciekawe, uzyskane w spotkaniach uznawanych przez lata za nieoficjalne). Coś podobnego może tylko odnieść do zawodniczych losów Stanisława Terleckiego… Za to kibice klubowi Lecha Poznań, Hamburger SV oraz AEK Ateny mogą być z „Mundka” dumni, bo w swoim życiorysie miewał genialne sezony. Może to kwestia zawodników, z jakimi grał, obsady pozycji. A czasem konkretny piłkarz jest predystynowany do sukcesów klubowych ? Podobnie było z Krzysztofem Warzychą, który do dziś z racji niewiarygodnych wyników strzeleckich w brawach Panthinaikosu nazywany jest „Księciem Aten”. Książka jest zajmująca, czyta się bardzo dobrze, choć nie jest to klasyczna biografia. Faktografia jest przeplatana stylizowanymi dialogami zawodników, co momentami sprawia wrażenie powieści. Inna rzecz, że bohater książki jest niezwykle barwną postacią. Autor nie pisze wyłącznie o sporcie, nie ucieka od tematów trudnych, związanych z rozrywkowym charakterem zawodnika oraz jego iście ułańską fantazją. Dotyka też tematów niewygodnych, dotyczących okoliczności dokonywania transferów w polskiej lidze, kuluarowych rozmów w sprawie przekazywania premii przez zainteresowane punktami drużyny. To nie jest laurka, ale prawdziwa opowieść, pełna blasków i cieni. Ciekawie też odmalowano klimat lat osiemdziesiątych XX wieku, dziś być może mało zrozumiały dla młodego pokolenia. Książka nie tylko dla kibica piłkarskiego.

Książka została wydana w 2001 roku, po awansie piłkarskiej reprezentacji Polski do finałów MŚ 2002. Jest to swego rodzaju autobiografia, którą bardzo dobrze się czyta. Ta książka przybliżyła mi postać Jerzego Engela, o którym wiedziałem niewiele, z tego powodu, że piłką nożną interesuję się od 2005 roku, jednak w tamtym czasie były selekcjoner kończył już swoją karierę trenerską, a szkoda. Przyjemność z czytania trochę psuły błędy w kilku zdaniach, ale mimo to polecam tę pozycję.

Inspirująca. Dzięki niej poznałam osobowość i pewne cechy charakteru ludzi, którzy dzięki nim są arbitrami - bo nie inaczej. Nie są one jednak dla mnie łatwe - ,,To kwestia charakteru, mentalności, osobowości, w każdym razie kwestia naprawdę subiektywna." ,,To be consistent." Jednym słowem: zasady, bycie konsekwentnym i subiektywizm. Szczerze polecam! ,,...reguły gry" chociażby dla samej wiedzy o byciu arbitrem i nas samych.

Książkę czytałam dawno temu. Jeszcze nie miałam konta na LC. Jak zakładałam konto na LC nie było możliwości dania 10 gwiazdek, było chyba tylko 5. Byłam wtedy pełna podziwu dla Lance Armstronga. Kibicowałam mu w walce z chorobą i bulwersowała mnie postawa sponsorów, którzy odwrócili się od niego, gdy chciał wrócić do sportu. Po kilku - kilkunastu latach okazało się, że rzeczywiście brał doping. Ciekawe, czy dzisiejsza wiedza zmieniłaby moją ocenę książki.

Jeżeli wierzyć książkowemu licznikowi na LC, to bariera przeczytanych 100 tytułów na mojej półce „Piłka nożna” została przekroczona. Dorzucam jeszcze jedną biografię poświęconą tym razem gwieździe reprezentacji Wybrzeża Kości Słoniowej. Proszę Państwa, oto Didier Drogba. Zawodnik obdarzony niewątpliwym talentem, choć z perspektywy czasu wydaje się, ze był predystynowany do znacznie większych sukcesów. Być może to tylko subiektywne odczucie, ale Drogba kojarzy mi się z częstymi problemami zdrowotnymi oraz z niewykorzystanymi okazjami bramkowymi w decydujących momentach. Z drugiej strony dział statystyczny robi wrażenie; pokaźny dorobek w kadrze narodowej WKS (104 A -65), ale zaledwie dwa srebrne medale zdobyte w Pucharze Narodów Afryki. Czterokrotny mistrz Anglii z Chelsea FC oraz triumfator Ligi Mistrzów z 2012 roku. A mimo wszystko... niedosyt. Może zbyt późno pojawił się w zawodowym futbolu ? Na tle innych biografii piłkarskich ta pozytywnie się wyróżnia. Autor nie przesadził z peanami na tle przywiązania do barw klubowych, systematycznej ciężkiej pracy, czyta się zupełnie nieźle. Tradycyjnie sporą część książki zajmują cytaty z wywiadów prasowych (zwłaszcza etap kariery w Premier League), ale o dziwo tym razem aż tak bardzo to nie przeszkadza. Natomiast szkoda, że opowieść o iworyjskim napastniku kończy się już na sezonie 2007/08. W sumie przyzwoita publikacja, choć nie jest w pełni kompletna.

Powiem tak, jedna gwiazdka więcej z powodu nazwiska - Zbigniew Boniek. To, że był jednym z najwybitniejszych polskich piłkarzy jest rzeczą oczywistą. Charyzmatyczny, „zadziorny”, nigdy nie odpuszczał. Od 1982 roku czekamy na przełom i jakiś sukces Polaków w piłce kopanej… Na razie… d… Można oczywiście rzucić kilka nazwisk, np. Lewandowski, że strzela więcej bramek, ma na koncie więcej mistrzostw krajowych itd., ale w porównaniu sukcesy to marniutkie. W karierze klubowej Boniek „zdobył” więcej pucharów, o reprezentacyjnej lepiej nie wspominać.

Czyta się bardzo przyjemnie, zwłaszcza osobom, które pamiętają tamte czasy... Bardzo mi brak dalszego ciągu, to jak grał w Legii, akurat wtedy chodziłem na wszystkie mecze i pamiętam co wyczyniał z piłką i rywalami mimo 30stki na karku. Może rzeczywiście nie co za dużo samochwalstwa, ale ogólnie polecam:)

Całkiem przyjemna lekturka, 200 parę stron. Zbiór opowieści o piłkarzach, którzy wyruszyli w pogoń za pieniądzem, poza granice swojej ojczyzny. Stare pióro Romana Kołtonia, więc jeszcze warto. Książke w księgarniach typu tania książka można kupić za.. 1 zł. Za tyle właśnie ją kupiłem :)

Książki tego typu zwykle nie zachwycają w momencie wydania, gdyż dotyczą wydarzeń dobrze znanych. Uporządkowanie faktów zgodnie z chronologią może wówczas wręcz denerwować, bo "przecież wszystko jest oczywiste". Ale po latach spogląda się na nie łagodniejszym okiem i łatwiej choćby o dokonanie porównań dorobku obu trenerów – także z dużo dalszej perspektywy. Autor jawi się bardziej jako zwolennik Beenhakkera, w końcu za jego kadencji można było zacząć mówić o „international level” występujących w reprezentacji zawodników. Z drugiej strony osiągnięcia na arenie Mistrzostw Świata czy Europy w obu przypadkach były równie skromne i dalekie od oczekiwań. Książka w kategorii „można przeczytać” gdyż wydaje się, że w dorobku Pana Romana Kołtonia dużo lepiej wypadła monografia Kazimierza Deyny.

Jestem po lekturze biografii Robina Van Persie i odnoszę wrażenie, że jego kariera nie przebiegła tak, jak on sam by sobie życzył. Skandal obyczajowy, który przesłonił początek jego ścieżki zawodowej. Liczne kontuzje oraz tendencja do trafiania w słupki i poprzeczki. A potem wiele sezonów w oczekiwaniu na sukces. Występując w klubie o takiej renomie jak Arsenal Londyn nie doczekał się tytułu mistrzowskiego. A przecież przybył do klubu tuż po niesamowitym sezonie 2003/04. Za każdym razem czegoś brakowało, nawet w rozgrywkach pucharowych, może szczęścia ? W reprezentacji Holandii „tylko” wicemistrzostwo świata w 2010 roku oraz brązowy medal w 2014. Niby sporo, ale sam zawodnik nie ukrywał, że interesują go tylko triumfy. Co do samej lektury, to raczej dla zwolenników The Gunners, choć napisana żywym językiem. Plastycznie opisuje ważniejsze spotkania z udziałem holenderskiego reprezentanta (102 A – 50 goli) przez kolejne sezony gry w Premier League oraz LIdze Mistrzów. Co ciekawe, Van Persie zdobył tytuł mistrza Anglii, ale dopiero w barwach Manchester United, czyli już w okresie nie objętym niniejszą biografią. Książka w wersji oryginalnej kończy się na początku roku 2011, ale dla polskich czytelników wydawnictwo przygotowało niespodziankę w postaci epilogu, obejmującego dalsze losy piłkarza prawie do pierwszej połowę 2012 roku. Jakby w przewidywaniu, iż reprezentacja Holandii nie sprawi niespodzianki na Euro rozgrywanym na boiskach Polski i Ukrainy. Edytorsko jest ładnie, choć tęsknię za twardą oprawą oraz za nieco mniej monotonną czcionką. Szkoda też, że książka nie zawiera statystycznych zestawień osiągnięć zawodnika – występy, gole, asysty. Poszczególne rozdziały nabrałby też większej przejrzystości, gdyby po każdym sezonie prezentowano ligową tabelę.

Długo polowałem na tę książkę. W końcu udało mi się ją zdobyć. Mimo tego, że minęło 15 lat od wydania, to wciąż dobrze mi się czytało. Autor chciał tu przedstawić Afrykę tuż przed mistrzostwami świata w 2010 roku, które odbyły się w RPA. Pamiętamy dobrze słynne wuwuzele. To dźwięk, który nigdy nie zniknie z pamięci kibiców piłki nożnej. Sama książka to przedstawienie futbolu z tamtych lat i pokazanie, jak ważny jest i był dla Czarnego Lądu. Poza samą piłką nożną, nie zabrakło innych aspektów. Mamy tutaj wiele informacji o codzienności w Afryce, o religii i wierze, czarach i szamanach, stylu życia i wiele potrzebnych informacji dla osób, które się wybierają w podróż na Czarny Ląd. Autor podzielił się wrażeniami ze swoich podróży do Afryki. Tymi pozytywnymi, jak i negatywnymi. Ta książka jest skierowana przede wszystkim do fanów piłki nożnej, choć znajdą się też rozdziały bez futbolu. Dobra książka, napisana przyjemnym językiem. Dobrze mi się czytało i było miło wrócić do nazwisk piłkarzy z Afryki grających w ligach europejskich w pierwszych 15 latach XXI wieku.

Książka ciekawa (zwłaszcza dla sympatyków smaczków i anegdot futbolowych), a taki Stanowski jest tu najlepszą wersją siebie - kiedy inteligentnie i w osobisty sposób opowiada o tym, na czym zna się najlepiej. Dzisiejsze próby stania się patronem niezależnego dziennikarstwa są jego wykonaniu co najmniej zabawne, kiedy co rusz z jego poczynań przeziera to, o czym kilkukrotnie wspomina w "Stanie Futbolu" - otóż, że stanem dla niego bardziej naturalnym jest bycie subiektywnym. I o ile zgadzam się z jego tezą o pewnych przewagach warsztatowych i charakterologicznych dziennikarzy sportowych nad politycznymi (o czym pisze pod koniec książki), tak niewątpliwie jedną z tych "przewag" jest bycie subiektywnym. Co zdecydowanie bardziej pomaga w byciu (a przynajmniej nie przeszkadza) dziennikarzem sportowym, aniżeli politycznym :)