W poszukiwaniu Niebieskiej Marchewki

Z książek Michała Rusinka, które czytaliśmy do tej pory, ta jest jedną z lepszych. Standardowo niektóre wierszyki są niezręczne i trochę przedumane, ale ogólne wrażenie jest pozytywne, a niektóre utwory i żarty w nich zawarte bardzo spodobały się mojemu przedszkolakowi. Świetnie teksty uzupełniają ilustracje Daniela De Latura.

Książki wydawnictwa Adamada są niezwykłe. Historia czarownicy Gryzminy, która postanawia "pożyczyć" wiktuały na pyszną zupę może i nie jest zbyt poprawna jeśli idzie o aspekt wychowawczy, ale jest z pewnością historią, która wywołuje uśmiech i zaciekawienie u dzieci. Polecane, dla niejadków szczególnie ;)

Kolejna pozycja, która zaczarowała moją córkę. Uważam jednak, że znowu to książka głównie dla dorosłych. Patrząc na to, jak wygląda obecnie świat, ile w nim strachu, a co za tym idzie - nienawiści do obcych i innych, odnoszę wrażenie, że to dorosłych (a nie dzieci) trzeba nauczyć otwartości i akceptacji, empatii i chęci niesienia pomocy innym.

Historia Gustawa zapisana w książce udowadnia nam, że nie trzeba iść za tłumem, warto być indywidualistą. Ważne żeby żyć w zgodzie z samym sobą, bo tylko będąc wiernym swoim ideałom oraz przekonaniom odnajdziemy spokój ducha i będziemy naprawdę szczęśliwi.

Przecudna minimalistyczna opowieść o niesamowitym potencjale, jaki może nieść za sobą książka. Głównym bohaterem jest wieloosobowy zespół - czteroosobowa rodzina. W skład ,której wchodzi mama, tata, synek Antek i córeczka Lusia. Jest też kolejny członek tej rodzinnej załogi pręgowany kotek oraz kurka i kogucik ,który pełni rolę budzika domowego. Rodzina jest biedna, nie posiada nawet zwykłego mieszkania ,że nie wspomnę o telewizorze czy samochodzie. Mieszkają w przyczepie samochodowej z kilkoma uszkodzonymi meblami, a jedynym środkiem lokomocji jest dla nich rower z przyczepką ,własnej roboty. Jedyną rzeczą ,którą mają na własność ,są hurtowe wprost ilości książek. Piętrzą się one, aż niemalże pod sam sufit miejsca zamieszkania. Służą już nie tylko do czytania ale np. do podtrzymania stolika w pionie, gdy ten ostatni ma jedną ułamaną nogę. Rodzina uwielbia czytanie i wolny czas spędza siedząc na stosie książek ,zatapiając się w lekturze. Przychodzi dzień, że książki wypełniają już całą przyczepę po sufit i trzeba samemu się ewakuować ,albo pozbyć się książek. Książki opuszczają dom rodzinny Antka i Lusi ,odwiezione na małej przyczepce rowerowej, pewnie kilkukrotnym kursem, do punktu skupu. Co się dzieje po opustoszeniu ich ,,mieszkania''? Czy wszystko jest jak zwykle? Opróżniona przestrzeń nie robi nic dobrego dla tej kochającej się rodziny. Powoli wszyscy zaczynają się od siebie oddalać. Co się zdarzy ,jak Lusia przyniesie pierwszą książkę z biblioteki do pustego domu? Czy rodzina wróci do siebie sprzed czasów ,,książkowego kataklizmu''? Czy jeszcze można wszystko naprawić? Przeczytajcie kochani tą cudowną opowiastkę ,korzystając z niemniej prześlicznych ilustracji. Książeczka stanowi bowiem także picture book. Piękne opowiadanie jest rozkoszą dla duszy , niosącym przesłanie ,że nie trzeba dużo posiadać ,aby rodzina mogła się kochać wzajemnie i rozumieć oraz to ,że książki scalają rodzinę. Myślę, że autorowi chodziło jeszcze o to ,że nie tylko same książki czytane przez wszystkich oddzielnie, ale wielkie wspólne czytanie robi wiele dobrego. I takiej rodziny nie jest w stanie nic rozdzielić, żadne przeciwności. Tak krótka, ale poruszająca książka pozostanie w pamięci na długo, długo...

Poznajcie Marysię. Ta przecudna mała dziewczynka wszędzie zostawia... okruszki. Towarzyszą jej od zawsze. I są wszędzie- we włosach, w kieszonkach, na koszulce, a nawet w pępku! I nie ma znaczenia czy Marysie je z otwartą czy zamkniętą buzią, okruszki zawsze, ale to zawsze jej towarzyszą. Dla Marysi okruszki to normalna rzecz, ale dla jej rodziny już nie. Zabierają dziewczynkę do lekarza, na różne badania, ba nawet do psychologia. Ale wszyscy zgodnie twierdzą, że dziewczynka jest zdrowa a z kruszenia może kiedyś wyrośnie. Gdy dziewczynka miła kilkanaście lat, okruszki zaczęły jej przeszkadzać. Czuła, że wszyscy mieli rację... Marysia przestała jeść. Aż pewnego dnia, gdy siedziała przy oknie... Pięknie ilustrowana publikacja skierowana do młodych czytelników. Autorka porusza temat odmienności i jej akceptacji. Warta polecenia.

Dom Babci to bajka z pięknymi ilustracjami, które przyciągają wzrok. Naszym głównym bohaterem jest chłopiec, który ma dobre relacje ze swoją babcią. Jego babcia w przeszłości była architektem. Właśnie ona zajmowała się w młodości szkicowaniem budynków: wysokich, budzących zainteresowanie. Babcia obiecała swojemu wnukowi, że w niedługiej przyszłości również jemu wybuduje cudowny, interesujący oraz wysoki budynek. Niestety ze względu na swoje zdrowie babci, nie mogła spełnić pragnienia i marzenia wnuka. Ponieważ była w podeszłym wieku, nie mogła wstawać samodzielnie z łóżka. Chłopiec powstawiał sobie za cel stworzenie tzw. "babci", która będzie mogła z nim podróżować. Pracował obficie i staranie, aż dopiął swojego. Spełnił marzenie! Ze swoją "babcią" dużo wędrował. Wspólnie podróżowali i pokonywali morze, miasta, aż w końcu dotarli do miejsca w którym znajdował się dom wybudowany przez babcię dla swojego wnuka. Wnuczek zrobił wszystko, żeby przepięknie wykończyć swoją chatkę. Dom Babci to bajka o trudnej tematyce dla młodego i starszego czytelnika. Jednakże, warto przeczytać książkę.

Dzisiaj mam dla Was książkę dla dzieci, która nauczy naszą pociechę akceptacji, która w zabawny i ciekawy sposób uświadomi naszemu dziecku, że nie ładnie śmiać się z innych, że bez względu na to jak ktoś wygląda, co ubiera lub co robi nie wolno go wyśmiewać. Z tego co kojarzę noszenie okularów przez dziecko zdecydowanie może stać się tematem drwin ze strony innych dzieci. Z pewnością nie zawsze i nie każdy ma takie podejście, ale wiem, że czasem osoby noszące okulary są przezywane. Nie tak dawno mój syn opowiadał mi jak to chłopaki ze starszej klasy zaczepiali młodszego chłopca z powodu śmiesznych okularów. Syn znajomej na przykład stracił okulary kiedy dzieciaki w ramach zabawy zrzuciły mu je na ziemię... Wiem, że to nie jest regułą i takie rzeczy nie dzieją się codziennie, ale okulary do tanich rzeczy zdecydowanie nie należą, a bywają niestety dzieci, które nic sobie z tego nie robią. Niestety potrafią sprawić komuś wielką przykrość, a przecież człowiek nie ma wpływu na to czy ma wadę wzroku i czy musi nosić okulary... Wstęp znowu składający się z moich wywodów, ale niewiele rzeczy denerwuje mnie tak jak wyśmiewanie innych przez dzieci. Moim zdaniem to rodzić powinien zaszczepić w dziecku od malutkiego to, że takie zachowanie jest nieodpowiednie, niegrzeczne. Choć wiadomo, że dzieci mają swój umysł, swoje zdanie i wiadomo, że często właśnie umyślnie chcą kogoś obrazić, szczególnie zaobserwowałam to u starszych chłopaków. Niestety mój syn wielokrotnie został ofiarą takiego nieprzyjemnego zaczepiania i przezywania, w jego przypadku z powodu długich włosów... Ale dość już tego mojego gadania, czas w końcu powiedzieć Wam o książce. Jak łatwo się domyślić jest ona o okularach. A dokładniej o małym szpaku o imieniu Kajtek. Nasz bohater nie widzi zbyt ostro. Na przykład w bibliotece ma problem, aby znaleźć interesujące go książki. Pani bibliotekarka podpowiada mu, że prawdopodobnie ma on dalekozwroczność czyli nadzwroczność. Ptaszek wybrał się więc do okulisty, tam zbadał sobie wzrok i okazało się, że to prawda. Kajtek musi nosić okulary. Niestety kiedy wrócił do swojego stada jego kuzynostwo strasznie się z niego śmiało. Pospadali aż z drzew i kulali się ze śmiechu. Kajtkowi było bardzo przykro, ale przypomniał sobie, że nawet wielcy i znani ludzie nosili okulary. Na przykład Benjamin Franklin, Mahatma Gandhi czy John Lennon. Od razu zrobiło mu się lepiej. Tym bardziej, że teraz widział wszystko tak bardzo wyraźnie. Bardzo mu się to podobało, tak bardzo, ze zapatrzył się idąc przez las i wpakował się w kłopoty... I wiecie co pomogło mu wezwać pomoc? Właśnie jego nowe okulary! Ta przygoda sprawiła, że szpakowe kuzynostwo zaczęła zazdrościć Kajtkowi jego świetnych okularów ;) Jak widzicie nawet powód kpin może stać się powodem do zazdrości. Będzie to zdecydowanie pocieszającą informacją dla dzieci noszących okularki ;) Jest to krótka historyjka, tekstu jest tutaj zdecydowanie niewiele, a jednak jest on taki ciekawy i jednocześnie pouczający, że nie byłabym sobą gdybym nie poleciła Wam tej książeczki. Jest to naprawdę fajna, zabawna i ładna książka, która bez wątpienia spodoba się młodym czytelnikom. Ma spory, kwadratowy format, sztywną okładkę, na której widnieje podobizna głównego bohatera czyli Kajtka w jego ślicznych okularach. Spójrzcie sami, zdecydowanie przyciąga ona wzrok prawda ;) ? Mi osobiście spodobała się od pierwszego wejrzenia, zaciekawiła mnie i koniecznie chciałam dowiedzieć się co znajdę wewnątrz. Tym bardziej, że na stronie wydawnictwa przeczytałam, że jest to bardzo znana i bardzo lubiana książka w Stanach Zjednoczonych, a także w wielu innych krajach. Dzieciaki w Polsce także pokochają Kajtka, jestem tego pewna! Z niecierpliwością czekam na kolejne książki z tego cyklu. Polecam!

"Atlas miast" to bardzo bogato ilustrowana książka dla dzieci i młodzieży. Za pomocą kolorowych rysunków oraz krótkiego tekstu przedstawiono w niej kilkanaście miast zlokalizowanych w różnych częściach naszego świata, np. Berlin, Tokio czy Nowy Jork. Wydaje mi się, że to dobra propozycja na początek podróżniczej przygody. Książka może bowiem rozbudzić wyobraźnię i ciekawość dziecka. Nie wymaga ona dużego zaangażowania, choć jak się okazuje jej przeczytanie zajmuje trochę czasu, bo tekstu do dyskusji jest jednak dość dużo. Podczas lektury można pokazywać dziecku zdjęcia z danego miasta, które opisują rzeczy zaprezentowane w tekście lub opowiadać mu o własnych przygodach (o ile w danym miejscu byliśmy). Dla mnie czegoś w tej pozycji zabrakło. Mówiąc szczerze, trochę mnie ona miejscami nudziła, bo zawierała mnóstwo odniesień do muzeów czy lokalnego jedzenie a wiadomo, że nie każdego to interesuje. Cieszę się jednak, że takie książki są wydawane w Polsce, bo prezentują się one wspaniale i są bardzo dobrym pomysłem na prezent.

Pewnego pięknego dnia orzesznica niespodziewanie oświadcza swemu przyjacielowi mrówkojadowi, że udaje się z kretem Stellanem na kurs, w związku czym ten zostanie sam w domu. Mrówkojadowi jest to całkowicie nie w smak. Czuje się odrzucony i samotny. I tak wraz ze swym pluszowym towarzyszem Karolem Gustawem próbuje popaść w czarną rozpacz, lecz nic z tego… Mrówkojad nie może uronić ani jednej rzewnej łzy… Wtedy uświadamia sobie, że przecież cebula ma w sobie tak niezwykłe właściwości, że podczas jej krojenia z pewnością w oka mgnieniu się rozpłacze. Udaje się do spiżarni orzesznicy i zaczyna rytuał obierania cebulki. I tak obiera, obiera i obiera… Aż w końcu orientuje się, że chyba jednak przesadził. Żeby przyjaciółka nie była po powrocie do domu zła za jego marnotrawstwo postanawia ugotować dla niej na kolację zupę z wcześniej posiekanej cebuli… Czy orzesznica skorzysta z zaproszenia mrówkojada i da się skusić? Dowiecie się tego, gdy sięgnięcie po ciąg dalszy tej historii, która niewątpliwie jest warta zainteresowania. Opowiada przecież o niesamowitej więzi, tęsknocie i walce z chwilową samotnością. Oczywiście polecam. Mądra i dowcipna jest to rzecz.

Genialny w swej prostocie pomysł, aby z Szopa zwanego Praczem zrobić zapamiętałego czyściocha, a przy okazji opowiedzieć historię z morałem. Cenna lekcja przypominająca rodzicom, aby nie tracili z oczu tego co najważniejsze. Może także przypominająca dzieciom, że to dla nich rodzice się starają. Szczęśliwe zakończenie, w którym udaje się razem przełamać mur konfliktu pokoleń, konfliktu interesów i wypracować nowy model współżycia rodzinnego. Użycie tkanin jako budulca ilustracji jest tu jak najbardziej celne, sugestywnie oddające barwną panoramę codzienności. Warto zajrzeć! Lektura będzie odpowiednia dla 2 i 3-latków

Ponoć w każdym z nas jest odrobina z dziecka. Zgodnie z tą tezą sięgam więc od czasu do czasu po literarurę dziecięcą. Zwykłe magnesem są ilustracje. Tu też tak było, po prostu nie mogłam oderwć oczu od kocich portretów. Zresztą ilustracje są tu kluczowe, bo tekstu tu niewiele. Ot typowa książeczka dla bardzo małego czytelnika. Proste zdania trafiające w punkt. A o czym? Ano o kotach. Minusz, Pasza i Amira mieszkają z swoją opiekunką Mariam. Z czasem zauważają bardzo istotne zmiany u swojej pani, bowiem Miriam spodziewa się dziecka. Koty nie wiedzą jak się zachować. Czy bać się, że ich pozycja w domu się pogorszy, czy cieszyć się razem ze swoją opiekunką. Trochę to jak popularne bajeczki dla przedszkolaków, przygotowujące je do roli starszego rodzeństwa. I choć można uczyć przez przykład lub analogię, to ja nie umiałam oprzeć się wrażeniu, że to lektura dla kotów, ku pokrzepieniu kociego ducha. Coś mi tam zgrzytało pomimo minimalistycznego podejścia do tekstu Może jestem, po prostu, za dorosła na tą lekturę. Na pewno warto nacieszyć oko ilustracjami.

Nasza (moja i syna) ulubiona książka z serii rok w... cudowna, bajkowa, niebanalna. Każda występująca w niej postać ma swoją indywidualną historię, która komponuje się w cały bajkowy świat i przeplata z losami innych. Osobiście uwielbiam ilustrację Macieja Szymanowicza, tutaj mógł dać popis swojej wyobraźni i zrobił to na 10. Książka ćwiczy u dziecka spostrzegawczość, opowiadanie historii, łączenie faktów, wyobraźnię. Czego chcieć więcej?

"Ta książka opowiada o tym, w jak zdumiewający sposób zwierzęta radzą sobie w przyrodzie... Poznaj te zwierzęta, zrozum, jak ważne i wyjątkowe miejsce zajmują na Ziemi." To pięknie wydany, zilustrowany i przedstawiony Atlas zwierząt, który prezentuje ich życie w naturalnym środowisku. Książka zawiera informacje, mapy (globu i poszczególnych kontynentów wraz z ich mieszkańcami), opisy szczegółowe i ciekawostki. Ilustracje bywają zabawne i zaskakujące. Atlas opisuje wiele zwierząt mieszkających na wszystkich kontynentach naszego globu, ich zwyczaje, potrzeby i możliwości. To książka dla dzieci i dorosłych, bo można się z niej dowiedzieć bardzo wielu ciekawostek o bardzo znanych i tych rzadkich gatunkach fauny. Ogromną wartością jest ciekawie podany zakres informacji, częściowo w formie zwartego tekstu a częściowo w formie rozrzuconych zdań zapisanych w różnistych formach. Książka przyjemna dla oczu i uszu, pomaga w poznaniu zwierząt i ich umiejscowieniu na Ziemi. Można ją omawiać, przeglądać, "eksplorować", kontemplować i powracać bez końca. Bardzo przypadła nam do gustu.

Książka o powiększaniu się rodziny o nowe dziecko. U nas sprawdziła się bardzo dobrze, bo u nas też syn został starszym bratem dla swojej siostry. Ładna książka, ze skromnymi, prostymi ilustracjami. Tekstu jest tu również niezbyt dużo, prosty i trafiający do małego czytelnika. Czasami trochę bardziej metaforyczny, ale bardzo trafny. W subtelny sposób mówi się tu o strachu przed tym, że młodsze, bardziej absorbujące uwagę rodziców dziecko, zajmie miejsce tego starszego. Mój ulubiony fragment to: "Ale mama powiedziała mi, że w sercach rodziców nigdy nie zabraknie miejsca. Bo są wielkie jak niebo". Książka skupia się na pozytywnych aspektach relacji z młodszym rodzeństwem, wskazując też starszakowi, że niemowlak dość szybko staje się dzieckiem, z którym można się fajnie bawić, więc jest na co czekać. Warto sięgnąć po tę książkę przygotowując dziecko na przyjście nowego członka rodziny. Dobra dal trzyipółlatka, także dlatego, że nie ma tu antywzorców, które dziecko mogłoby naśladować (bicie niemowlaka czy kopanie mamy - co znaleźliśmy w jednej innej książce, a co syn próbował naśladować).

Nie ukrywam, że jestem fanką książek dla dzieci i młodzieży. Lubię ładne rzeczy i historie z morałem, które można wykorzystać w pracy z młodym Czytelnikiem. I trafia mi w ręce taka cudowna "rozkładanka". Autorzy opowiadają nam o dzikiej naturze i człowieku. Człowieku, który to wszystko potrafi zniszczyć. Tylko czy przyroda tak łatwo się podda...? Gdy tylko otworzymy publikację "wyskakuje" na nas las - zielone kłębowisko drzew, pełne dzikich zwierząt. Nagle pojawia się hałas - to człowiek zaczyna karczowanie. Zwierzęta uciekają. Wszystkie oprócz leniwca - czy potraficie go wypatrzyć? Czy on też da radę uciec? Opowieść o lesie mnie wciągnęła. Szukałam leniwca - dobrze się schował. Chciałam wygonić maszyny, ratować zwierzęta... Przeżywałam każdą stronę - od radosnej zabawy w chowanego, poprzez strach o zwierzęta, złość na nas ludzi i zaskoczenie oraz nadzieję... Przepiękne ilustracje zachwycają dzieci i dorosłych. Sama historia też jest pięknie i prosto przedstawiona - dostosowana do młodego odbiorcy, ale nie naiwna. Przyznaję również, że wykorzystałam ją kilkakrotnie do zajęć prowadzonych z dziećmi. Poruszaliśmy temat dobrych książek dla dzieci, ale także ekologię, dbałość o środowisko i zachowania zwierząt. Mnogość tematów pokazuje wielowymiarowość publikacji. Wydawnictwo Dwie Siostry publikuje perełki, nad którymi nawet dorośli Czytelnicy potrafią się zatrzymać, zachwycić i wzruszyć. Aha, książka jest wydrukowana z papieru mieszanego i wykorzystano do niej ekologiczne farby sojowe.

W środku znajdziemy 20 gatunków ptaków opisanych w bardzo krótki i przyjemny sposób. Nie ma tutaj nadmiaru wiedzy ani zbędnych szczegółów. Są natomiast krótkie ciekawostki i cechy charakterystyczne. Wszystko to opatrzone jest zdjęciami autorstwa Ewy Kozyra-Pawlak zrobionymi w ogrodzie Autorów, a także ilustracjami wykonanymi ciekawą techniką. Zachęcam do sprawdzenia tej pozycji!

Ta książka jest doskonałym przykładem tego, dlaczego kocham rozkładanki. W środku jest przepiękna. Poziom skomplikowania elementów przestrzennych zachwyca. Jest tu to, co na powierzchni wody, ale dużo więcej potrafi się dziać pod powierzchnią, gdy odchylimy strony książki. Mój czterolatek też był zachwycony i za każdym razem odnajdywał na ilustracjach coś nowego. Świetna rzecz. Szkoda, że nie ma kolejnego wydania.