Tygrysia Gwiazda i Sasza. #3 Powrót do Klanów. Wojownicy. Manga 4

Tygrysia Gwiazda i Sasza Szukając schronienia to druga część historii o Saszy, kotce wychowanej wśród ludzi, po których odejściu poszukuje własnej drogi. Sasza ucieka z dala od Klanów po słowach Tygrysiej Gwiazdy. Jej misją teraz jest odnalezienie jej dwunożnego Kena. Podczas poszukiwań przeżywa dużo przygód. Natrafia na człowieka, z którym spędza jakiś czas, ale wie, że to nie jest dla niej. Druga część historii tak samo wzruszająca jak pierwsza. Opowiada o nowych przyjaźniach zawiązanych przez Saszę oraz pokazuje dwa momenty okrucieństwa ze strony ludzi do kotów jak i ich samych. Znów się nie zawiodłam na opowieści. Te komiksy są wręcz wspaniałe! 9,5/10

Książka fajna może przez dwie strony było coś czego nie wiedziałam .Książka na dwie strony styka się z Tajemnicą Żółtego kła .Ilustracje mi się wogole nie podobały ale to moja opinia (wogole niedopasowane ).Książka ma takie zwyczajne z 20-15 stron normalnej nowelki .Całkiem spoko . Czy polecam ?Nie za bardzo Dla fanów literatury w stylu mangi ?Oczywiście

A więc tak. Manga o Biczu. Największym wrogu Ognistej Gwiazdy. Cóż przeczytałam to w trakcie 4/5 serii Ale zmieniło to mój pogląd na Bicza(z nieuznającego słabości i współczucia kota który oddziela kociaki od rodziców na po prostu biednego młodego kota pragnącego odwetu) Ogólnie fajna ale prolog z Północy i Obrazki no cóż no nie są powalające (ale lepsze niż w Tygrysia Gwiazda i Sasza) A tak to polecam 7,⁵/10

Lubicie książki gdzie głównymi postaciami są zwierzęta? Mi osobiście się to podoba. Zupełnie coś nowego i też mogę poznać zachowania tych zwierząt. A strażnicy ga'hoole sprawili, że polubiłam sowy jeszcze bardziej i moją ulubioną jest płomykówka. Wy macie jakąś ulubioną sowe?😍 Przyznam szczerze, że z początku jak zaczęłam czytać patrzyłam na historie przez pryzmat bajki i dużo rzeczy Mi się nie zgadzało, dużo mnie też wkurzało, ale finalnie bardzo polubiłam się z tą historią. Książka jest zdecydowanie bardziej brutalna i bardziej rozwinięta. Początek mnie nudził, bo rozwijał się dłużej niż w bajce. Tyle że bajka to trochę taka łagodniejsza skrócona wersja 5 pierwszych tomów. Dlatego może też mi się tak dłużył ten początek i nudził. W książce bardziej czuć ta nienawiść jednego z braci i zazdrość, że drugiemu przychodzi wszystko łatwo. Podsumowując. Ksiazka mi się podobała, mimo dłużącego się początku. Akcja rozwijała się stopniowo bardzo dobrze. Finalnie to dużo się tam dzieje. Przykro mi że po polsku jest tylko 5 pierwszych tomów i więcej nie będzie 😭 Tytuł: strażnicy Ga'hoole Autor: Kathryn Lasky Wydawnictwo: @wydawnictwonowabasn Ocena: 4/5 ⭐️⭐️⭐️⭐️

Książka jest doskonałym sposobem na zanurzenie się w nieskończony świat tajemnic o mocach, które 4 bohaterki tego tytułu posiadają. Mamy pokazaną relację człowieka z koniem - ich wyjątkowa i magiczna więź jest inaczej nazwana. Bohaterki nie dość, że mierzą się z problemami życia codziennego, do tego jeszcze na ich młodych barkach spoczywają losy ludzkości i całego świata. Czy uda im się pokonać starożytne zło, które od setek lat czekało na uwolnienie z więzienia? Przekonajcie się sami!

Szara Pręga Schronienie Wojownika to druga część historii o Szarej Prędze i jego powrotu do Klanu Pioruna. Wraz z przyjaciółką Milką kontynuuje podróż do znalezienia lasu i swojego klanu, poznając przy tym inne koty, z którymi wymieniają się pomocą. Jeszcze lepsza od pierwszej. Na długo zostanie w moim sercu wraz z innymi mangami z serii Wojowników, które czytałam do tej pory. Aż żałuję, że te mangi są takie króciutkie, bo pochłonęły mnie całkowicie. 9,5/10

Nie sądziłem, że bedac już dorosłym, będę wciągnięty w książkę o smokach bardziej niż w jakąkolwiek poważną powieść dla dorosłych. A jednak. „Smocze Proroctwo” to coś absolutnie niesamowitego. Przede wszystkim — ten świat. Tui T. Sutherland stworzyła uniwersum tak żywe, że miałem wrażenie, że jestem tam razem z tymi smokami, że czuję ich oddech na karku i że sam latam nad bagnami czy pustyniami. Każde plemię ma swój klimat i charakter, a przy tym nie są one płaskie, każde ma własne zasady, kulturę, historię. Postacie? Nie da się ich nie lubić. Clay, Tsunami, Glory, Starflight i Sunny — każdy z nich ma coś, co sprawia, że człowiek czuje z nimi więź. Ich dialogi są świetne, pełne emocji, czasem zabawne, a czasem wzruszające. Naprawdę da się poczuć, że to młode smoki, które dopiero uczą się życia, ale już muszą mierzyć się z wielką odpowiedzialnością. Fabuła wciąga od pierwszych stron. Nie ma tu dłużyzn ani nudy, a kolejne zwroty akcji trzymają człowieka w napięciu jak dobry thriller. Szczerze mówiąc, często czytałem do późnej nocy, bo po prostu nie dało się odłożyć książki. Nie sądziłem, że powieść o smokach może być tak mądra i tak dojrzała. Pod płaszczykiem przygodowej historii autorka pokazuje przyjaźń, lojalność, odwagę i to, jak trudno czasem wybrać, co jest dobre, a co złe. „Smocze Proroctwo” to dla mnie prawdziwy hit i wiem, że biorę się za kolejne tomy, bo chcę więcej. Polecam każdemu, nie tylko młodszym czytelnikom — serio, dorośli też będą zachwyceni. 10/10, bez dwóch zdań.

Ogólnie wszystko dobrze fajna fabuła ale Szara Pręga ma zdecydowanie za mało wiary w siebie i po prostu się nad sobą użala a gdy Milka chce mu pomóc przynosząc wodę na szmatce ona takie: - dobre ale wolę na mchu Jakby, to dobrze że wgl coś dostał a to nie jedyna taka sytuacja więc daję 6/10

(Opinia dotyczy całej drugiej serii 6-10) Świetna kontynuacja fabuły. Nowi bohaterowie od razu skradają serce i motywują do kibicowania im. Wszystko spójnie. Dużo smaczków z pierwszej serii. Naprawdę miło się czytało jak bohaterowie z 1-5 się rozwinęli ;) Nie ma co się tu rozpisywać. Mimo, że Skrzydła ognia są z kategorii "dla młodzieży" dalej uważam je za ulubioną serie ze wszystkich książek fantasy jakie miałam w ręku.

Jak dla mnie była to najbardziej wzruszająca część cyklu... Duet: Takoda i Kovo taki rozczulający i zagubiony. Całość opowieści pełna poświęceń, trudnych decyzji, wielkich porażek i małych zwycięstw. Bardzo dobrze był to spożytkowany czas na tej lekturze! Polecam niezmiennie.

Według mnie świetna książka! Ten sam motyw co w oryginalnej historii, z większym zainteresowaniem klątwą i matką Belli. Daje trochę poczucie jakby była kontynuacją. Dzięki nucie horroru (bardzo delikatnego co prawda) bardzo fajnie się ją czyta! Szczególnie jak się jest fanem kryminału połączonego z magią i mystery. Polecam!

Recenzja "Księżniczka Incognito"👑🐺🌓 > Autor: Connie Glynn > Wydawnictwo: Insignis > Wiek: 11+ (około) Ocenka!!! Spodziewałam się że będzie trochę nudna, a była super. Szybko się czyta. Jest bardzo komfortowa i cudownaaa. Polecam✨ ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10) Motywy💞💅 ♦Zawieranie przyjaźni ♦Zamiana tożsamości Jak Barbie Księżniczka i Żebraczka tylko dużo mocniejsze zwłaszcza koniec OPIS To pierwsza część cyklu powieściowego dla młodzieży pod tytułem „Kroniki Rosewood”. Która dziewczynka nie marzy o tym, by być księżniczką? Na różnych etapach dzieciństwa wiele dziewczynek marzy o tym, by zostać księżniczką i żyć w zamku, otoczona służbą. Tak też jest w przypadku Lottie Pumpkin, zwykłej 14-latki, która trafia do elitarnej szkoły Rosewood Hall w ramach programu stypendialnego. W tej samej szkole zaczyna uczyć się prawdziwa księżniczka, Ellie Wolf z królestwa Maradawii, która przeciwnie do rówieśniczki jest już zmęczona etykietą, jaką musi przestrzegać na królewskim dworze. Spotkanie w internacie uświadamia dziewczynkom, że każda marzy o tym, co ma druga. Ellie chce wieść życie zwykłej nastolatki, a Lotti księżniczki. Wpadają więc na szalony pomysł, by zamienić się tożsamością. Nie zdają sobie tylko sprawy z tego, że ktoś odkryje ich sekret, a w murach szkoły Rosewood Hall żadna tajemnica nie pozostaje nią zbyt długo. Co wyniknie z pomysłu nastolatek? Czy każda doświadczy w końcu tego, czego pragnie? Jakie jeszcze sekrety skrywają mury prestiżowej szkoły? Sięgnij po książkę „Księżniczka incognito”, a poznasz odpowiedzi na te pytania. Jeśli kogoś zachęciłam to znajdziesz na Audiotece, Vinted i Empiku...🫶🩷

Kocham tą autorkę ma same świetne książki serdecznie polecam kolejna część chasing Paris ta jest lepsza niż poprzednia. Zdecydowanie wciągnęłam się w historię nie tylko Paris ale i Chasa i ich uczucie😍. Mimo zdaniem Chase był trochę nie wporządku wobec Paris ale to już inna historia, natomiast fajne jest to że pod koniec książki pojawia się nowy bohater (Tobias). Podoba mi się też że dzięki temu słowniczkowi mogłam się dowiedzieć więcej o surfingu. Szczerze kibicuje Paris i Tobiasowi i czekam na kolejną książkę. Polecam😊

Po pierwszej części miałam spore oczekiwania i na szczęście w ogóle się nie zawiodłam. Ta historia trzyma poziom i wciąga dokładnie tak, jak powinna. Od początku do końca coś się dzieje, napięcie nie siada ani na chwilę i ani razu nie miałam poczucia nudy. To jedna z tych książek, które czyta się z pełnym zaangażowaniem. Jeśli ktoś się zastanawia, czy warto to mówię że zdecydowanie tak. To seria, która naprawdę potrafi wciągnąć i na długo zostaje w czytelniczym świecie.

Więc tak, zacznijmy od tego, że dla wielu osób Opowieści z Narnii są niesamowitą serią książek... natomiast według mnie jest po prostu średnia. Przede wszystkim bohaterom za każdym razem wszystko się udaje, praktycznie za każdym razem, gdy pojawia się jakiś problem to po kilku zdaniach cudownie pojawia się idealne rozwiązanie problemu. Aż czasem odechciewa się czytać, gdy kolejny raz z rzędu po kilku zdaniach pojawia się rozwianie problemu. Tak jak sam świat Narnii w wielu miejscach jest pięknie zaprojektowany, tak autor nie wykorzystał pełnego potencjału tego uniwersum. Pod koniec tomu "Podróż "Wędrowca do Świtu"" możemy przeczytać o cywilizacji żyjącej na dnie oceanu. Według mnie byłby to genialny motyw na cały osobny tom, by rozwinąć ten motyw. A co robi autor? Kompletnie to olewa, jakby to nigdy nie miało miejsca. W kolejnych tomach ani razu nie wspomina o tej cywilizacji. Drugi taki przypadek był w tomie "Srebrne Krzesło" gdzie pojawił się motyw cywilizacji żyjącej w podziemnych częściach Narnii. Owszem, rozumiem że bohaterowie musieli się spieszyć, by uciec z tuneli, ale mógłby pojawić się tom dziejący się w przeszłości, co już miało miejsce dwa razy, gdyż "Siostrzeniec Czarodzieja" jest przedostatnim tomem, a mimo to dzieje się w przeszłości, pokazując nam powstanie Narnii, tak więc nic nie stało na przeszkodzie, by stworzyć tom o tej podziemnej krainie. A także motyw z ukazaniem przeszłości widzimy w tomie "Koń i jego Chłopiec", więc tym bardziej nie jestem w stanie pojąć, czemu autor nie rozwinął wątku podziemnej krainy. Jaki tom według mnie jest najgorszy? Zdecydowanie Wędrowiec do Świtu. Eustachy jako jeden z głównych bohaterów był niesamowicie irytujący. Podczas czytania tego tomu miałem największe przerwy w czytaniu, ponieważ tak niesamowicie nudne to było. Fabuła to w zasadzie podróż od wyspy do wyspy bez większego powiązania ze sobą, co sprawia wrażenie jakby przygoda z poprzedniej wyspy była bez znaczenia. Największym pozytywem tej części jest zdecydowanie Ryczypisk, który został moją ulubioną postacią z uniwersum Narnii. Natomiast jeśli chodzi o moją ulubioną części to ewidentnie będzie to "Książę Kaspian". Bardzo podobał mi się motyw tego, że pierwotni mieszkańcy Narnii zostali wybici i dopiero z pomocą Kaspiana udało im się przywrócić dawną świetność Narnii. Akcja była intensywna, lecz zrównoważona z lżejszymi i bardziej komediowymi momentami. Również bardzo podobał mi się tom "Koń i jego Chłopiec". Szasta kompletnie mi się nie spodobał z uwagi na brak jakiegokolwiek charakteru, po prostu jest strasznie nijaki. Natomiast Bri podobał mi się, gdyż jego z konia, który uważał się za doświadczonego i mądrego uczy się pokory i zaufania... choć wciąż ma zbyt dużą dumę, gdy pod koniec specjalnie opóźnił podróż, ponieważ miał uszkodzony ogon, mimo że był w pełni świadomy, że ta podróż to wyścig z czasem o dużej skali. Gdyby Szasta nie zdążył to wyłącznie z winy zbyt dużej dumy konia. Awaris również mi się spodobała, gdy z dumnej księżniczki (już nie pamiętam, czy konkretnie była księżniczką, ale kimś szlachetnego pochodzenia) stała się osobą bardzo wartościową, która była gotowa wyruszyć w podróż, by pomóc Szaście. Gdyby nie Ryczypisk to właśnie Awaris byłaby moją ulubioną postacią z serii Narnii. Mam jeszcze jeden problem z tą serią, a mianowicie to, że autor tak często stereotypizuje postacie. Gdy ktoś jest zły to często jest opisywany jako brzydki w jakikolwiek wizualny sposób, jak garb. Bardzo nie podoba mi to, bo biorąc pod uwagę, że seria jest stworzona dla dzieci w wieku 7+ to może się zdarzyć tak, że czytając tę książkę dzieciom mogą one dojść do wniosku, że brzydcy ludzie są zawsze źli. Jeszcze jedną zauważoną przeze mnie niekonsekwencją jest to, że w "Siostrzeńcu Czarodzieja" to Aslan stworzył świat Narnii, a jako że Aslan jest wzorowany na postaci Biblijnego Jezusa to nie powinno tak być. To Władca-zza-Morza powinien stworzyć Narnię jako Bóg, a nie Aslan będący jego synem. Jeśli chodzi o zakończenie całej serii w "Ostatniej Bitwie" to... Szczerze? Bardzo nudne zakończenie, jakby autor sam nie miał pojęcia, w jaki sposób to skończyć.

Recenzja ‧₊˚─────୨ৎ──── tytuł Banda Szalonych Obozowiczów ⋆˚₊ autor Marysia Krasowska🩷 ⋆˚₊ wydawnictwo SQN ⋆˚₊ kategoria wiekowa 10+/11+ ⋆˚₊ emoji combo ☠️🏕️⚰️🧒👻🎸🕯️🥁 ⋆˚₊ moja opinia Kocham! Tak samo jak 1 część. Ta nawet była teochę lepsza!🩷🥹 ⋆˚₊ ocena w gwiazdkach 🌟🌟🌟🌟/🌟🌟🌟🌟🌟 ‧₊˚─────୨ৎ──── ~Polecam!!!!!~

Jest bardzo fciągająca. Idealne skąponowanie fantastyki z realnym życiem dzieci, tak że można poczuć że da się dostać do Narnii przez starą szafe. Możecie po tym sami próbować dostać się do Narnii. Ma także wiele cennych lekcjii. Ta książka pozostawia coś po sobie. Polecam dla czytelnika który chce mocnych doświadczeń.

Bardzo ciekawa książka dla młodszej młodzieży, która mnie zaintrygowała i ciekawiła do końca. Były momenty napięcia, zagrożenia nawet życia bohaterów. Fajnie opisane relacje między młodymi ludźmi, ale przede wszystkim zagadka do rozwiązania. Szkoda, że o szyfrach było tylko wspomniane. Mogły się znaleźć na kartach książki by czytelnik mógł sam spróbować odszyfrować wiadomości. Zaskoczyło mnie połączenie szkoły i nowoczesnych rozwiązań. Jestem ciekawa drugiej części.

Więcej niż poradnik. Z humorem i przystępnie miniwykład o różnicach w rozwoju mózgu nastolatków i dorosłych oraz o tym, jak wpływają one na postrzeganie świata, rzeczywistości, a nawet na funkcje fizjologiczne. Przy okazji okazuje się, że mimo wieku w wielu aspektach nadal pozostaję nastolatkiem – co może oznaczać, że mam młody albo niedojrzały mózg, zależnie od tego, kto patrzy ;-)

Książka wypożyczona z szkolnej biblioteki. Nie ukrywam, że oczarowała mnie okładka. Ale i treść jest ciekawa, bardzo dobrze się czytało. Książka ma w sobie coś z baśni, widać tu nawiązania do klasycznych opowieści. Stary Strup kojarzył mi się trochę z Golumem. A sam Peter Nimble nigdy nie był zwyczajny, by na sam koniec okazać się jeszcze kimś mniej zwyczajnym. :)