Tintin w Ameryce

Tom zawiera kilka niezależnych od siebie historii, narysowanych przez różnych autorów, w stylach, w których czuli się dobrze. Osobiście najbardziej podeszła mi kreska Sławomira Kiełbusa. Uwielbiam te jego szczegóły, czy dynamikę. Styl Piotra Bednarczyka także jest godny uwagi, uroczy na swój sposób i cieszy oko. Najmniej z kolei polubiłam się z rysunkami Tomasza Samojlika, były dla mnie zbyt proste i trochę straszne. "Obłęd Hegemona" ukazuje tytułowe problemy wodza zbójcerzy, przygodę smoka z kłusownikami, dzieciństwo Kajka i Kokosza, bądź pomysł Łamignata na wskrzeszenie zawodu zbója. Pomysł, w którym Hegemon staje się potulny jak baranek, jest genialny! Budzi to większy strach wśród wojów niż jego standardowe zachowanie. Z kolei komiks pokazujący dzieciństwo Kajka i Kokosza to niezły odlot. Przyznaje to sam autor pod koniec, ale w tym pozytywnym sensie. Więcej na: CzasoStrefa

Piękna i bardzo mądra historia o zwykłym życiu. Przy okazji jesteśmy świadkami ciekawych zdarzeń z życia bohaterów, które wspaniale wzbogacają całą opowieść. No i te postacie, tak pięknie i interesująco ukazane. Zachwycam się tym komiksem, bo zdecydowanie jest to jeden z lepszych obyczajowych frankofonów jakie przyszło mi czytać. POLECAM KAŻDEMU!!! Nigdy nie zawadzi poczytać coś mądrego.

Album z półki zatytułowanej „Nostalgia”. Nie będę krył, że jak wielu innych czytelników byłem admiratorem serii "Relax". Nie mogę się nadziwić, że ukazało się zaledwie 31 zeszytów. Wtedy zdawało się, że jest ich o wiele więcej. Aczkolwiek podziwiam szatę edytorską tego jubileuszowego tomu (cudne kolory, piękny papier, solidna oprawa), to nie sposób odnieść wrażenia, że czas okrutnie obszedł się z komiksami z „Relaxu”. Zbyt wielka doza propaganda w części rysunkowych opowieści sprawia, że następne pokolenia będą ze zdziwieniem przyjmować zachwyty starszych czytelników. Osobiście przed laty w pamięć wryły mi się serie „Tajemnica kipu” oraz „Czarna róża”. Rewelacyjnie prezentują się obrazki Pana Janusza Christy: „Bajki dla dorosłych” oraz przezabawne „Dżdżownice”. No i nieodmiennie jestem pod wrażeniem kreski Pana Jerzego Wróblewskiego – tak szczegółowa, dokładnie odwzorowane rysy twarzy. Cóż mogę rzec, dla mnie przyjemna podróż w czasie, moja opinia będzie subiektywna (dam 8.0), choć bliższa prawdy będzie „siódemka”.

To kolejna miła niespodzianka. Ten komiks był bardzo rozrywkowy, szybko się go czytało. W poprzedniej części, "Tintin w Ameryce" akcja toczyła się głównie w Stanach Zjednoczonych. Tutaj jednak akcja toczy się w kilku krajach, na dwóch kontynentach w Afryce i Azji. Nie spodziewałem się, że Tintin tak dużo będzie podróżował, przemieszczał się z kraju do kraju. Akcja zaczyna się w Egipcie. Tam też pojawiają się tytułowe cygara faraona. Potem jednak te tajemnicze cygara kierują Tintina do krajów w Azji. Takie duże przemieszczanie się z miejsca na miejsce przypomniało mi trochę przygody Koziołka Matołka który również często był w stanie przemieścić się z dnia na dzień z jednego kontynentu na drugi.

Binio Bill w mniej westernowej formie. Za to z podziałem na dwa etapy. Występ przed kamerą na planie zdjęciowym oraz porwany przez pozaziemską cywilizację. Humor niezmienny - slapstickowy, niewinny i delikatny jak łza. Czy będę wracać - raczej nie. Autor przemontował zasady. Zamiast dzikich prerii sztuczki jeździeckie na ekranach kin, a tajemniczy kosmici wprost wyrywają z obranej wcześnie koncepcji. Binio Bill sprawdza się na równinach, a nie w przeciwległej galaktyce. Zabawa gatunkowa jedno, ale wolę, kiedy chodzi po salonach, pije lemoniadę czy ściga Heronimo i bandytów z listem gończym. Pozycja nad obowiązkowa.

Nie, no szok! Nikt w opinii nie napisał, że to "rasistowski komiks", że powiela "obraźliwe stereotypy wobec mieszkańców Afryki" i w ogóle "niedopuszczalne jest, że pada tam co chwila słowo 'Murzyn'". Nieprawdopodobne :) Jeszcze nikt tego nie napisał - i ja nie napiszę ^^. "Tintin w Kongo" powstał w 1931 roku i jest dzieckiem swojego czasu. Nie było wtedy politpoprawności chociaż chętnie zamiatano pod dywan to co na prawdę działo się w Kongu. A jako, że kongo było "prywatną posiadłością kolonialna króla Leopolda" działy się rzeczy straszliwe. Ale przecież belgijski komiks o sympatycznym belgijskim reporterze i jego piesku, nie będzie przecież poruszać tych trudnych spraw. od tego są inne książki np. "Jądro ciemności". Belgowie byli błogosławieństwem i przekleństwem Konga... ale to już inna historia. którą również warto poznać. W odróżnieniu od pierwszego tomu, ten jest kolorowy, postacie i kadry bogatsze, bardziej dopracowane. To wciąż slapstick ale czegóż wymagać od komiksu z lat 30'? Ma to swój urok. Autor eksploatuje stereotypy o Murzynach ale wciąż, IMO, robi to sympatycznie. Z resztą śmieje się również z białych. A jego ostateczny pomysł na intrygę... jest tak od czapy, że aż przez to zabawny. Tylko Belg mógł na to wpaść :) Czytajcie klasykę światowego komiksu!

„Tymek i Mistrz. Uczeń czarnoksiężnika” to piękne wydanie ciekawego komiksu dla młodych czytelników, który może się spodobać także starszym odbiorcom. Humorystyczna seria fantasy Rafała Skarżyckiego i Tomasza Leśniaka, która ukazywała się przez lata w „Komiksowie”, czyli dodatku do „Gazety Wyborczej”, zyskała status kultowej. Opowieści o wielkim czarodzieju i jego niesfornym uczniu publikowane były w legendarnym francuskim magazynie „Spirou”, poza tym można je także znaleźć w podręcznikach do nauki języka polskiego. To historia, która zainteresuje miłośników fantasy przedstawiająca niesamowite przygody bohaterów. Roztargniony Mistrz i rezolutny Tymek podróżują w czasie i przestrzeni, stawiają czoła duchom, wampirom i potworom, a także innemu czarodziejowi i jego uczniowi. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Tom zawiera kilka niezależnych od siebie historii, narysowanych przez różnych autorów, w stylach, w których czuli się dobrze. Osobiście najbardziej podeszła mi kreska Sławomira Kiełbusa. Uwielbiam te jego szczegóły, czy dynamikę. Styl Piotra Bednarczyka także jest godny uwagi, uroczy na swój sposób i cieszy oko. Najmniej z kolei polubiłam się z rysunkami Tomasza Samojlika, były dla mnie zbyt proste i trochę straszne. Tom opowiada o chęciach Hegemona do posiadania zwierzątka, nietypowej propozycji dla Łamignata, kolejnych perypetiach Milusia, oraz rodzinnych sprzeczkach Mirmiła. Komiks jest taki sam objętościowo jak pozostałe, po prostu wątki są bardziej rozwinięte. Najbardziej spodobała mi się historia zwierzątka, którego Kajko próbuje bronić przed uczonym z Instytutu Badania Smoków. Więcej na: CzasoStrefa

Ambiwalentna nierzeczywistość W drugim tomie zbiorowym Valeriana i Laureliny znów dostajemy trzy historie. Niestety tym razem wyłącznie kosmiczne opowieści bez podróży w czasie. Rozszerzają one też świat Galaxity, wprowadzając nie tylko obcych, ale także koncepcję jego ekspansji. Przynajmniej w pierwszych dwóch, z kolei w ostatnim, choć nadal kosmicznie, mamy refleksję nad rewolucją. Jednak nie jest to wszystko. Jak w pierwszym zbiorze dostajemy co nieco dodatków, to tym razem odnaleźć możemy trochę bardziej personalnych historii wokół naszych autorów, czy ich podejścia do tworzenia i science-fiction. Mimo ponurej scenerii „Miasta wzburzonych wód” z poprzedniego tomu Christin twierdzi, że „Valerian” stoi między optymistyczną (np. Star Trek) a pesymistyczną (np. „Aleja potępienia” Rogera Zelaznego albo „1984” Georga Orwella) fantastyką naukową. W końcu po apokalipsie powstało Galaxity. Mimo tego ambiwalencja tu się nie kończy. Ląd bez gwiazd W pierwszym komiksie na Valeriana po ustanowieniu stabilnych kolonii czekają ostatnie obowiązki. Musi pożegnać się z koloniami i wrócić do Galaxity. Niestety, pożegnania i mowy łączą się z poczęstunkiem, szczególnie tym wysokoprocentowym. Przy jego braku asertywności kończy się zataczaniem i krótkimi bełkotliwymi mowami w kolejnych i kolejnych koloniach. Czyli krótko mówiąc – rozsierdza Laureline i to wtedy pojawia się nowe zagrożenie. Na granicach układu pojawia się nieznana planeta. Na niej Valerian i Laurelina znajdują parę komentarzy do naszego świata. Można tu odnaleźć kontynuacja krytyki broni atomowej, pytanie: czy sprzedający broń są współwinni konfliktom, czy po prostu wojnę płci. Rozwiązanie w ramach komiksu okazuje się super łatwe, prawie bez problemów – wystarczy wyjść z tej platońskiej jaskini i zobaczyć prawdę. Gdyby tylko rzeczywistość była tak prosta i optymistyczna. Jednak by tego dokonać, nasi bohaterowie muszą się rozdzielić. Oboje dostają porównywalnie świateł reflektorów. Jednak tylko Laurelina dostaje strój, będący pierwowzorem Lei u Jaby. W seksistowskim świecie oboje muszą wykorzystać wdzięki i zalety swojej płci, by uratować nie tylko świat bez gwiazd od zagłady, ale także ziemskie kolonie. Witajcie na Alflolu W tej historii zostajemy przy Valerianie, a Laurelina niczym anioł na ramieniu, albo świerszcz Pinokia odgrywa sumienie Valeriana. W skrócie komiks ten można by odczytać jako krótki kurs amerykańskiego kolonializmu, rasizmu i Boskiego Przeznaczenia. Jak w poprzednim komiksie dowiedzieliśmy, że Galaxity swoją potęgę utrzymuję poprzez kolonizację; tak tutaj dowiadujemy się, jak ona wygląda. Koncepcja barbarzyńskich indoeuropejczyków z Europy – kto korzysta z ziemi, do tego należy – szła wieloma ścieżkami. Zazwyczaj wiązała się z uprawą lub inną eksploatacją. Jednak każda kultura i cywilizacja wytworzyła swoje własne modele, które po przybyciu Europejczyków były z czasem niszczone i zastępowane – czy to w Ameryce, czy Indiach. Wygrana tej koncepcji została ewolucyjnie udowodniona, jednak człowiek ma możliwości selekcji sztucznej. Krytykować się i zrewidować kierunek rozwoju. Ta krytyka Christina nie ogranicza się wyłącznie do tematu kolonizacji. W związku z przedstawieniem w komiksie kosmitów jako szlachetnego dzikusa albo hipisa eksplorują problem relacji z naturą, eksploracji środowiska i drapieżnego kapitalizmu. Czy natura musi się naprawdę martwić człowiekiem? Czy po prostu w najgorszym wypadku okażemy się ślepą gałęzią ewolucji i znajdzie się coś innego na nasze miejsce? Chyba lepiej do tego nie dopuścić. Ale droga hipisowskiego dystansu, ani instynktownej zachłanności nie są odpowiedziami. A nawet jeśli to ambiwalentnymi. Ptaki mistrza W ostatniej historii tomu drugiego nasza para rozbija się i trafia na cmentarzysko statków kosmicznych. Ostatecznie jest to bardzo prosta historia o rewolucji. Niektóre postacie są zabawne, szczególnie para, która prowadzi dyskusję filozoficzną między sobą i jest całkowicie oderwana od rzeczywistości. Komiks w krótkiej i syntetycznej formie opowiada to, co można znaleźć w „Płomieniach” Brzozowskiego, czy myśli Hanny Arendt. To opowieść o samej kulturze, konformizmie, oczekiwaniach społecznych, a na koniec rewolucji i jej konsekwencjach. „Valerian” pozostaje tutaj bardzo bajkowy i wystarczy upomnienie, by uniknąć negatywnych skutków. Ale nadal pojawiają się trafne pytania. Czy możliwość złych konsekwencji, rewolucja przez złych ludzi, ze złym dziedzictwem albo ze złych pobudek musi być sama w sobie zła? Czy czasem zmiana nie jest tym, co jest zwyczajnie potrzebne? The End Valerian nie powala tempem, nie opowiada głębokich i przewrotnych historii, ale stale prze naprzód z komentowaniem rzeczywistości. Czy to wojna płci, kolonializm, ekologia, albo rewolucja – Pierre Christin i Jean-Claude Mézières się nie przestraszą, a jeszcze przedstawią je słodko-gorzko. Względem poprzedniego tomu rysunek zbytnio się nie zmienił, a choć narracyjnie dostajemy więcej ciekawych interakcji między Valerianem i Laureliną, to schemat historii wydaje się niezmienny. Jeśli komuś spodobał się poprzedni tom, to i tu raczej się nie zawiedzie. Komiks przeczytany dzięki życzliwości Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. Także na goodreads i nakanapie.

Kolejny tom zbiorczy „Valeriana”. Kolejne trzy historie. Kolejne alegorie i morały. Tym razem na szczęście mamy trochę podróży w czasie, dla przebicia monotonii opery kosmicznej. Jednak mimo odrobiny monotonii, którą odczuwam, czytając „Valeriana” – widać jego ewolucje pod względem graficznym i scenariuszowym. Jednak to już kwestia na poszczególne opowieści. Sztuka Valeriana Tak jak w innych wydaniach zbiorczych dostajemy bardzo ciekawe dodatki na początku. Kluczowym elementem tu jest sztuka Jeana-Claude’a Mézieresa. To on ożywia fantastyczne widoki z kadrów komiksu i dzieli się tu swoim przemyśleniami nad kreowaniem niestworzonego. Nie jest to jedyna jego warstwa. W końcu ktoś musi ją kolorować – Évelyne Tranlé, która kolorowała całego Valeriana. Dostajemy tu przykład rozłożonego na warstwy rysunku. Szkicu Mézieresa, koloru Tranlé i ostatecznie końcowy produkt. Jest to z pewnością ciekawy widok, którego nie widzi się na co dzień, nawet czytając komiksy. Każdy z elementów wygląda inaczej i choć można dostrzec podobieństwa, bez drugiego jest czymś innym. Jednak w tym krążeniu wokół sztuki dostajemy też inne jego próbki, co będzie kontynuowane w dodatku następnego tomu. Obaj autorzy potrzebowali czasem odpoczynku od Valeriana i Laureliny, więc robili skoki w bok. Czasem razem, czasem oddzielnie. Dlatego, gdy pojawia się rysunek lub okładka innego komiksu, po jednym spojrzeniu można być pewnym tylko jednego – czy narysował go Jean-Claude Mézieres. Jego styl, nawet lekko zmodyfikowany, jest po prostu charakterystyczny. Więcej inspiracji i adaptacji Film „Valerian i Miasto Tysiąca Planet” (reż. Luc Besson, 2017) czerpał inspiracje z wcześniejszego 3. numeru – „Cesarstwo Tysiąca Planet” i z pierwszego albumu tego wydania zbiorczego „Ambasadora Cieni”. Możnaby snuć teorie, czemu akurat inspiracje poszły w tym kierunku, ale wydaje się dość prawdopodobnie wskazać tego powód.  „Ambasador Cieni”, s. 4 wg. paginacji na kadrach  Punkt centralny, centralny punkt galaktyki, gdzie spotykają się wpływy i dyplomaci wszystkich rozwiniętych gatunków. Miejsce tak wielkie, że niemożliwe do zdominowania. A w niej kryją się tajemnice, sekrety i autochtoniczne gatunki, których nikt nie zna. Przynajmniej trochę może to przypominać Cytadelę z serii „Mass Effect” (pl.: „Efekt Masy”). Serii wydawanej w latach 2007-2012, ale akurat w 2017 roku wydano jej spin-off – „Mass Effect: Andromeda” (prod. BioWare). Sam nie grałem w tę serię (jeszcze), a najwyżej widziałem fragmenty gameplay’u i może patrze na wyrost, ale wydaje mi się, że te powiązania nie są przypadkiem. Ambasador Cieni Przejdźmy jednak do właściwych historii, a nie dodatków i powiązań. Na koniec napiszę tylko, że wstęp i podejście do przedstawienia powyższej ilustracji jest niezwykle filmowy i klimatyczny. Zaczyna się powoli, z narracją z offu, a z czasem kadry rosną. Zaczyna się od szerokich, by przejść do wyższych prostokątnych i skończyć na widocznym splashu (rysunku pełnostronnicowym). Podczas czytania tego wstępu ma się wręcz poczucie, jakby oglądało się początek „2001: Odysei kosmicznej” (reż. Stanley Kubrick, 1968), albo innych filmów o kosmosie czy SF. Jeśli chodzi o samą fabułę, to poznana w poprzednim tomie drapieżna natura Galaxity powraca. Valerian i Laurelina mają chronić ambasadora Galaxity. Ten ma jednak niecny plan, o którym wiedzą już mieszkańcy Punktu Centralnego. Z tego powodu ambasador stety niestety zostaje porwany i tym razem na barkach Laureliny pozostaje ratować dzień. W poprzednich tomach powoli dostawała ona coraz więcej miejsca, stawała się coraz sprawcza, ale dopiero w tym dostaje pełnie uwagi. Nie ma tu równego rozłożenia fabuły jak w „Wojnie Płci”, ani nie pełni wyłącznie zwyczajowej roli świerszcza Valeriana. Ta Laurelino-centryczność tego albumu pozwala jej zabłysnąć na wielu polach. Dostajemy jej dylemat moralny ws. ratowania ambasadora. To jej misja i raczej nie życzy mu złego, ale jednocześnie nie zgadza się z jego planami, ani go nie lubi. Mimo tych wątpliwości wplątuje się w tę sensacyjno-kryminalną sprawę, odkrywa pradawne tajemnice Punktu Centralnego, ale przede wszystkim robi miny. W tym albumie chyba ma najbardziej rozbudowaną mimikę, i gdyby „Valerian” wychodził dziś, to na pewno trafiłaby one do folderów z obrazkami reakcyjnymi.  „Ambasador Cieni”, s. 15 wg. paginacji na kadrach  Ten album ma bardzo ciekawą lokację, którą mimo zawarcia w jednym albumie, bardzo sprawnie ją rozbudowują. Z racji na jej wielkość, mnogość ras, obaj autorzy skutecznie przedstawiają zróżnicowanie, niezwykłość i rozmiar Punktu Centralnego. Możnaby napisać o tamtejszych centaurach lub kosmitach, którzy inspirowali gremlinowanetego Watto, ale zwyczajnie to porządny album z porządnym światotwórczym. Punkt Centralny najlepiej odkrywać organicznie i samemu. Na fałszywych ziemiach Kolejny album to właśnie podróż w czasie. Choć tak naprawdę nie do końca. Valerian eksploruje dziwne makiety wyciągnięte z różnych epok. Te twory zostawia nieznany winowajca, który w mniemaniu Galaxity szpieguje ludzką historię. Instancje te nie różnią się niczym od oryginału, poza swoim ograniczeniem przestrzennym i czasowym. Nie jest to też pierwszy raz, gdy widzę podobny koncept. Jak to jest często – został on użyty w jednym z komiksów z Myszką Miki o podróżach w czasie. Sam Valerian podróżuje przede wszystkim po sceneriach z okolic przełomu XIX i XX wieku. W ramach swoich krótkich przygód może nie popisuje się minami, jak Laurelina, ale przynajmniej za każdym razem ma nowy strój. Ta podróż Valeriana okazuje się mieć kilka mocnych fantastycznych przekazów, jednak finał ma element prawdziwej osobistej dramaturgii. Pozwala to osadzić historię mimo eksplorowania dość abstrakcyjnych i akademickich tematów. Bo w gruncie rzeczy album ten krąży wokół pytań dotyczących historii jako dziedzictwa i jako nauki. Co by było gdyby, historycy mogli podróżować w czasie? Czy ratowałoby to dawną sztukę, czy dawałoby coraz więcej możliwości do jej zawłaszczania dla następców zachodnich muzeów? Co jest gorsze – patrzenie z obojętnością na okropności przeszłości, czy też z protekcjonalnością? Czy może te podejścia tak bardzo od siebie się nie różnią? Te rozważania o traktowaniu przeszłości na tak wielką skalę poza Myszką Miki przywiodło mi na myśl inne dzieło. „All Tommorrows” Nemo Ramjeta to specyficzna fikcja kreująca się na pracę historyczno-etnograficzną nieznanego kosmity w dalekiej przyszłości, który opisuje w niej dzieje rodzaju homo. Ten „Valerian” ma podobne ciągoty, choć akurat jego skala jest dużo mniejsza i ma inne podejście. Ten album kryje w sobie ciekawe rzeczy, ale nie każdemu pewnie spodoba się tak jak mi. Dla zachęty dam tu wojska brytyjskie w Indiach:  „Na fałszywych ziemiach”, s. 1 wg. paginacji na kadrach  Bohaterowie równonocy Ostatnim albumem tego tomu jest historia, którą można nazwać bajką polityczną. Pierre Christin przedstawia nam wyścig ideologii. Choć ja nazwałbym go bardziej wyścigiem plemników z racji na cudaczną fabułę. W menu mamy imperializm, komunizm, spirytualizm i Valeriana, czy jakkolwiek by to nazwać. Na pierwszy rzut oka poza metaforycznym wyścigiem, komiks wdaje się opowiadać o starzejącej się Europie i imigracji. Jednak zbliżając się do wyścigu i stereotypowych ideologii – może też chodzić o starzejące się europejskie idee. Problem ten narodził się w modernizmie, przeobraził go I Wojną Światową w swoją mroczniejszą wersję właśnie z ideologiami, a na koniec terror II Wojny Światowej dobił pierwotne idee, dając światu postmodernizm. Czy jakkolwiek ten upadek opisać. Mimo swojej prostoty jego przekaz jest jasny. Żadna z przedstawionych dróg nie jest idealna. Stąd jej karykaturalność, stąd realnie porażka. W warstwie wizualnej Christin pozwala Mezeriesowi zaszaleć i niektóre rysunki zbliżają się do wystaw Muzeum Sztuki Nowoczesnej, czy „Promethei” Alana Moore’a i J. H. Williamsa III. Jednak rysunki nie są tylko ładne – kadrowanie wyścigu w postaci 4 równoległych ścieżek jest niezwykle pomysłowe. Ostatecznie w finale po wyścigu samców (alfa) dostajemy coś, co skłania do namysłu, czy „Valerian” nie inspirował też fantasy. A szczególnie Gwynevere z „Dark Souls” (prod. FromSoftware, 2009). Finał to jednak miejsce dla kobiet i zabłyśnięcie Laureliny, która na szczęście przywraca nam status quo, ratując Valeriana od szczęścia. Koniec Miałem przerwę od „Valeriana” i przeczytałem już następny tom, gdy to piszę. Dlatego raczej nie napisze nic lepszego lub mądrego od tego, co zostało napisane w dodatku do następnego tomu. Czy to o ewolucji całego komiksu, czy też jego ideach. Jednak muszę przyznać, że po powrocie i zachwycie następnymi czterema (sic!) albumami trochę zaciemnił mi się obraz tych poprzednich. Jednak podczas pisania tego i przypominania sobie tych trzech komiksów wróciło nieco ciepła i chyba nie oceniam już ich tak surowo. To, że każdy kolejny komiks „Valeriana” jest odrobinę lepszy, a zarazem inny, to fakt. Nie znaczy to, że wcześniejsze też nie są dobre. To jak z „Blaskiem fantastycznym” jako pierwszym tomem Świata Dysku. Niby się odradza zaczynanie od niego, bo to jeszcze wyrabianie stylu Pratchetta, ale potrafi cieszyć. Ostatecznie na pewno te trzy albumy warto przeczytać, bo dla jednych będą po prostu przyjemne. Dla innych ciekawe. A innych skłonią do refleksji lub będą mogły być punktem wyjścia do dyskusji. Jedyną poważną wadą są te małe literki – czasem strasznie się kurczą, ale czego się nie robi dla sztuki? Komiks przeczytany dzięki życzliwości Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy.

Powrót do czasów dzieciństwa. Miło było znów wziąć w ręce "Relax". Tym razem nie w postaci zeszytów jak przed laty, ale w postaci imponująco wydanej publikacji w twardych okładkach. W tomie 2 nowego "Relaxu" moje ulubione pozycje to: "Ślad wiedzie w przeszłość", "Opowieści nie z tej ziemi" i "Vahanara". Młodzi pewnie nie docenią ale dla mojego pokolenia "relaxy" były czymś naprawdę ważnym.

Piękna, spokojna historia o losach mieszkańców malowniczej wioski. Opowieść urzekająca równie mocno jak szata graficzna. Jeśli macie ochotę na niespiesznie snującą się historię, na cudownie odmalowanych mieszkańców, na tę unikalną, bardzo trudną do uchwycenia, cudowną atmosferę spokojnej wioski gdzieś na uboczu to zachęcam gorąco!!! Ale nie myślcie, że będziecie się nudzić. Pozory mylą ;-)

Dawno dawno temu odwiedzili nas kosmici ,stworzyli ludzi, pomogli w wielu wydarzeniach ( potop,piramidy czy babel)i oto jest kronika tych odwiedzin. Autentyczna jeśli poszukujesz prawdy to to przeczytaj. A na serio fajny komiks pobudzający wyobraźnię , trochę mi to przypomina kanał Darwinów i ich serię o Bogu i szatanie. Polecam obie rzeczy.

Andreas zrobi wszystko, żebyś z założenia prostą historię o seryjnym mordercy odbierał jako skomplikowaną, tajemniczą i pełną luk fabularnych jak u Davida Lyncha. To czasem może zniechęcać, wymuszać aż nadto uważną lekturę, czy po prostu drażnić, ale mi udaje się czerpać z tego satysfakcję. Rysunkowo jak zawsze, czyli świetnie, choć mniej zabawy kadrami niż się spodziewałem.

Klimat tego komiksu nieco przypomina kultowego "Rorka", ale mam wrażenie, że ta historia jest jakby niedokończona. A w każdym razie nie wyjaśniło się do końca, o co właściwie chodzi z tą tajemniczą świątynią. Choć z drugiej strony - może tak właśnie miało być ;) Podobała mi się specyficzna kreska Andreasa, ale mam wrażenie, jakbym nie do końca zrozumiała sens tej historii.

Jeśli chodzi o fabułę komiksu, to w wielu swoich aspektach jest ona dość prosta. Potrafi być jednak angażująca i satysfakcjonująca. Na kolejnych stronach autor w naprawdę niezłym stylu zobrazował bowiem początek konfliktu z generałem Rossem, wpływ bycia Hulkiem na psychikę Bannera oraz to jak jego ukochana łagodziła jego szalone alter ego. W kolejnych rozdziałach Jeph Loeb serwuje więc bardzo przemyślaną i należycie zbalansowaną mieszankę emocji, dramaturgii i akcji. Miłośnicy komiksu superbohaterskiego ze stajni Marvela na pewno nie będą mieć tutaj powodów do narzekania na nudę. Szczególnie fanom powinna spodobać się zobrazowana (szerzej nieznana) konfrontacja szarego bohatera z Iron Manem (w bardzo klasycznym wydaniu). O ile scenariusz potrafi zachwycić naprawdę sporą grupę odbiorców, to już tak „kolorowo” nie jest w przypadku oprawy rysunkowej. Tim Sale postawił tutaj na mocno specyficzny klasyczny (pulpowy) kreskówkowy styl. Najbardziej przejawia się on w projektach postaci na czele z tytułowym Hulkiem, który przypomina Frankensteina. Jeśli jednak ktoś jest fanem takiej komiksowej formy, to będzie on potrafił docenić to, jak rysunki świetnie uzupełniają treść. Ponadto wielcy fani marki zauważą, że rysunki artysty są wielkim hołdem dla oryginalnego projektu Hulka Jacka Kirby’ego. https://popkulturowykociolek.pl/ecenzja-komiksu-hulk-szary/

Nie ma sensu traktować tego zbyt poważnie. To czysta improwizacja, żonglowanie obrazami i dialogami, by posunąć fabułę do przodu. Pastisz komiksu superbohaterskiego. Moebius ma fajne poczucie humoru, żarty dobrze mu wychodzą, szczególnie w pierwszej połowie. W drugiej nagromadzenie wątków z kapelusza oraz zmiany akcji powodują lekki bigos. Kiedyś taka lekkość, zabawa z czytelnikiem pewnie robiła wielkie wrażenie. Dzisiaj – to po prostu bardzo sprawnie zrobiona historyjka, ale jest wiele lepszych. Świetnie, że jest tu bardzo mało przemocy, słownej i fizycznej. Oraz sztucznie podkręcanych emocji. Wizualnie - bardzo dobre. Zgrabne, pomysłowe, z rozmachem. Dwa słowa o wydaniu – okładka (skąd oni wzięli te gwiazdy i kolory?), skład wstępniaka, typografia – są zupełnie bez wyczucia.

Gucek i Roch, można powiedzieć że gorszy brat kultowego już Kajko i Kokosza. Christa próbuje przenieść nas w inne okolice i zakresy tematyczne niż KiK. Tu mamy szybką akcję, pistolety i kryminał, który pokazuje, że autor dobrze czuje się również w takiej tematyce.

PopKulturowy Kociołek: Akcja albumu Niezwykła podróż. Tom 1 zabiera nas do Wielkiej Brytanii roku 1927. Czasu kiedy I Wojna Światowa ciągle trwa, a południe kraju nieustannie nękane jest nalotami bombowymi. Niespodziewanie na arenie wojny pojawia się trzecia tajemnicza siła, której potęga przyćmiewa oba mocarstwa. W takich realiach żyje dwójka młodych bohaterów Noemie i Emilien, Kuzyni pochodzący z bogatej rodziny, którzy większość swojego dzieciństwa spędzili w szkole z internatem. Pewnego dnia niespodziewanie jednak zostają oni ściągnięci do wielkiej rezydencji rodziców Noemie. Ogromna posiadłość pełna jest sekretów, które tylko czekają na odkrycie. Nic więc dziwnego, że dwójka ciekawskich i genialnych dzieciaków szybko zabiera się za badanie tego miejsca, odkrywając przy okazji pełno niezwykłych wynalazków stworzonych przez ojca Emiliena (który zaginął w tajemniczych okolicznościach). Mamy tutaj do czynienia z komiksem wypełnionym po brzegi wartką przygodową treścią, kierowaną głównie do młodszego czytelnika. Scenariusz jest więc prosty, dosyć przewidywalny, ale też na swój sposób przyjemny w odbiorze. Tak jak zostało to już wspomniane we wstępie scenarzysta Denis-Pierre Filippi łączy steampunkowy klimat (wylewający się z kolejnych kadrów) z przygodową treścią nawiązującą do dzieł Juliusza Verne'a i szczyptą lekkiego humoru. Fani twórczości genialnego pisarza, muszą jednak ostudzić swój zapał. Autor albumu co prawda wykorzystuje pewne schematy i atmosferę znaną z powieści Verne’a (chociażby sama grafika na okładce). Nie jest to jednak bezpośrednie przełożenie książek na realia komiksu i dużo w scenariuszu jest własnej inwencji twórczej. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych zaś wada (wszystko zależne od indywidualnych gustów). Do samej „przygodowej” treści trudno jest się tutaj mocniej przyczepić. Potrafi być ona satysfakcjonująca i w kilku miejscach miło zaskoczyć. Pewną łyżeczką dziegciu są jednak niektóre zachowania młodych bohaterów. W niektórych scenach przypominają oni rozwydrzone dzieciaki z bogatego domu, które nikogo i niczego nie szanują (prawda jest jednak troszkę bardziej złożona). Tym, co na pewno wyróżnia tytuł i sprawia, że wpada on w oko zarówno młodym, jak i starszym miłośnikom komiksów, jest jego oprawa graficzna. Rysunki Silvio Camboniego nie tylko dobrze obrazują steampunkowy klimat, ale również przesycone są dziecięcym akcentem, co szczególnie widać po projektach postaci. Nie każdemu jednak przypadną do gustu dosyć duże oczy bohaterów, momentami przypominające swoją stylistyką starszą mangę. Perfekcyjnie za to prezentują się tła, które pełne są szczegółów i nadają poszczególnym scenom znaczącej głębi. https://gameplay.pl/news.asp?ID=143730

Dwóch małoludów (to gatunek nieco podobny do hobbitów biorąc pod uwagę zamiłowanie do dobrego jedzenia) z gracją komediowych nieudaczników wplątują się w szalone przygody w fantastycznym świecie. To kwintesencja fantasy z elfami, krasnoludami, centaurami i entami, magią i mieczem, ale stworzona przez Mela Brooksa i Terry’ego Pratchetta. Te porównania są hołdem dla humoru autorów (scenariusza i rysunków) niż zarzutem plagiatu. Brawa należą się za stronę graficzną, koncept, bohaterów i dialogi (z życia wzięte). A do tego w nieco przewrotny sposób uczy grzeczności, pomocy innym i tego, że ponosimy konsekwencje naszych czynów. Przy tej lekturze bawiliśmy się przednio – ja i mój syn.