Testowanie oprogramowania. Podręcznik dla początkujących

Książka jak każda inna książka do nauki można tak rzec, ale tutaj jest wyjątek, ponieważ autorzy tego wydania są bardzo dobrze przygotowani do przekazania swojej wiedzy innym, bardzo dobrze i rzetelnie opisane są metody szybkiego i łatwego robienia witryn z użyciem CSS, nie trzeba już bawić się w Językiem JS, który dla początkującego jest bardzo ciężki, ale możemy w łatwy spokój i przyjemy dla oka zrobić coś ładnego, Polecam dla każdego kto zaczyna przygodę z programowaniem

Daję 6, choć nie dałam rady doczytać do końca. Część o historii szyfrowania i kryptografii nawet ciekawa. Potem spory rozdział z zaawansowaną matematyką - nawet przy dobrych chęciach trudne do przebrnięcia. Potem trochę praktyki z narzędziami typu PGP i tu choć stare zrzuty i wersje, to jeszcze ok, jak w każdej książce informatycznej, która staje się szybko przestarzała, ale można jeszcze z tego korzystać. Potem jednak zaczynały się rozdziały o implementacji kryptografii i to już zdecydowanie nie są "podstawy". Chyba Autor nie do końca zdecydował, dla kogo pisze tę książkę niestety.

Pierwsze dwie części przedstawiają przykłady używania tej metodologi (pierwszy w javie, drugi w python). W ostatniej, trzeciej części opisane są te techniki słownie. Z tej części podobał mi się rozdział z pytaniami, które pewnie myśląc o TDD programista sobie zadaje. Książkę warto przeczytać, tym bardziej, że TDD zdobywa coraz większą popularność.

Zwinny samuraj. Jak programują mistrzowie zwinności. Książka napisana przez Jonathana Rasmussona opisuje metody zwinne. Prowadzi czytelnika przez koncepcje zwinności, dobór zespołu, prowadzenie projektu oraz pokazuje sposoby planowania i jego realizacji. Książka dla mnie jest hybrydą poradnika oraz książki technicznej. Ma w sobie cechy charakterystyczne dla tych dwóch różnych typów dzieł. Bardzo przypadły mi do gustu rozdziały poświęcone szacowaniu długości zadań oraz przedstawianiu fazy, w której aktualnie znajduje się projekt. Książka napisana jest z perspektywy różnych punktów widzenia, dostajemy porady dla założycieli małych start-upów, menadżerów projektów w wielkich korporacjach oraz dla członków zespołów np. programistów. Mieszanka ta podana jest w bardzo mętny sposób, zmuszając czytelnika do domyślania się, dla kogo w danej chwili autor formułuje rady. Autor zakłada, że żyjemy w świecie nieograniczonych zasobów. Dla mnie jaskrawym przypadkiem był sposób rekrutacji członków do zespołu. Autor zachęca do rekrutacji osób, które posiadają bardzo wiele umiejętności i potrafią w każdej chwili zastąpić/zmienić stanowiska. Niestety nie odpowiada na pytanie, skąd takie osoby wziąć. Odniosłem wrażenie, że autor całkowicie wyparł kwestie szkoleń pracowników oraz to, że każdy nowy pracownik zaczyna swoją karierę z ubogimi kwalifikacjami. Wizja idealnego pracownika do zespołu kreowana jest w swego rodzaju scyzoryka, który potrafi dostosować się do każdej sytuacji. Sposób takiego przedstawienia zarządzania ludźmi przypomina mi jego wczesne etapy rozwoju, gdy jeden z pionierów teorii zarządzania Frederick Winslow Taylor, by zoptymalizować procesy produkcyjne, do różnych ludzi przydzielał różnej wielkości łopaty (w zależności od wykonywanej pracy oraz wydolności fizycznej). Przy omawianiu iteracji oraz przedstawieniu sposobów na ciągłe polepszenie wydajności zespołu miałem wrażenie, że czytam o wypaczanej metodzie zarządzania jakością Kaizen (na płaszczyźnie projektu), w której całkowicie pomięto aspekt człowieka. Autor nie podaje sposobów jak utrzymać tak ogromną motywację zespołu, by był w stanie: dostarczać co tydzien wysokiej jakości oprogramowanie, utrzymywał relacje z wszystkimi, którzy są bezpośrednio lub pośrednio zaangażowani w projekt oraz, który jest uwikłany w ciągłe spotkania/dema z klientem. Książka czerpie sporo z klasycznej teorii zarządzania projektem. Niektóre kwestie są tak skrajnie zbagatelizowane, że wręcz budziły we mnie agresje. Dotyczy to głównie tematów związanych z zarządzaniem ryzykiem projektu, tworzeniem misji i celu firmy/projektu i analizą makro i mikro-otoczenia. Autor na wszystkie bolączki ma praktycznie jedno rozwiązanie, jest to burza mózgów z rysowaniem rysunków/ diagramów czy innym sposobem opracowania zebranych informacji. Metoda ta jest dobra, niestety nie nadaje się do wszystkich sytuacji i okoliczności. Ostatnią kwestią, jaką chciałem poruszyć, jest niekonsekwencja. Pierwsze autor buduje z zespołem (burza mózgów) cały kontekst produktu, potem z zespołem (burza mózgów) tworzy całą architekturę produktu, następnie z zespołem (burza mózgów) tworzy praktycznie cały plan produkt, z wyznaczaniem dat oraz zakresem tego, co ma być w naszym produkcie a na samym końcu jak już to wszystko mamy zrobione, dostajemy informacje, że jest to najlepszy czas na rekrutacje pracowników. Pomijając te niedociągnięcia, jeżeli potraktujemy książkę jako zwykły poradnik, dostajemy bardzo dobry zbiór odnośników do innych wartych uwagi książek, które niewątpliwie są godne przeczytania.

Książka zawiera bardzo dobry opis podstawowych zagadnień, o których każdy programista powinien wiedzieć. Procesy, wątki, typy liczbowe, formaty plików, komunikacja sieciowa - wszystkie te rzeczy (i wiele innych) są tam szczegółowo opisane. W przypadku początkujących, sprawdzi się jako dodatek do podręcznika nauki wybranego języka. Dla bardziej doświadczonych, będzie dobrym przypomnieniem o tym, co dzieje się na niższych poziomach podczas działania programu. Więcej o tym, dla kogo ta książka, o zawartości i ukrytych flagach: http://mariuszbartosik.com/books/zrozumiec-programowanie/

Książka porusza bardzo dużo tematów, ale traktuje je pobieżnie, autor podejmuje próbę wytłumaczenia pewnych zagadnień, ale po całym wytłumaczeniu przeważnie miałem więcej pytań niż odpowiedzi. Polskie tłumaczenie kiepskie, irytujące spolszczenia i sporo błędów. Podsumowując książka niezła, można się czegoś nauczyć, ale oczekiwałem czegoś więcej.

Próbowałem poznać Gita za pomocą tej książki w dniu, w którym się na niego przesiadłem. Wtedy ćwiczenia zawarte w książce wydały mi się nudne i odpuściłem sobie tę formę nauki - szybszego wdrażania. Po latach dałem książce drugą szansę i tym razem przebrnąłem do końca. Poznanie pewnych komend przyspieszyło moją pracę, a zrozumienie innych sprawiło, że czuję się pewnie operując rewizjami nawet z poziomu konsoli.

Jako programista bardzo często muszę rozwijać kod napisany przez inne osoby. Autor książki pokazuje jak podejść do problemu zmian w zastanym kodzie, oraz dostarcza kilku przydatnych do tego narzędzi. W pełni zgadzam się z postawioną przez niego tezą, że testy piszemy po to, żeby nie bać się wprowadzania zmian w kodzie. Książka zawiera wiele przykładów, szczególnie przydatnych dla programistów języków obiektowych.

Matematyka, królowa nauk. Szlachetne arytmetyka, algebra, geometria – to podstawowe składowe matematyki. To działy nauki, która stanowi pomost pomiędzy zajmującymi się nią ludźmi, inteligentnymi, potrafiącymi myśleć abstrakcyjnie, logicznie, i wyciągać wnioski, stworzeniami, a głęboką naturą Wszechświata. Jeśli wiemy, gdzie i jak szukać, dojdziemy do wniosku, że matematyka jest wszędzie. Stanowi ona sposób wyrażenia ukrytego w zunifikowanej egzystencji rzeczywistości, która nas otacza, kodu – uniwersalnego języka Wszechświata, sterującego każdym jego składnikiem, także nami samymi. Kod wpisany jest w każdą najmniejszą część struktury wszechrzeczy, staje się częścią niej samej. Zresztą sam Wszechświat jest olbrzymim matematycznym organizmem, skomplikowanym zbiorem informacji, układem z nieskończoną siecią wzorów i powiązań. Czy to parabola lotu piłki wpadającej do kosza, a może latające, w formie pięknego, falującego klucza roje ptaków – tu swym pokazem zadziwiają Szpaki, bądź geometryczny, powtarzalny, harmonijny wzór wpisany w budowę muszli łodzika. Choćbyśmy jej nie rozumieli, niepowtarzalność i elementarność matematyki, jako nie tylko nauki, ale i czegoś o wiele większego, łączącego się z każdą dziedziną wiedzy, znajduje swój wyraz praktycznie wszędzie. Sama fizjologia człowieka stanowi skomplikowany matematyczno-biologiczny organizm; funkcjonujemy dzięki reakcjom biochemicznym zachodzącym w naszych ciałach, a to nic innego, jak biologiczne algorytmy, a algorytmy z kolei oparte są o rozwiązania matematyczne. Czy byśmy tego chcieli czy nie królowa nauk stanowi o Wszechświecie; praktycznie rzecz biorąc to jest nim, jeśli znieślibyśmy formę ,,istnienia” Wszechświata do roli informacji i wzorów. Na dodatek my ludzie, w większości nie jesteśmy w stanie nawet pomyśleć w ten sposób, o matematyce, która scala się z każdym aspektem rzeczywistości. Że wpisuje się ona w ruch cząsteczek powietrza, którym oddychamy, kształt gałęzi drzew i rozmieszczenie naczyń krwionośnych i nerwów w naszych ciałach, czy ciałach innych zwierząt. Schematów, sekwencji, zastosowań matematycznych i innych elementów ,,Kodu”, w macierzy Kosmosu – bo Kosmosem jest dosłownie wszystko – mamy tyle, że rzeczywistość, aż po najdalsze jej zakątki, zdaje się funkcjonować normalnie: z naszego punktu widzenia, bez żadnych matematycznych zależności. Bo przecież matematyka, to tylko żmudne procesy myślowe: cała masa algebry, geometrii, arytmetyki, od których w liceum i na studiach głowa nieraz rozbolała, co nie? Świat jest jednak inny. Nauczmy się więc odkrywać tę jego rzeczywistą naturę. Nie będzie błędem, i czymś atakująco poetyckim, jeśli powołamy się na naukowe odczucie i stwierdzimy, że od kiedy istnieje ludzkość, snuje ona swą opowieść o Wszechświecie, poprzez matematykę. Matematyka zlewa się z pisaniem się, wiek po wieku, rewolucja po rewolucji, dziejów człowieka. Towarzyszy cywilizacji, którą tworzymy prawie że od zawsze, i będzie towarzyszyć jeszcze przez setki, tysiące, a może miliony pokoleń w przód, a nawet w nieskończoność, jeśli człowiek wciąż będzie człowiekiem, czyli tym samym lub pokrewnym mu gatunkiem. Można dojść do wniosku, że dzięki matematyce uniwersalność w postrzeganiu tego czym jest i jaki jest Kosmos, każdy jego aspekt wyrażany za pomocą pięknego, wyrazistego matematycznego języka, to czysta abstrakcja i piękność w swej złożoności. To wręcz zjawisko na tyle dziwnie skomplikowane, aby ludzki umysł, na chwilę obecną w ogóle mógł ją zrozumieć. Kto wie, czy w ostatecznym rozrachunku staliśmy się na tyle szlachetnymi istotami, aby zasłużyć sobie na odkrycie wszystkich kart skrywanych przez sam Wszechświat, a tym samym samą matematykę, w której wiele jest jeszcze do odkrycia. Musimy zapytać więc sami siebie, czy z matematycznego porządku wszechrzeczy zdołaliśmy ,,wyłonić” – ewentualnie wyłonimy - na tyle rozwinięty aparat matematyczny, aby w ciągu najbliższych kilkudziesięciu lub najdalej kilku tysięcy lat odkryć absolut Wszechświata, pojąc jego całkowitą matematyczną złożoność? Zadziwiające jest to, że już teraz matematykę wykorzystuje się do granic możliwości. W fizyce cząsteczkowej na przykład, dzięki odpowiedniemu ,,silnikowi matematycznemu”, który odnalazł zastosowanie w modelu standardowym, przewidywano w nim istnienie Bozonu Higgsa. On tam był, istniał w gąszczu tej teorii. Kwestią czasu było więc udowodnienie jego ,,egzystencji"; tak też się stało – w 2012 roku odkryto a w 2013 potwierdzono istnienie Bozonu Higgsa, ,,cząstki nadającej innym cząstkom masę”. Gdyby nie język matematyki i intuicja uczonych, a później eksperymenty na w Zderzaczu Hadronów w CERNie, o jednej z najważniejszych dla pojęcia natury rzeczywistości w fundamentalnej skali cząstce, nic byśmy się nie dowiedzieli. Jak tu więc nie szanować matematyki? Kto wie, patrząc się na przykład Bozonu Higgsa, nie należy stwierdzić, że matematyka i fizyka będą najważniejszymi naukami, poprzez które zrozumiemy niezrozumiany dotąd fenomen jakim jest Wszechświat? Zrozumieć matematykę nie jest tak do końca prosto. Opowiadać o matematyce, tak, aby chcieć ją zrozumieć, to jeszcze cięższy orzech do zgryzienia. Naukowcem, który wśród matematyków właśnie dokonał swoistej rewolucji i wyczynu w sposobie jej przekazywania w oporne umysły ludzi – tak, aby poprzez jej naturalność i ,,Kod”, w którym opisuje ona Wszechświat, umieć zachęcić do zafascynowania się nią, a kto wie, być może i do studiowania, jest Steven Strogatz. W swej publikacji "Szczęśliwy X. Matematyka na co dzień" rozłożył język matematyki na podstawowe składowe, ujął je w dobre przykłady, dobrał w opowieść, po czym chwycił ,,naukowego byka za rogi”. Narracja "Szczęśliwego iksa", co by nie było jest bardzo dobra, płynna, i jak wspominałem wyżej, ma charakter miłej naukowej gawędy, którą chce się ,,z wypiekami na twarzy” słuchać i słuchać. Jednak narracja ta nie jest tak całkiem idealna. Ma ona formę, jeśli można tak to porównać, powieści sensacyjnej z mieszanym, ulegającym stagnacji i ponownemu wzrostu, napięciem. Publikacja ta nie była zimna, oschła, nudna. Sęk w tym, że bywały w jej treści pojedyncze rozdziały, w których kilka stron, ze zbyt dużą ilością wykresów i grafik, liczb, czy zmiennych, gdzie wszystko to wymagało od czytelnika skupienia się na dłużej na prezentowanym zagadnieniu, potrafiło zakłócić naturalny rytm czytania i pochłaniania, do głodnych wiedzy umysłów, tego , co przekazywał nam autor. Zresztą praca Strogatza, jak i inne pozycje popularno-naukowe, z przewagą przedmiotów ścisłych, jest rozumiana wtedy, gdy poświęca się jej o wiele więcej czasu niż zwykłej książce. Topornym rozdziałem w publikacji mógłby być dla czytelnika rozdział o elementach statystyki i topologii; przynajmniej po nim nastąpił godny finisz całej pracy, bowiem Strogatz soczyście, z nutką lekkiej ignorancji do tego frapującego zagadnienia, powiedział nam co nieco o nieskończoności – gdzie niektóre nieskończoności są większe od innych, co podsumował ,,paradoksem Hotelu Hilberta”. Za sam ów problem myślowy polecam się koniecznie zabrać. ,"Szczęśliwy X" nie byłby tym czym się stał, dzięki zaangażowaniu autora i pomocy osób wydających i redagujących tekst, gdyby nie zostawienie przez autora w publikacji tej istotnej cząstki siebie, i nadanie swej pracy tego nieco bardziej skierowanego do ludzi, emocjonalnego charakteru. Pozycja Strogatza, z którą się zetknął czytelnik, co ciekawe i niezwykle znamienne w jej odbiorze, ,,poprzekłuwana” jest specyficznym językiem porad, przykładów i refleksji, przez które jako naukowiec Strogatz potrafił zaskarbić sobie uwagę niejednej osoby doświadczającej wyjątkowości ,"Szczęśliwego iksa". Z poradami i przykładami wiąże się konsekwentny styl, uczący i popularyzujący obszerną, niekiedy znienawidzoną przez mity i stereotypy, królową nauk, symetrii i chaosu oraz ukrytego w strukturze Wszechświata kodu, Matematykę. I tak autor, podając za przykład swoją historię, gdzie jedno specyficzne zdarzenie potrafiło zmienić jego nastawienie do rachunku różniczkowego, lub wskazując to, że zawsze jest mu trudno przygotowywać się na wykłady ze Statystyki, bo zwyczajnie nie wie, jak ,,statystycznie wybrnąć ze Statystyki”, czy wspominając pewną sytuację z Przedszkola, w którym sprytnym eksperymentem ze wstęgą Mobiusa zainteresował dzieciaki ,,magiczną matematyką”, pokazuje jasno, że wiedza jest dla wszystkich. Gdy nie ma się talentu do nauki, nic się nie traci. Potrzeba cierpliwości i pracy, aby pewne rzeczy zrozumieć tak, jak należy. Matematyka ma swoje dobre i te nieco trudniejsze, nazwijmy to, ,,mniej złe” teorie i działy. O matematyce nie można powiedzieć, że jest zła, bardzo trudna, i że zawsze słysząc słowo ,,matematyka” na myśl przychodzą nam rozsadzone mózgi i szczęki lądujące na podłodze. "Szczęśliwy X" wyłonił z całości ,,królowej nauk" bardzo ważną cechę: matematyka jest niesamowicie istotna, piękna i bardzo wymagająca. Dzięki specjalistom ją badającym świat technologii, ba, cała nasza cywilizacja obecnie funkcjonuje w stabilnym konkretnym rytmie. Samo to, że matematyka jest wszędzie, bo inaczej nie da się tego prościej ująć, pcha wielu ludzi, aby jej słowami opisywać rzeczywistość, jeszcze bardziej rozumieć przestrzeń od fundamentalnej do makro skali. Publikacja Stevena Strogatza daje wiele do namysłu. Teraz już wiem, że matematyka da się lubić.

Największą pomyłką wydaje się tytułowe "wprowadzenie". Książka jest "nierówna" tzn. zawiera co prawda świetne fragmenty np. rozdziały o DOM czy o wyrażeniach regularnych, które są napisane zwięźle, zrozumiale i mają dużą wartość merytoryczną, ale (co ważne) takie perełki stanowią jakieś 60% książki. Zdarzają się tutaj rozdziały (np. o obiektach czy niektóre rozdziały projektowe), które ze względu na wyższy poziom trudności (abstrakcji) powinny objąć zdecydowanie większą ilość stron i w ich przypadku ta zwięzłość autora jest największą wadą. Dodatkowo (prawdopodobnie) problemem jest kwestia tłumaczenia - przy ekspozycji problemów bardziej złożonych język zdaje się być zawiły, przez co zamiast skupić się na problemie czytelnik gubi wątek. Na pewno książka jest warta kupienia, choć nie jest to dobre "wprowadzenie". Jest to dobra książka dla kogoś, kto już przeczytał (i napisał) cokolwiek w JS.

Wiele naprawdę przydatnych rad otwierających oczy. Pierwsza cześć czyta się bardzo przyjemnie i treść jest intuicyjna oraz łatwa do przyswojenia. Druga część natomiast jest wyzwaniem, chyba trochę też przez domenę prezentowanego kodu mialem problem z pozostaniem z autorem w procesie I zrozumienie co chciał pokazać. Potraktowałbym ta pozycje jako podręcznik zasad do którego warto wracać, ale jestem pewien że jeśli chodzi o cześć praktyczną czyli ich zastosowanie mozna znaleźć prostsze w odbiorze przykłady, może bardziej interaktywne bądź nowoczesne

Bardzo dobra pozycja traktująca o programowaniu w języku Java. Opisuje podstawy - takie jak pętle, zmiennie, instrukcje warunkowe, pakiety czy też klasy i obiekty oraz te nieco bardziej zaawansowane i współczesne funkcjonalności tego języka jak typy generyczne, wyrażenia lambda i moduły. Nie powiedziałbym, że jest to odpowiednia książka dla osób rozpoczynających swoją przygodę z programowaniem. O ile zagadnienia z pierwszych rozdziałów faktycznie są bardzo łatwo i łopatologicznie wytłumaczone, tak od mniej więcej środka książki ów zagadnienia są opisywane tak jakby do osób posiadających już pewne doświadczenie. Dla osób mających jakieś doświadczenie w innym języku i chcących nauczyć się Javy, lub też chcących sobie odświeżyć ten język, pozycja godna polecenia. Opinię wystawiono na podstawie ostatniego wydania - ósmego.

Technologie komputerowe rozwijają się w niesamowitym tempie. 18 lat dzielące od premiery książki nie sprawiło, aby podejmowane tematy zdezaktualizowały się np. ataki typu DoS. Warto zrozumieć pewne zagadnienia od podstaw np. przesyłanie pakietów w sieci, czy struktura nagłówków. Z perspektywy czasu ciekawie zobaczyć, jakie tendencje istniały na początku XXI wieku, gdy zasoby sprzętowe i sieciowe były nieporównywalnie mniejsze niż obecenie np. pasożytnicze składowanie danych o rozmiarz kB :-D

"Kod doskonały. Jak tworzyć oprogramowanie pozbawione błędów" autorstwa Steve'a McConnella to pozycja, która nie tylko inspiruje, ale także dostarcza praktycznych wskazówek dla każdego programisty dążącego do doskonałości w tworzeniu kodu. McConnell, bazując na własnych doświadczeniach i badaniach, prezentuje skuteczne strategie mające na celu eliminowanie błędów już na etapie tworzenia kodu. Książka ta nie tylko skupia się na technikach debugowania, ale przede wszystkim promuje podejście prewencyjne, ukierunkowane na pisanie czystego i trwałego kodu od samego początku projektu. Dla mnie osobiście, "Kod doskonały" była inspirującą lekturą. Książka ta skłoniła mnie do refleksji nad własnymi praktykami programistycznymi, zachęcając do ciągłego doskonalenia umiejętności. Praktyczne rady, przykłady z życia zawodowego autora oraz narzędzia wspierające proces tworzenia oprogramowania stanowią bezcenny zasób wiedzy dla każdego, kto aspiruje do pisania kodu na najwyższym poziomie. Steve McConnell w sposób klarowny i przystępny udowadnia, że doskonałość w kodowaniu to nie tylko cel, ale i realna możliwość, jeśli zastosujemy odpowiednie podejście. Dlatego też, "Kod doskonały" polecam każdemu, kto pragnie doskonalić swoje umiejętności programistyczne i tworzyć oprogramowanie, które nie tylko działa efektywnie, ale także jest pozbawione błędów.

Nie znajdziecie tutaj aktualnych technologii, ani dogłębnej analizy tego co przedstawia autor. Myślę, że to też po części było jego celem, próbując dać wskazówki na szukanie odpowiedzi, zamiast podawania na tacy. Ogólnie dobry guideline na co zwracać uwagę, trochę tipów, ciekawostek i słów otuchy oraz tematów związanych z realiami pracy programisty i technik używanych w pracy w branży. Czyta się szybko i przyjemnie, zrobiłem to w jedno dłuższe posiedzenie:).

"Mistrz czystego kodu. Kodeks postępowania profesjonalnych programistów" autorstwa Roberta C. Martina to kamień milowy dla każdego, kto pragnie nie tylko pisać skuteczny kod, ale także kształtować profesjonalne podejście do programowania. Martin nie tylko przedstawia zasady czystego kodu, ale również ukierunkowuje czytelnika na etyczne i społeczne aspekty bycia profesjonalistą w branży IT. Książka zachęca do refleksji nad własnymi praktykami, podkreślając wartość zrozumienia i szacunku dla współpracowników. Jego zasady, takie jak "Dbaj o jakość" czy "Bądź zawsze uczciwy", stanowią solidne fundamenty dla każdego programisty dążącego do doskonałości. Czytelny i przystępny styl Martina sprawia, że trudne koncepcje stają się zrozumiałe, a jednocześnie inspirują do podnoszenia standardów w pracy zawodowej. Dla mnie osobiście, ta książka stała się nie tylko podręcznikiem, ale także etycznym kompasem, który kieruje moje decyzje i postępowanie jako programisty.

Świetne przedstawienie technik ataków socjotechnicznych za pomocą fabularyzowanych scenariuszy wzbogacone analizami. Pomimo niektórych z zamieszczonych niżej opinii ("Bo TeRaZ wYsYłA sIę EmAiLe 🤡") nie zestarzała się - to nadal realne wektory ataku (a w niektórych przypadkach zahaczające o nowe, związane z modelami językowymi). Przystępny język w połączeniu z konkretami sprawia, że to książka zarówno dla ciekawego świata normika, jak i osób chcących poszerzyć swoją wiedzę z dziedziny bezpieczeństwa.