Taniec nad przepaścią

Jestem zdziwiona,że książka ma tak dużo niskich ocen. Nie jest to może lektura na najwyższym poziomie,ale świetnie się bawiłam czytając. Czasami fajnie się rozerwać przy czymś tak prostym. Polecam,bo naprawdę odpręża mózgownicę,a dla wiecznie zestresowanych ludzi to potrzebne

Bardzo wciągajaca lektura i zapowiedź świetnej serii. Dostałem ją za groszę w jednej z internetowych księgarnii nie spodziewając się tak sporej frajdy z czytania! Książkę pochłania się miło i przyjemnie a główna bohaterka zdecydowanie warta jest poznania:) Tradycyjnie już Fabryka Słów zaprzestała wydaniu serii na pierwszym tomie... a szkoda.

"Mag niezależny Flossia Naren cz.1" Kira Izmajłowa - Władczyni Cynizmu i Magii W tajemniczym świecie, gdzie magia splata się z cynizmem, Kira Izmajłowa przedstawia nam postać, która wchodzi na scenę z uśmiechem na ustach i cynicznym błyskiem w oku. W "Magu niezależnym Flossia Naren cz.1," zostajemy wprowadzeni w świat Flossii Naren, maga niezależnego, którego osobowość trudno jednoznacznie sklasyfikować. Choć książka ta ma swoje mocne strony, to pewne aspekty mogą spowodować pewien rozdźwięk. Moja ocena to 7/10, zważywszy na charakterystyczny ton i pewne ograniczenia." "Flossia Naren, główna bohaterka, emanuje osobowością, która jest jednocześnie przyciągająca i odrzucająca. Jej złośliwość i cynizm tworzą tło dla postaci, której wrażliwość można by zmieścić na "łyżeczce do herbaty," jak to sugestywnie opisane w książce. Chociaż jest to charakterystyczny element jej osobowości, czasami to, co miało być kontrowersyjne, może stać się męczące i drażniące. W tle tego cynicznego wizerunku, Kira Izmajłowa wprowadza nas w magiczny świat, w którym magia i tajemnica splatają się w niewytłumaczalne zjawiska. Flossia Naren jest magiem niezależnym, co dodaje tej opowieści swoistego uroku i różnorodności. Książka wprowadza nas w miejsca i sytuacje, które trudno sobie wyobrazić w zwykłym świecie. Opowieść skupia się na wewnętrznym monologu Flossii, co pozwala czytelnikowi zrozumieć jej myśli i działania. Jednakże, mimo że to podejście tworzy intymność z postacią, czasami brakuje nam pełniejszej interakcji między nią a innymi postaciami. To może utrudnić nam pełne zrozumienie dynamiki fabuły. Choć książka "Mag niezależny Flossia Naren cz.1" ma swój niepowtarzalny ton i pewne momenty wciągającej narracji, to także posiada pewne ograniczenia, które utrudniają pełne zaangażowanie czytelnika. Mimo to opowieść ta ma swój unikalny urok i tajemniczy klimat, który przyciąga uwagę." Podsumowując, "Mag niezależny Flossia Naren cz.1" Kira Izmajłowa to opowieść o magii, cynizmie i tajemnicach, które prowadzą nas przez ścieżki nieznane. Choć postać głównej bohaterki może czasami być drażniąca, a interakcje między postaciami mogą być nieco ograniczone, to opowieść ta wciąż trafia w gust miłośników tajemniczych światów. Oceniam tę książkę na 7/10 - to podróż do magicznego świata, która nie jest pozbawiona pewnych zakrętów i niedoskonałości.

Zabawna kontynuacja przygód mistrza i jego uczennicy. Może to nie lektura najwyższych lotów,(Tołstoj to to nie jest) ale jako przerywnik między bardziej wymagającymi lekturami w sam raz. Mam jednak wrażenie, że pierwsza część była pełna pomysłów na akcję, w drugiej wszystkie wątki troszkę się przeciągały, trochę te pomysły kulały. Mimo wszystko zabawna lektura, rozrywkowa i odprężająca pełna dobrego złośliwego humoru. Mimo niedociągnięć polecam.

Na plus tej książki działa lekki humor, zabawne postacie oraz nawiązania do klasyki gatunku fantasy. Na minus: brak jakiejś konkretnej fabuły, w połowie książki już wszystko zaczęło się w kółko powtarzać więc zdecydowanie skróciłabym o połowę książkę. Lekka pozycja na "odmóżdżenie" i odstresowanie. Nic poza tym.

Ksiązka warta przeczytania choćby dlatego, że jest niesztampowa i odświeżająca. Natomiast ma ogromną wadę - brak trzeceigo, zamykającego tomu. Mimo to, warto za nią chwycić żeby dla odmiany zagłębić się w Świat, gdzie szkoła i nauka magii jest czystym okrucieństwem i powaznie nas zaniepokoi.

Bardzo dobra książka. Udaje się zabić bestię wilkołaka, ale co począć z ludzkimi niemowlętami, które kwilą w wilczej norze ? Znalazły schronienie i nowego pana, tylko po której stronie przyjdzie im walczyć ? Chociaż zazwyczaj czytuję po 3-4 książki na raz, ta pozycja jest tak świetni skonstruowana, że nie było przerwy na inna lekturę. Polecam, szczególnie, że czas powieści przypada na okres nawracania pogan siłą krzyża. Książka mroczna, tajemnicza i średniokrwista ;) czyli tak jak lubię.

Na pewno rozdrażnił mnie fakt, że Rhezus już nie był tą samą osobą, co w pierwszym tomie. Ze zmęczonego życiem wojownika zmienił się w beksę. Non stop jęczał i kaprysił, za co straciłam do niego resztki szacunku. Nawet Okularnika autorka musiała mi zepsuć. Wiecznie optymistycznie nastawiony do życia egzorcysta zmienił się w narzekającego nudziarza. A jego słowotoki zaczynały działać mi na układ nerwowy. Na pewno spotkanie Rhezusa z Agresją wywołały u mnie duże emocje i nie kryję tego, że bardzo się wzruszyłam. Również nie będę ukrywać swej pogłębiającej się nienawiści do Kasy, która rzekomo będąc zgwałcona nie miała oporów by kurwić się z obcym. Przyznam, że żałuję, że Rhezus jej nie zabił za konsekwencję jej czynu. A tym bardziej jestem zaskoczona samym końcem. Przyznam, że autorka naprawdę dobrze to rozegrała. Zasiała pewne przeczucia, które nie miały żadnych podstaw już od pierwszego tomu, pielęgnowała je, po czym rozwinęła je na samym końcu w postaci zaskakującego zakończenia, po którym człowiek łapie się za głowę i mówi „o ja!!”. Niestety motywów tego wszystkiego nie poznajemy, co skłania nas do przeczytania trzeciego tomu. Po nudnawych przekomarzaniach i milionach opisów w końcu dostałam coś, na co długo czekałam. Zostałam mile zaskoczona.

Książka latami stała na półce. Podchodziłam do niej chyba ze trzy razy. Niby mi się podobało, ale jakoś nie mogłam się zmusić do dokończenia. W końcu nadszedł ten dzień - zasiadłam i skończyłam. Nie jestem wybitną miłośniczką fantasy, ale uważam, że to nie był czas stracony. Akcji jako takiej brak, ale Rhezus jakoś wzbudził we mnie sympatię, nie wspominając o ciekawości - w końcu jego przeszłość była dosyć mglista. Fascynowała mnie również Agresja i jej wątek uważam za szalenie smutny. Książka nie jest najwyższych lotów, ale przyjemna w czytaniu - i tu ma plus.

Całkiem niezły zbiór opowiadań o Vimce, czarownicy Bolesnej, która umie zabrać ból, ale potrafi też nim obdzielić. Szkoda, że nie wydano w Polsce kompletu opowieści o Vimce, bo po tym jednym zbiorze zostałam jak Himilsbach z angielskim, bez puenty i ciągu dalszego.

Początek mało zachęcający, wręcz nudny. Ot taka rosyjska kalka Harryego Pottera z Hermioną Granger w roli głównej. Warto przez niego przebrnąć. Okaże się, że nic bardziej mylnego. Izmajłowa nie wykreowała nowego universus z zestawem praw. Universum prawie nie ma, jest wzmianka o przemyśle filmowym i bodajże roli magów bojowych. A magię się po prostu wybiera. Jako kierunek studiów tak jak socjologię, handel itp.. Nietypowa konwencja, babskie podejście Nainy, dużo humoru i zabawnych perypetii sprawiają, że jest to przyjemne czytadło na 1 - 2 wieczory.

No cóż, taki tytuł książki może wzburzyć niejedną małżonkę, o ile nie jest obdarzona poczuciem humoru. Zapowiadało się intrygująco, tytuł obiecywał sporą dawkę śmiechu i zabawy, zaś przed laty bardzo podobała mi się rosyjska fantastyka. Natomiast wrażenia po przeczytaniu pamiętam były mocno średnie. Humor wydaje się wymuszony, przede wszystkim tom jest zbyt obszerny, co może zniechęcić do lektury niejednego czytelnika. A „choć kontekst ulata jak łezka od rzęs” to tym razem w pamięci pozostaje niewiele. Nic dodać, nic ująć – 6.1/10

             W tej części Ezergil i Alona przekonują się, iż dobry obrót spraw nie zawsze jest zakończeniem akcji.     Przedstawienie nadal trwa, a nieprzewidywalność wydarzeń jest jego nieuniknioną konsekwencją.     Czy uda się naprawić sytuację, pomimo ogromnej straty?     Czy życie za życie będzie należytym darem, oraz wybawieniem, czy raczej ciężarem ?     Czy uda się ocalić duszę chłopca?     Czy diabełek może oszukać dorosłego anioła?     Jak to jest mieć diabelski ogon i anielskie skrzydła?     Czy Ksefon nadal będzie niweczył plany Ezergila?     Czy nieletni diabeł i anielica zaliczą swoje pierwsze poważne zadanie na ziemi i jakie będą tego konsekwencję?     Czy Zoja wybierze niebo, czy piekło?     Jaki będzie los ojca i syna?     Czy po tak makabrycznych doświadczeniach można wybaczyć i nadal ufać, a także kochać osobę, która zadała Ci tyle bólu i cierpień, oraz zamordowała ukochaną matkę w alkoholowym amoku?     Jak zareaguje administracja piekielna, oraz biurokracja nieba na tak wiele perturbacji losu, a nawet na przedwczesną śmierć niewinnego człowieka?     Tyle pytań, a żadnej podpowiedzi.     Otwórz książkę i sam się przekonaj, jak to się wszystko dalej potoczyło.     Druga część zawiera wiele ciekawych wyjaśnień na temat: "Czym powinna być wiara, a czym na pewno nie jest?"     Kim są aniołowie i diabły?     A także jak mamy się otworzyć na siebie i Boga?     Czy Bóg potrzebuje bogobojnych sług, czy mądrych i szlachetnych pomocników?     Czy wiara przeczy nauce, czy wręcz odwrotnie?     Dowiemy się też jak to z tym rajem było?     Niby infantylna historia, a  wyjaśnia wiele i to w banalny sposób.     Autor chcąc dotrzeć do młodych ludzi wybrał, bardzo kontrowersyjnych bohaterów, których każdy z nas by potępił mówiąc: "Patologia, społeczna rodzi patologię...".     Jak sami widzicie nie zawsze tak jest.     Czasem zaczyna się wszystko bardzo niewinnie, jedna, druga impreza z kumplami..., jedna, druga dawka narkotyku, alkoholu, adrenaliny podczas hazardu, czy zaspokojenie fantazji seksualnych z obcą osobą, podczas, gdy rodzina czeka w domu...     Treść książki jest prostą genezą upadku człowieka na samo dno, pomimo iż miał  rodzinę i dobrą pracę, oraz poukładane życie.     To nie kwestia posiadania rodziny, czy zła rujnuje ludzkie życie, to kwestia wyborów, jakie sami dokonujemy, także obwiniania za nie innych.     *** Od zarania dziejów każdy człowiek usprawiedliwia swoją niewiedzę zrzucając na kogoś winę, aby tylko nie ponieść żadnej odpowiedzialności za swoje zaniedbanie lub brak chęci przemyślenia sytuacji.     Kiedyś, gdy padła krowa, skwaśniało mleko lub zachorowało dziecko, to zawsze była wina "złego czorta". Nikt nie powiedział: "To wina braku wiedzy, gdyż jeszcze nie wiemy dlaczego tak jest...".     Dziś, gdy wiemy już dużo nadal zrzucamy winę na kogoś lub na coś.     Wybraliśmy złego budowlańca, bo był tańszy, a nie spytaliśmy nikogo u kogo pracował o opinie. Niestety popracował tydzień i tyle go widzieli. Oczywiście zrzucamy winę jedynie na niego, a nie na nasz brak wiedzy na temat podejścia do pracy owego osobnika. Przykłady można mnożyć, a i tak zawsze każdy z nas obwini np: pogodę za swoje lenistwo i brak chęci do pracy...     ***Chcemy tworzyć sztuczną inteligencję, podczas gdy nasza moralność nadal raczkuje? Czy na pewno powinniśmy to robić?     Czy nie będąc prawymi i sprawiedliwymi, oraz w pełni kochającymi siebie i innych ludźmi, będziemy potrafili stworzyć coś, co zrozumie czym są zasady moralne i jak ważne są?     Czy tworzenie punktów typu: "Robot nigdy nie może skrzywdzić człowieka!" wystarczy, aby uchronić nas przed krzywdą i odpowiedzialnością za jego działania, jeśli sami nadal będziemy krzywdzić innych ?     Czy patrząc na nasze dzisiejsze wybory, maszyna dojdzie do wniosku, iż należy robić wszystko tak, aby "uszanować zakaz za wszelką cenę"?  Ciekawe, prawda?     Co sprawia, że jesteśmy ludzcy ?     Jest tam również odpowiedź na pytanie: "Po co autor napisał drugą część?"     Siergiej Sadow odpowiedział na owe zagadnienia w bardzo prosty sposób, aby każdy pomimo wieku mógł je zrozumieć... lub wysnuć odpowiednie wnioski sam bez podawania na tacy odpowiedzi...     Jak się pochylicie nad ową historią chwilę dłużej, to sami do tego dojdziecie.     Po przeczytaniu obu części, wpadł mi do głowy cytat, który idealnie podsumowuje fabułę książki: "Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono", Wiesława Szymborska     Szkoda tylko, iż życie najpierw brutalnie niszczy życie dzieciom, nie pytając o zgodę, a następnie bez uprzedzenia mówi: "A teraz sprawdźmy czego was to wydarzenie nauczyło...?", puszczając w tle piosenkę z powtarzającym się zdaniem: "Tylko wybierz dobrze!"...     "Live is brutal and full of zasackas" (cytat z filmu "Karate po polsku")     Co mi się podobało w tej historii? Pomysł współpracy piekła i nieba, aniołów z diabłami w celu pomocy ludziom w zrozumieniu w jakim kierunku powinni podążać. Po przeczytaniu obu części jestem skłonna przyznać, iż autor wybierając bohaterów i "miejsca" związane z chrześcijaństwem niekoniecznie podąża ścieżką stricte religijną.     Jak dla mnie to "ukłon" religii w stronę duchowości. Taki prosty i dziecinny zarys, który jeszcze "wykorzystuje "kotły" w piekle"..., ale już uświadamia młodemu człowiekowi, iż każdy z nas jest wiele wart, tylko zagubił się podczas swej podróży przez życie.   Książki owe mogą być niebanalnym prezentem dla młodych ludzi, którzy właśnie zaczynają odkrywać kim są i jacy są..., a także zaczynają oceniać siebie i innych.          *** Ciekawe, jakby wyglądał Świat, gdyby każdy z nas uwierzył w siebie i dbał o innych, oraz był odporny na wszelkie zło ? Czy to w ogóle możliwe na skalę globalną na ziemi, czy jedynie jednostki są do tego zdolne?     

Naprawdę ciężko znaleźć książkę z porządnym wilkołakami, więc ciecze się że chociaż tutaj jest straszna bestia a nie Jacob ze zmierzchu. Książka opowiada dwie historie jedna dzieje się w XVIII w. a druga w 2004 roku, przy czy ta pierwsza jest lepsza lecz ta druga też nie jest jakaś zła. Opowieść zaskoczyła mnie, nie dało się przewidzieć co się będzie działo dalej, zwroty zaskakiwały. Odradzam pomijanie historii z XVIII wieku bo może umknąć coś ważnego. Druga część to "Sanktuarium".

      Niesiona chęcią poznania twórczości nowych "pisarskich dusz", postanowiłam na weekend majowy wybrać kilku rosyjskich przedstawicieli tej branży.     Poszukując niecodziennych tematów natrafiłam na rosyjską wersję anielskiej fantastyki pt. "Rzecz o zabłąkanej duszy" Sergeja Aleksandrovič Didenko, piszącego pod pseudonimem Siergiej Sadow.     Jako wielbicielka tego gatunku nie mogłabym owej pozycji pominąć, a że trafiła w me ręce...     Mimo, iż jest to pozycja stricte młodzieżowa, zajęła zaszczytne miejsce na mojej uroczej kupce książek na "majowe początki".     A więc zacznijmy tę podróż w głąb treści.     Głównym bohaterem naszej historii jest diabeł, a może bardziej diabełek, gdyż ma jedynie 120 lat i nie zasłużył jeszcze na ogon więc to bardzo niewiele dla tego gatunku.     Rozpoczyna on swoją przygodę kończąc szkołę i nie mając załatwionych praktyk wakacyjnych. _ Jest pilnym uczniem, który mimo swojej mizernej postury "chłopca w wieku 12 lat", odznacza się sprytem i inteligencją, oraz jest piątym uczniem w szkole pod względem nauki. To jednak nie gwarantuje mu bezpiecznego przejścia do następnej klasy. Bez praktyk się po prostu nie da.     Jak to zwykle bywa na "poziomie wyrostków",  czy to w piekle, czy to na ziemi, muszą się ze sobą wiecznie spierać, poszturchiwać, tłuc itd. ""Kogucia waga" przygotowuje się do prawdziwego starcia z rzeczywistością", czy to w piekle, czy to na ziemi... A że nie wszyscy w tym wieku mają "jednakowy poziom rozumowania" więc bywa to iście bolesnym doświadczeniem dla co poniektórych.     Ezergil wybija się na tle swoich rówieśników jak i rodziny. Doskonale "odrobił lekcje" i wie, iż bezczelność, oraz siła fizyczna nie zawiodą go zbyt daleko, co nie znaczy, iż nie wdaje się w bójki i nie obrywa od diabelskich rówieśników. W tym wieku to nieuniknione. W myśl naszego bohatera: "... czasem nie da się inaczej, trzeba stanąć do walki, żeby nie zostać nazwanym tchórzem"...      Tymczasem poznajemy piekło po czasie reformacji przeprowadzonej przez wielkiego władcę Gorujana, który zawarł pokój ze "skrzydlatymi". Od tego czasu "skrzydlaci" mogą przebywać na terenie piekła, jak i "ogoniaści" mają prawo być w niebie. Mogą również zmieniać swoją profesję i zostać aniołami, choć to bardzo rzadkie, ale się zdarza.     W rodzinie naszego diablątka od pięciu pokoleń wszyscy byli porządnymi diabłami z piekła rodem.     Pokrętny los sprawił, iż brat ojca Ezergila, wujek Monterrey, został aniołem. Ten fakt powoduje, iż nie jest uwielbiany przez swoich bliskich, choć Ezergil za nim przepada.     Gdy na drodze młodego diabła staje anielski wujek spieszący się do ministerstwa kar w celu wyjaśnienia błędów biurokratycznych i zabiera  naszego diabełka ze sobą, rozpoczyna się ciąg nieoczekiwanych zdarzeń.     Ezergil czekając pod drzwiami administratora nudzi się i postanawia poszwendać się po korytarzach, aby pooglądać rysunki na drzwiach.     Podczas przechadzki przemyka obok niego dziwna, świetlista zjawa. Jest to dusza, która lśni zbyt mocnym blaskiem jak na duszę piekielną.     Gdy anioł diabelskiego pochodzenia wychodzi wzburzony z gabinetu administracji, po ujawnieniu faktu pojmania do piekła nie tej duszy co trzeba, Ezergil postanawia poinformować go o spotkaniu z zabłąkaną duszą. Po diabelskim administratorze ta wiadomość spływa jak po kaczce, za to wujek Monterrey nie pozwala tego faktu pominąć. Urzędnik piekła bez emocji przekazuje im informację, iż jest to zagubiona dusza, która nie może się określić i nie wie, czy chce iść do nieba, czy piekła, gdyż coś ją jeszcze trzyma na ziemi. Lakonicznie stwierdza, iż: "gdyby nie umowa ze "skrzydlatymi", to już dawno by ją rozwiali." Ostatnie zdanie zaowocowało podniesieniem ciśnienia u anielskiego przedstawiciela tak wysoko, iż huknął z cała mocą na urzędnika..., w porę się powstrzymując. Diabelskie podejście do sprawy czasem się bardzo przydaje nawet na ziemi..., gdyż administrator spokorniał natychmiast.     W tym momencie wujek Monterrey doznaje olśnienia. Znalazł sposób na uratowanie duszy, a także... miejsce odbycia praktyk dla swojego bratanka i to nie byle jakie. _ Ezergil jako praktykę dostaje zdanie. Ma odnaleźć zbłąkaną duszę w ministerstwie kar i sprawdzić kim jest, a także dlaczego się tu snuje.     Od tego momentu akcja nabiera tempa. A młody diabełek nawet nie wie jak długą i szaloną drogę ma przed sobą...     Czy Ezergilowi uda się zaliczyć praktykę wakacyjną? Czy pomoże zrozpaczonej duszy?    Ta książeczka odpowie na te i kilka innych pytań np: Czy inteligentnym diabłom zależy na pozyskaniu duszy bez względu na koszty?     Jak pomóc komuś kto jest w beznadziejnym położeniu?     Czy diabeł i anioł mogą razem trzymać sztamę?  Czy diabeł potrafi być szczery, oraz czy anioł może być nieokrzesany? A także czy diabeł może zakochać się w anielicy?     Czy człowiek, którego zawiedli wszyscy będzie potrafił komukolwiek zaufać?     Czy kat może stać się dobrym i bogobojnym człowiekiem?      Siergiej Sądow wziął na warsztat ciekawy i trudny temat, ukazując go nam od strony dziecka, zła i dobra.     * Ciekawe, iż dorosły człowiek pracujący z komputerami, potrafi pisać z pozycji dorastającego chłopca, którego życie nie rozpieszcza? _ Wystarczył jeden epizod w życiu autora związany z pracą z dziećmi, aby "w jego sercu otworzyło się właściwe okno... zrozumienia złamanej życiem duszy młodego człowieka” i przyznam, iż wczuwa się w nią w sposób bardzo dobry, choć infantylny. To bardzo wrażliwy człowiek.     Bardzo fajna historia, warta polecenia dla każdego dorastającego człowieka. _ Świat nie jest "różową bańką, w której wszystko podane jest na tacy, a na około sypie się kolorowy brokat..."., prawda? Często bywa piekłem na ziemi i tylko od naszej siły wewnętrznej zależy, czy damy mu się pokonać, czy będziemy walczyć lub szukać pomocy w odpowiednim miejscu, aby wyjść zwycięsko z tego beznadziejnego starcia. Nie zawsze się to udaje, ale jeśli nawet, to nie rezygnuj, nie poddawaj się, to najgorsze rozwiązanie.     Myślę, iż autor w swym życiu widział i przeżył dość dużo... i chciał nam w swym dziele ukazać ważną treść: Samo klepanie paciorków i wiara w Boga Ci nie pomoże. Nie o taką wiarę w naszej ciężkiej drodze życiowej chodzi. Żaden diabeł nigdy nie będzie w stanie cię opętać, ani żadne zło cię nie złamie, jeśli będziesz wierzył... w siebie i stawiał granicę złu, nawet kiedy już jest beznadziejnie, a wszyscy bliscy wokół się odwrócą. Warto walczyć o siebie... dla siebie!

To nie jest Karina jaką znacie z poprzedniej książki. Nie jest to pozycja zła, ale w zupełnie innym stylu, brak mi humoru i lekkości. Jeśli szukacie intrygi fantasy - śmiało. Jeśli liczycie na humor rodem z "Prawa i Powinności" - to nie jest książka, której szukacie.

Książka jest bardzo dobrze napisana z opisami Pragi których nie jest za dużo i to jest,według mnie,duży plus.Akcja wartka i dobrze rozwinięta. "-Kochasz to miasto,prawda? -A ty nie kochasz Berlina? -Nie aż tak.Ty je kochasz,uwielbiasz,kochasz każdy kamień na rynku;ja tak nie potrafię. -Bo masz mamę-wyjaśniam mu spokojnie. -Co? -Mamę.Gothel jest twoim domem i zawsze nim była,wciąż chowasz się pod jej spódnicą.Ja nie mam nikogo,tylko to miasto." Ta książka jest kryminałem i fantastyką w jednym i dzięki tej powieści przekonałam się że takie połączenia mogą być bardzo interesujące a nawet rewelacyjne.Szczerze mówiąc nie przepadam za kryminałami ale po taką książkę jak ta,mam nadzieję,sięgnę jeszcze nie raz.Główna bohaterka przypadła mi do gustu i od razu ją polubiłam.Co prawda nie wiem po co ten tekst z tyłu książki ale i tak mi on nie przeszkadza. Kristina Salo,czyli nasza główna bohaterka,dostaje sprawę morderstwa dwóch osób(oczywiście zamordowanych później przybędzie). Podejrzane są inne wampiry i Tina musi się dowiedzieć kto jest sprawcą.Gdy ma czas pożywia się krwią a potem dalej pracuje.Przydzielony jej zostaje do pomocy niejaki Kay, zabójca wampirów.Z początku są oni aroganccy wobec siebie ale po jakimś czasie się do siebie przyzwyczajają(mieszkali pod jednym dachem więc z drugiej strony nie mieli wyboru). Zdarzały im się jakieś wpadki np.Kristina trochę podpiekła Kaya na słońcu ale ogółem jakoś się dogadywali.Na końcu książki jest trochę emocji a sprawa zostaje już ostatecznie zakończona i cała ta historia się kończy.Z chęcią przeczytałabym dalsze części jakby takie były ale co zrobić jak ich nie ma.Mogę tylko wyobrażać sobie dalsze losy naszych bohaterów.Polecam tę powieść dla miłośników fantastyki z wątkiem kryminalnym.

Zabawna, przyjemnie napisana. Wciąga i niespodziewanie się kończy - brakuje zakończenia i czytelnik zostaje z wieloma pytaniami i ogromnym głodem co nastąpiło dalej. Jest motyw maga. czarodziejki, smoka, innego świata i potwora. Czego od fantastyki chcieć więcej?

Co się stanie, gdy dość złośliwy sumeryjski mag o wielce nienowoczesnych poglądach na temat kobiet i niewolnictwa obudzi się po 5 tysiącach lat i wpadnie na dość nowoczesną policjantkę? Ano - jak się okazuje sporo zabawnych sytuacji. W sumie całkiem niezła fantastyka, w bardziej wakacyjnym, luźniejszym wydaniu. Do pośmiania i raczej na raz, ale pozostawia po sobie bardzo miłe wspomnienia. Przede mną część II - na pewno sięgnę.

Jestem rozdarta. Z jednej strony humorystyczny i lekki styl pisania autorki bardzo przypadł mi do gustu. Główna bohaterka ma beztroskie podejście do życia, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Z drugiej strony fabuła mogłaby być lepiej przemyślana. Zbyt długie wędrówki i zbyt krótkie zakończenie sprawiają, że czegoś mi zabrakło. Mimo wszystko "Jesienne ognie" czytało się przyjemnie.